اول یوحنا ۲.۱۸-۳.۱۰ (رساله)

۱۸بچه‌ها، این ساعتِ آخر است و چنانکه شنیده‌اید ’ضدّمسیح‘ می‌آید، هم‌اکنون نیز ضدّمسیحانِ بسیار ظهور کرده‌اند، و از همین در‌می‌یابیم که ساعت آخر است. ۱۹آنها از میان ما بیرون رفتند، امّا از ما نبودند؛ چه اگر از ما بودند، با ما می‌ماندند. ولی رفتنشان نشان داد که هیچ‌یک از ایشان از ما نبودند. ۲۰امّا شما مسحی از آن قدّوس یافته‌اید و همگی دارای معرفت هستید. ۲۱من اینها را به شما می‌نویسم، نه از آن رو که حقیقت را نمی‌دانید، بلکه از آن رو که آن را می‌دانید، و نیز می‌دانید که هیچ دروغی از حقیقت پدید نمی‌آید. ۲۲دروغگو کیست، جز آن که مسیح بودنِ عیسی را انکار می‌کند. چنین کسی همان ’ضدّمسیح‘ است که هم پدر و هم پسر را انکار می‌کند. ۲۳هر که پسر را انکار کند، پدر را هم ندارد و هر که پسر را اقرار کند، پدر را نیز دارد. ۲۴بگذارید آنچه از آغاز شنیده‌اید در شما بماند؛ اگر آنچه از آغاز شنیده‌اید در شما بماند، شما نیز در پسر و در پدر خواهید ماند. ۲۵و این است آنچه او به ما وعده داده است، یعنی حیات جاویدان. ۲۶من اینها را به شما دربارۀ کسانی نوشتم که گمراهتان می‌کنند. ۲۷امّا دربارۀ شما باید بگویم آن مسح که از او یافته‌اید، در شما می‌ماند و نیازی ندارید کسی به شما تعلیم دهد، بلکه مسحِ او دربارۀ همه چیز به شما تعلیم می‌دهد. آن مسح، حقیقی است، نه دروغین. پس همان‌گونه که به شما تعلیم داده است، در او بمانید. ۲۸پس حال، ای فرزندان، در او بمانید تا آنگاه که او ظهور کند اطمینان داشته باشیم و هنگام آمدنش از وی شرمنده نشویم. ۲۹اگر دریافته‌اید که او پارساست، پس می‌دانید آن که پارسایی را به عمل می‌آورد، از او مولود شده است. ۱ببینید پدر چه محبتی به ما ارزانی داشته است تا فرزندان خدا خوانده شویم! و چنین نیز هستیم! از همین روست که دنیا ما را نمی‌شناسد، چرا که او را نشناخت. ۲ای عزیزان، اینک فرزندانِ خداییم، ولی آنچه خواهیم بود هنوز آشکار نشده است. امّا می‌دانیم آنگاه که او ظهور کند، مانند او خواهیم بود، چون او را چنانکه هست خواهیم دید. ۳هر که چنین امیدی بر وی دارد، خود را پاک می‌سازد، چنانکه او پاک است. ۴هر کس در گناه زندگی می‌کند بر‌خلاف شریعت عمل می‌کند؛ گناه به‌واقع مخالفت با شریعت است. ۵شما می‌دانید که او ظهور کرد تا گناهان را از میان بردارد. در او هیچ گناهی نیست. ۶آن که در او می‌ماند گناه نمی‌کند، امّا کسی که در گناه زندگی می‌کند، او را نه دیده و نه شناخته است. ۷ای فرزندان، کسی شما را گمراه نسازد. هر که پارسایانه عمل می‌کند، پارساست، چنانکه او پارساست. ۸آن که در گناه زندگی می‌کند از ابلیس است، زیرا ابلیس از همان آغاز گناه کرده و می‌کند. از همین رو پسر خدا ظهور کرد تا کارهای ابلیس را باطل سازد. ۹آن که از خدا مولود شده است گناه نمی‌کند، زیرا سرشت خدا در او می‌ماند؛ پس او نمی‌تواند در گناه زندگی کند، چرا که از خدا مولود شده است. ۱۰فرزندان خدا و فرزندان ابلیس این‌گونه آشکار می‌شوند: آن که پارسایانه عمل نمی‌کند، از خدا نیست، و نه آن که برادر خود را محبت نمی‌کند.

مرقس ۱۱.۱-۱۱ (انجیل)

۱چون به بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیا رسیدند که نزدیک اورشلیم در دامنۀ کوه زیتون بود، عیسی دو تن از شاگردان خود را فرستاد ۲و به آنان فرمود: «به دهکده‌ای که پیش روی شماست، بروید. به محض ورود، کره الاغی را بسته خواهید یافت که تا کنون کسی بر آن سوار نشده است. آن را باز کنید و بیاورید. ۳اگر کسی از شما پرسید: ”چرا چنین می‌کنید؟“ بگویید: ”خداوند بدان نیاز دارد و بی‌درنگ آن را به اینجا باز خواهد فرستاد.“‌» ۴آن دو رفتند و بیرون، در کوچه‌ای کره الاغی یافتند که مقابل دری بسته شده بود. پس آن را باز کردند. ۵در همان هنگام، بعضی از کسانی که آنجا ایستاده بودند پرسیدند: «چرا کره الاغ را باز می‌کنید؟» ۶آن دو همان‌گونه که عیسی بدیشان فرموده بود، پاسخ دادند؛ پس گذاشتند بروند. ۷آنگاه کره الاغ را نزد عیسی آورده، رداهای خود را بر آن افکندند، و عیسی سوار شد. ۸بسیاری از مردم نیز رداهای خود را بر سر راه گستردند و عده‌ای نیز شاخه‌هایی را که در مزارع بریده بودند، در راه می‌گستردند. ۹کسانی که پیشاپیش او می‌رفتند و آنان که از پس او می‌آمدند، فریاد‌کنان می‌گفتند: «هوشیعانا!» «مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید!» ۱۰«مبارک است پادشاهی پدر ما داوود که فرا می‌رسد!» «هوشیعانا در عرش برین!» ۱۱پس عیسی به اورشلیم درآمد و به معبد رفت. در آنجا همه چیز را ملاحظه کرد، امّا چون دیروقت بود همراه با آن دوازده تن به بِیت‌عَنْیا رفت.

شهید تریفون (۲۵۰)

He was the son of humble, pious parents in Phrygia, and as supported himself keeping geese. At a very early age he was granted the gift of healing illnesses of man and animals, and driving out unclean spirits.

The daughter of the Emperor Gordian (238-244) was possessed by a demon, which no physician or pagan sorcerer had been able to drive away. One day the demon shouted, ‘Only Tryphon is able to drive me out!’ Gordian sent servants to scour the Empire in search of the unknown healer; eventually their inquiries led them to the teenaged goose-keeper, and they brought him to Rome, where his prayers immediately drove out the demon. The Emperor showered Tryphon with gifts, which he gave away to the poor on his journey homeward.

When the persecution of Christians under Decius (250) broke out, Tryphon was denounced to the regional government as a dangerous promoter of Christianity (though he had continued to live as a humble peasant, his miracles and healings had made him known). His former service to the Emperor was either forgotten or of no account to the governor, who had him viciously tortured, then sent to Nicaea for further interrogation. There, when no torment would persuade him to deny Christ or worship the idols, he was beheaded outside the city gates. His relics were returned to Lampsacus, near his home, where he continued to work many miracles of healing.

Saint Tryphon is especially invoked for the protection of gardens and farmland against locusts, reptiles, and all small pests.

شهیدان مقدس پرپتوا و فلیسیتاس, و کسانی که با آنها در کارتاژ (۲۰۳)

Perpetua, Felicity, Saturus, Saturninus, Secundus and Revocatus were all young catechumens living near Carthage. Perpetua was of noble birth; Felicity (Felicitas) was her slave. All were arrested under Emperor Valerian’s persecution and sent to Carthage. Perpetua had a young child still at the breast, which she asked to take with her.

The holy martyrs appeared before the tribunal and joyfully received their sentence of condemnation to be thrown to the wild beasts in the arena. Felicity, who was eight months pregnant, was concerned that her martyrdom might be postponed because of her pregnancy, but at the prayers of her friends, she went into labor three days before the games. As she groaned in labor, a jailer mocked her, telling her that the pain she felt was nothing to the pain that she would feel in the arena. The Saint replied, ‘Here I suffer for myself; then there will be Another with me, who will suffer with me; and my sufferings will be for Him!’ When she gave birth, she entrusted her newborn child to the care of a Christian couple and prepared for her end.

On the day of the games, the brothers and sisters in Christ entered the arena together. The men were soon killed by the beasts, but Perpetua and Felicity, though mauled, remained alive. The impatient persecutors ordered that they be beheaded. Walking to the center of the arena, the two spiritual sisters exchanged the kiss of peace and gave up their souls to God.

مادر مقدس ما بریجید کیلدیر (۵۲۴)

Her name is also spelled Brigit or Bridget; she is considered, equally with St Patrick (March 17), patron of Ireland. She was born in Ulster of a noble Irish family which had been converted by St Patrick. She was uncommonly beautiful, and her father planned to marry her to the King of Ulster. But at the age of sixteen she asked her Lord Jesus Christ to make her unattractive, so that no one would marry her and she could devote herself to Him alone. Soon she lost an eye and was allowed to enter a monastery. On the day that she took monastic vows, she was miraculously healed and her original beauty restored.

Near Dublin she built herself a cell under an oak tree, which was called Kill-dara, or Cell of the Oak. Soon seven other young women joined her and established the monastery of Kill-dara, which in time became the cathedral city of Kildare. The monastery grew rapidly and became a double monastery with both men’s and women’s settlements, with the Abbess ranking above the Abbot; from it several other monasteries were planted throughout Ireland. (Combined men’s and women’s monastic communities are virtually unknown in the east, but were common in the golden age of the Irish Church).

The Saint predicted the day of her death and fell asleep in peace in 524, leaving a monastic Rule to govern all the monasteries under her care. During the Middle Ages her veneration spread throughout Europe.