بدون روزه
۱۶آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل، بر کوهی که عیسی به ایشان فرموده بود، رفتند. ۱۷چون در آنجا عیسی را دیدند، او را پرستش کردند. امّا بعضی شک کردند. ۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»
۱۲«همه چیز بر من جایز است،» امّا همه چیز مفید نیست. «همه چیز بر من رواست،» امّا نمی‌گذارم چیزی بر من تسلط یابد. ۱۳«خوراک برای شکم است و شکم برای خوراک، و خدا، هم این و هم آن را از میان بر خواهد داشت.» امّا بدن برای بی‌عفتی نیست، بلکه برای خداوند است و خداوند نیز برای بدن، ۱۴و خدا به نیروی خود، هم خداوند را برخیزانید و هم ما را بر خواهد خیزانید. ۱۵آیا نمی‌دانید که بدنهای شما اعضای مسیح است؟ آیا اعضای مسیح را برگیرم و آنها را اعضای فاحشه‌ای گردانم؟ هرگز! ۱۶آیا نمی‌دانید کسی که با فاحشه‌ای می‌پیوندد، با او یک تن می‌شود؟ زیرا نوشته شده است: «آن دو یک تن خواهند شد.» ۱۷امّا آن که با خداوند می‌پیوندد، با او یک روح است. ۱۸از بی‌عفتی بگریزید! هر گناه دیگر که انسان مرتکب شود بیرون از بدن اوست، امّا کسی که مرتکب بی‌عفتی می‌شود، نسبت به بدن خود گناه می‌کند. ۱۹آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست و او را از خدا یافته‌اید، و دیگر از آنِ خود نیستید؟ ۲۰به بهایی خریده شده‌اید، پس خدا را در بدن خود تجلیل کنید.
۱۱سپس ادامه داد و فرمود: «مردی را دو پسر بود. ۱۲روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: ”ای پدر، سهمی را که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده.“ پس پدر دارایی خود را بین آن دو تقسیم کرد. ۱۳پس از چندی، پسر کوچکتر آنچه داشت گرد آورد و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاشی بر باد داد. ۱۴چون هر چه داشت خرج کرد، قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. ۱۵از این رو، خدمتگزاریِ یکی از مردمان آن سامان را پیشه کرد، و او وی را به خوکبانی در مزرعۀ خویش گماشت. ۱۶پسر آرزو داشت شکم خود را با خوراک خوکها سیر کند، امّا هیچ‌کس به او چیزی نمی‌داد. ۱۷سرانجام به خود آمد و گفت: ”ای بسا کارگران پدرم خوراک اضافی نیز دارند و من اینجا از فرط گرسنگی تلف می‌شوم. ۱۸پس برمی‌خیزم و نزد پدر می‌روم و می‌گویم: ’پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. ۱۹دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن.“‘ ۲۰«پس برخاست و راهی خانۀ پدر شد. امّا هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به سویش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش کرد. ۲۱پسر گفت: ”پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم.“ ۲۲امّا پدر به خدمتکارانش گفت: ”بشتابید! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر انگشتش و کفش به پاهایش کنید. ۲۳گوسالۀ پرواری آورده، سر ببرید تا بخوریم و جشن بگیریم. ۲۴زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“ پس به جشن و سرور پرداختند. ۲۵«و امّا پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای رقص و آواز شنید، ۲۶یکی از خدمتکاران را فرا خواند و پرسید: ”چه خبر است؟“ ۲۷خدمتکار پاسخ داد: ”برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به سلامت بازیافته است.“ ۲۸چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. ۲۹امّا او در جواب پدر گفت: ”اینک سالهاست تو را چون غلامان خدمت کرده‌ام و هرگز از فرمانت سر نپیچیده‌ام. امّا تو هرگز حتی بزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستانم ضیافتی به پا کنم. ۳۰و حال که این پسرت بازگشته است، پسری که دارایی تو را با روسپیها بر باد داده، برایش گوسالۀ پرواری سر بریده‌ای!“ ۳۱پدر گفت: ”پسرم، تو همواره با من هستی، و هرآنچه دارم، مال توست. ۳۲امّا اکنون باید جشن بگیریم و شادی کنیم، زیرا این برادر تو مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“»
They are counted among the Unmercenary Physicians. Cyrus was a physician living in Alexandria. A pious Christian, he healed not only bodies but souls, bringing many to Christ, and often healing through prayer rather than the use of his medicines. He often said to his patients, ‘If you want to keep clear of illness, take care not to sin, because more often than not illness is a result of sin.’ When Diocletian’s persecution broke out, Cyrus was denounced to the pagan governor and fled to Arabia, where he became a monk. He gained great renown there by healing many ailments using only the sign of the Cross.
John was a soldier from Edessa who heard of Cyrus’ deeds and, leaving the army, sought him out. They met in Egypt, where John became a monk and Cyrus’ disciple, joining him in the practice of the virtues and in healing illnesses by prayer.
They heard of the arrest of a Christian lady named Athanasia and her daughters Theoctista and Eudoxia. Concerned that the tender maidens might renounce Christ under torture, the two monks sought them out to encourage them in their confession of the Faith. They themselves were captured, and the governor decided to have them tortured in front of the women, assuming that this would break their spirit. Instead, Cyrus and John bore their sufferings so patiently and boldly that the women were only strengthened in their resolve. Seeing that he had failed, the governor had all five of them beheaded. Their bodies were placed in the Church of St Mark in Alexandria.
In the fifth century the relics of Sts Cyrus and John were enshrined in a church at Aboukir near Alexandria by St Cyril (June 9). There they were the source of abundant healings and miracles, and the shrine became one of the greatest places of pilgrimage in the Christian world.
His is a remarkable story of spiritual delusion (prelest in Russian) and repentance of delusion. Nicetas was a young and zealous monk of the Lavra of the Kiev Caves who, against the advice of his abbot St Nikon (March 25), retired alone to a cave and walled himself in. Some time later, the young monk experienced a delightful scent filling his cave. Believing himself to be receiving a divine revelation, he cried out ‘Lord, show Thyself to me, that I might worship Thee face to face!’ A voice answered, ‘I am sending you an angel: do whatever he tells you.’ The Devil soon appeared to him as an ‘angel of light’ and Nicetas, completely taken in, prostrated before him. The Devil ordered him to stop praying and to devote all his time to reading and memorizing the Old Testament. Nicetas obeyed without question. After awhile, the Devil began to reveal to him things that were happening in the outside world, so that the young monk acquired a reputation for prophecy among visitors to his cave. When the Elders of the Caves realized that Nicetas never spoke to his visitors or anyone else of the New Testament, they decided that he was beguiled by the Devil. Breaking down the door of his cave, they drove out the deceiver by their prayers and forcibly took the young hermit back to the monastery.
As soon as the evil angel had been driven off, Nicetas became like a young child: he instantly forgot the entire Old Testament (which he had virtually memorized) and even lost the ability to read, so that he had to be sent to school again. Slowly he returned to himself, realized his former delusion and repented in tears. Thereafter he devoted himself to humility and obedience in the monastic community. Such was his repentance and progress in the virtues that he was later made Bishop of Novgorod. He reposed in peace in 1108 and became known for working many miracles, especially healing of blindness.
The daughter of a prominent Roman family, she was given in marriage despite her reluctance, but was widowed after less than a year. Following the example of the prophetess Anna, she dedicated her widowhood to God and turned her fine house in Rome into a monastery, living there in strict asceticism.
“When the Church was riven by controversies about the doctrines of Origen, Saint Marcella kept silent for a while but, deciding at length to take up the cause of Orthodoxy, and maintaining a sweet and gentle manner in the exchanges, she succeeded in confounding the arguments of the heretics.” (Ormylia Synaxarion)
When the Goths invaded and pillaged Rome in 410 they broke into her house. Marcella received them calmly, but when they demanded money she answered that no one as poorly clothed as she was could be expected to have any money. At this the invaders beat her mercilessly despite her great age. She bore their blows without complaint, asking only that they spare her spiritual daughter Principia. Struck to the heart by her response, the barbarians took her and her disciple to the Church of St Paul, where she reposed two days later.