روزه میلاد — شراب و روغن مجاز است
۳ما همواره به هنگام دعا برای شما، خدا، پدر خداوندمان عیسی مسیح را شکر می‌گزاریم، ۴زیرا وصف ایمان شما به مسیحْ عیسی و محبتی را که به همۀ مقدسین دارید، شنیده‌ایم. ۵اینها از امیدی سرچشمه می‌گیرد که در آسمان برای شما محفوظ است و پیشتر درباره‌اش از پیام حقیقت یعنی انجیل شنیده‌اید، ۶انجیلی که به شما رسیده است و در سرتاسر جهان ثمر می‌دهد و رشد می‌کند، همان‌گونه که در میان شما نیز، از روزی که آن را شنیدید و فیض خدا را به معنای واقعی درک کردید، عمل کرده است.
۸و کتاب چون پیشتر دید که خدا غیریهودیان را بر پایۀ ایمان پارسا خواهد شمرد، از این رو، پیشاپیش به ابراهیم بشارت داد که «همۀ قومها به واسطۀ تو برکت خواهند یافت.» ۹پس آنها که به ایمان اتکا دارند، با ابراهیمِ ایماندار برکت می‌یابند. ۱۰زیرا آنان که بر انجام اعمال شریعت تکیه دارند، همگی زیر لعنت‌اند، چرا که نوشته شده است: «ملعون باد هر که در به جا آوردن تمام آنچه در کتاب شریعت نوشته شده ثابت نماند.» ۱۱واضح است که هیچ‌کس به واسطۀ شریعت نزد خدا پارسا شمرده نمی‌شود، زیرا «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.» ۱۲امّا شریعت بر ایمان متکی نیست، بلکه «کسی که اینها را به عمل آوَرَد، به واسطۀ آنها حیات خواهد داشت.»
۱در یکی از روزهای شَبّات که عیسی برای صرف غذا به خانۀ یکی از رهبران فَریسیان رفته بود، حاضران به‌دقّت او را زیر نظر داشتند. ۲مقابل او مردی بود که بدنش آب آورده بود. ۳عیسی از فقیهان و فَریسیان پرسید: «آیا شفا دادن در روز شَبّات جایز است یا نه؟» ۴آنان خاموش ماندند. پس عیسی آن مرد را گرفته، شفا داد و مرخص فرمود. ۵سپس رو به آنان کرد و پرسید: «کیست از شما که پسر یا گاوش در روز شَبّات در چاه افتد و بی‌درنگ او را بیرون نیاوَرَد؟» ۶آنان پاسخی نداشتند. ۷چون عیسی دید میهمانان چگونه صدر مجلس را برای خود اختیار می‌کنند، این مَثَل را برایشان آورد: ۸«چون کسی تو را به مجلس عروسی دعوت کند، بر صدر مجلس منشین، زیرا شاید کسی سرشناس‌تر از تو دعوت شده باشد. ۹در آن صورت میزبانی که هر دوی شما را دعوت کرده است، خواهد آمد و به تو خواهد گفت: ”جایت را به این شخص بده.“ ناگزیر با سرافکندگی پایین مجلس خواهی نشست. ۱۰بلکه هرگاه کسی میهمانت کند، برو و در پایینترین جای مجلس بنشین، تا چون میزبان آید، تو را گوید: ”دوست من، بفرما جای بالاتری بنشین.“ آنگاه نزد دیگر میهمانان سرافراز خواهی شد. ۱۱زیرا هر که خود را بزرگ سازد، خوار خواهد شد، و هر که خود را خوار سازد، سرافراز خواهد گردید.»
۱۸آنگاه گفت: «پادشاهی خدا به چه مانَد؟ آن را به چه تشبیه کنم؟ ۱۹همچون دانۀ خردلی است که مردی آن را برگرفت و در باغ خود کاشت. آن دانه رویید و درختی شد، چنانکه پرندگان آسمان آمدند و بر شاخه‌هایش آشیانه ساختند.» ۲۰باز گفت: «پادشاهی خدا را به چه تشبیه کنم؟ ۲۱همچون خمیرمایه‌ای است که زنی برگرفت و با سه کیسه آرد مخلوط کرد تا تمامی خمیر ور آمد.» ۲۲عیسی در راه اورشلیم، به شهرها و روستاها می‌رفت و تعلیم می‌داد. ۲۳در این میان، کسی از او پرسید: «سرور من، آیا تنها شماری اندک از مردم نجات خواهند یافت؟» به ایشان گفت: ۲۴«سخت بکوشید تا از درِ تنگ داخل شوید، زیرا به شما می‌گویم، بسیاری خواهند کوشید تا داخل شوند، امّا نخواهند توانست. ۲۵چون صاحبخانه برخیزد و در را ببندد، بیرون ایستاده، در را خواهید کوبید و خواهید گفت: ”سرورا، در بر ما بگشا!“ امّا او پاسخ خواهد داد: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید.“ ۲۶خواهید گفت: ”ما با تو خوردیم و آشامیدیم و تو در کوچه‌های ما تعلیم می‌دادی.“ ۲۷امّا جواب خواهید شنید: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید. از من دور شوید، ای بدکاران!“ ۲۸آنگاه در آنجا گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود، زیرا ابراهیم و اسحاق و یعقوب و همۀ انبیا را در پادشاهی خدا خواهید دید، امّا خود را محروم خواهید یافت. ۲۹مردم از شرق و غرب و شمال و جنوب خواهند آمد و بر سفرۀ پادشاهی خدا خواهند نشست.
There is a tradition that it was the young boy Ignatius whom Christ took upon his knee to explain to His followers that they must become as children to enter the Kingdom. He knew the holy Apostles personally and, with St Polycarp (February 25) was a disciple of St John the Evangelist. He succeeded Evodus as second Bishop of Antioch, the capital of Syria and at that time one of the largest cities in the world. Here, during the persecutions of Domitian, he strengthened the faithful, brought many pagans to Christ, and prayed that he himself would be granted the crown of martyrdom. His flock called him the Godbearer, a title that he did not refuse, for he said that all Christians after their Baptism are truly Bearers of Christ, clothed in the Holy Spirit.
When peace was restored to the Church for awhile, the holy Bishop devoted himself to organizing the young Church on strong foundations at a time when the last of the Apostles had only recently passed away. He established the principle that the Grace imparted to the Apostles at Pentecost was handed down to the bishops appointed by them, and so on through the generations: the Apostolic Succession.
The Emperor Trajan, passing through Syria to make war in Armenia, spent some time in Antioch and initiated a persecution of Christians. Rejoicing that the time of martyrdom had at last arrived, Ignatius presented himself before the Emperor and eloquently declared his faith in Christ.
“So you are a disciple of the one crucified under Pontius Pilate?” asked the Emperor.
“I am the disciple of Him who has nailed my sin to the Cross, and has trodden the Devil and his devices underfoot.”
“Why do you call yourself the Godbearer?”
“Because I carry the living Christ within me!”
“Therefore, let the bearer of the Crucified One be taken in chains to Rome, there to be fed to the lions for the amusement of the people.”
And so it was. During the long and difficult journey to Rome, cruelly mistreated by his guards, the Saint wrote a series of letters to the young churches which remain one of the treasures of the Church. In Smyrna, he was able to meet with his fellow-disciple Polycarp and entrust to him the care of the churches whose shepherd he had been. As Trajan had ordered, in Rome he was taken to the amphitheater and, as the Synaxarion says, “entered the arena as though approaching the holy altar to serve his last Liturgy in the presence of the faithful, who were crowded among pagans on the steps of the amphitheatre.” In a few moments he was completely devoured by the lions, save for a few bones. These were gathered by the faithful and returned to Antioch.
In his Letter to the Romans, the holy Bishop wrote to some who wished to rescue him from his martyrdom: “I am the wheat of God, and am ground by the teeth of the wild beasts, that I may be found to be the pure bread of God.”
His main commemoration is on October 19.