دوم تسالونیکیان ۲.۱۳-۳.۵ (رساله)

۱۳امّا ای برادران که محبوب خدایید، ما باید همواره خدا را به‌خاطر وجود شما شکر گوییم، زیرا خدا شما را از آغاز برگزید تا به واسطۀ عمل تقدیس‌کنندۀ روح و ایمان به حقیقت نجات یابید. ۱۴او شما را به واسطۀ انجیل ما فرا خواند تا از جلال خداوند ما عیسی مسیح برخوردار شوید. ۱۵پس، ای برادران، استوار باشید و سنّتهایی را که چه با سخنِ زبان و چه با نامه به شما سپردیم، نگاه دارید. ۱۶خودِ خداوند ما عیسی مسیح و پدر ما خدا که ما را محبت کرد و به فیض خود به ما دلگرمی جاودانی و امیدی نیکو بخشید، ۱۷شما را دلگرمی بخشد و در هر کردار و گفتار نیکو استوار گرداند. ۱در خاتمه، ای برادران، برای ما دعا کنید تا کلام خداوند به‌سرعت پیش رود و عزّت یابد، همان‌گونه که در میان شما چنین شد، ۲و تا از افراد خبیث و شَرور رهایی یابیم، زیرا همگان را ایمان نیست. ۳امّا خداوند امین است؛ او شما را نیرو می‌بخشد و از آن شریر حفظ می‌کند. ۴ما در خداوند به شما اطمینان داریم که آنچه به شما حکم می‌کنیم به جای می‌آورید و خواهید آورد. ۵خداوند دلهای شما را به محبت خدا و پایداری مسیح هدایت فرماید.

لوقا ۱۱.۴۷-۱۲.۱ (انجیل)

۴۷وای بر شما که برای پیامبرانی که به دست پدرانتان کشته شدند، مقبره می‌سازید! ۴۸براستی که این‌گونه بر کار آنها مهر تأیید می‌زنید. آنها پیامبران را کشتند و شما آرامگاهشان را می‌سازید. ۴۹از این رو حکمت خدا می‌فرماید که ”من برای آنها پیامبران و رسولان خواهم فرستاد. امّا بعضی را خواهند کشت و بعضی را آزار خواهند رسانید.“ ۵۰پس، خون همۀ پیامبرانی که خونشان از آغاز جهان تا کنون ریخته شده است، بر گردن این نسل خواهد بود - ۵۱از خون هابیل تا خون زکریا که بین مذبح و محرابگاه کشته شد. آری، به شما می‌گویم که این نسل برای این همه حساب پس خواهد داد. ۵۲وای بر شما ای فقیهان! زیرا کلید معرفت را غصب کرده‌اید. خود داخل نمی‌شوید و داخل‌شوندگان را نیز مانع می‌گردید.» ۵۳چون عیسی بیرون رفت، علمای دین و فَریسیان سخت با او به مخالفت برخاستند و با سؤالات بسیار بر او تاختند ۵۴و در کمین بودند تا در سخنی از زبانش وی را به دام اندازند. ۱در این هنگام، هزاران تن گرد ‌آمدند، چندان که بر یکدیگر پا می‌نهادند. عیسی نخست با شاگردان خود سخن آغاز کرد و گفت: «از خمیرمایۀ فَریسیان که همانا ریاکاری است، دوری کنید.

قدیس پولس معترف قسطنطنیه

A native of Thessalonica, he rose from secretary to Alexander, Patriarch of Constantinople (commemorated August 30), to deacon, then succeeded St Alexander as Patriarch around 337. For his virtue and his zeal for Orthodoxy he was hated by the Arians, who were still powerful in the Empire. The Arian Emperor Constantius, learning of Paul’s election, exiled him and made the Arian Eusebius Patriarch in his place. St Paul went to Rome, where he joined St Athanasius the Great in exile. Furnished with letters from Pope Julius, he was able to ascend the Patriarchal throne once again upon the death of Eusebius. But once again the Arians were able to put one of their party on the Patriarchal throne: Macedonius, who even went beyond the Arian heresy and denied the divinity of the Holy Spirit. Once again the legitimate, Orthodox Patriarch found himself in exile in Rome. In succeeding years St Paul stood firm for Orthodoxy while complex political and military intrigues swirled around him, with the Orthodox Constans, Emperor of the West (and Constantius’ brother) supporting him while Constantius continued to oppose him. For a time Constans was able to enforce Paul’s place on the Patriarchal throne, but when he died, Constantius banished St Paul to Cucusus on the Black Sea. There, while he was celebrating the Divine Liturgy in the house where he was kept prisoner, the Arians strangled him with his own omophorion. His relics were brought back to Constantinople by the Emperor Theodosius the Great.

قدیس ژرمانوس, اسقف اعظم کازان (۱۵۶۸)

He was born in Tver to a princely family. Drawn to a life of holiness from his earliest childhood, he became a monk at the age of twenty-five, at the Monastery of St Joseph of Volokolamsk. In time he became Archimandrite of the Monastery of the Dormition at Staritsk; but after a few years he returned to Volokolamsk to live in solitude. When his teacher St Gurias (October 4), first Archbishop of Kazan, reposed, Germanus succeeded him as Archbishop, but continued to live as ascetically as when he was a hermit. He was offered the office of Metropolitan of Moscow, but refused. As a faithful shepherd of his church, he fearlessly confronted Tsar Ivan the Terrible for his many and various cruelties; for this he was killed in 1568 by the Tsar’s assassins.

Note: Recently, a bizarre movement has arisen among some nationalist sectarians in Russia to canonize Ivan the Terrible. Among the many obvious reasons against such an action (which has been firmly rejected by the Patriarch of Moscow), we could list the Tsar’s murder of some of the Church’s own Saints, Germanus among them.