اشعیا ۴۵.۱۱-۱۷ (ساعت ششم)

۱۱خداوند که قدوس اسرائیل و صانع اوست، دربارۀ امور آینده چنین می‌فرماید: «آیا دربارۀ فرزندانم مرا زیر سؤال می‌برید؟ آیا درمورد اعمال دستانم به من امر و نهی می‌کنید؟ ۱۲منم که زمین را ساختم و انسان را بر آن آفریدم؛ دستان من بود که آسمانها را گسترانید، و تمامی لشکریان آسمان را من فرمان دادم. ۱۳من کوروش را برای اجرای عدالتم برانگیخته‌‌ام، و راههایش را جملگی راست خواهم گردانید. او شهر مرا بنا خواهد کرد، و اسیرانم را آزاد خواهد ساخت، اما نه برای دستمزد یا پاداش؛» این را خداوند لشکرها می‌گوید. ۱۴خداوند چنین می‌فرماید: «ثروت مصر و منفعتِ کوش و مردان بلندقامت سِبا، جملگی نزد تو آمده، از آن تو خواهند گشت. آنان از پی تو خواهند آمد، و در غُل و زنجیر به نزد تو عبور خواهند کرد، و در برابرت تعظیم کرده، التماس‌کنان خواهند گفت: ”براستی که خدا با توست و جز او کسی نیست؛ غیر از او خدایی نیست.“» ۱۵ای خدا و ای نجات‌دهندۀ اسرائیل، براستی که تو خدایی هستی که خود را پنهان می‌کنی. ۱۶همۀ سازندگان بتها سرافکنده و رسوا خواهند شد، آری همه با هم به رسوایی گرفتار خواهند آمد. ۱۷اما اسرائیل به دست خداوند به نجات جاودانی نجات خواهد یافت، و تا به ابد سرافکنده و رسوا نخواهد گشت.

پیدایش ۲۲.۱-۱۸ (نماز شامگاهی)

۱و اما ایامی چند پس از این وقایع، خدا ابراهیم را آزموده، بدو فرمود: «ای ابراهیم!» پاسخ داد: «لبیک!» ۲گفت: «پسرت را که یگانه پسر توست و او را دوست می‌داری، یعنی اسحاق را برگیر و به سرزمین موریا برو، و او را در آنجا بر یکی از کوه‌هایی که به تو خواهم گفت، چون قربانی تمام‌سوز تقدیم کن.» ۳پس، صبح زود، ابراهیم برخاسته، الاغ خود را زین کرد و دو تن از نوکران خویش را با پسرش اسحاق برگرفته، هیزم برای قربانی تمام‌سوز شکست و به سوی جایی که خدا به او گفته بود، روانه شد. ۴روز سوّم، ابراهیم چشمانش را برافراشت و آنجا را از دور دید. ۵آنگاه به نوکرانش گفت: «شما همین جا نزد الاغ بمانید تا من با پسر بدان‌جا برویم، و پرستش کرده، نزد شما باز آییم.» ۶ابراهیم هیزم قربانی تمام‌سوز را برگرفته، بر پسر خویش اسحاق نهاد، و آتش و چاقو را به دست خود گرفت، و هر دو با هم می‌رفتند. ۷و اما اسحاق به پدرش ابراهیم گفت: «پدر؟» پاسخ داد: «بله، پسرم؟» گفت: «این از آتش و هیزم، ولی برۀ قربانی تمام‌سوز کجاست؟» ۸ابراهیم پاسخ داد: «پسرم، خدا برۀ قربانی را برای خود فراهم خواهد کرد.» پس هر دو با هم می‌رفتند. ۹چون به جایی که خدا به ابراهیم گفته بود رسیدند، او در آنجا مذبحی بنا کرد و هیزم بر آن چید، و پسرش اسحاق را بسته، او را بر مذبح، روی هیزم گذاشت. ۱۰آنگاه دست دراز کرد و چاقو را گرفت تا پسر خود را ذبح کند. ۱۱اما فرشتۀ خداوند از آسمان وی را ندا در داد: «ابراهیم! ابراهیم!» پاسخ داد: «لبیک!» ۱۲فرشته گفت: «دست بر پسر دراز مکن و کاری با او نداشته باش! اکنون می‌دانم که از خدا می‌ترسی، زیرا پسرت، آری یگانه پسرت را، از من دریغ نداشتی.» ۱۳ابراهیم سر بلند کرد و پشت سرش قوچی را دید که با شاخهایش در بوته‌ای گرفتار شده بود. ابراهیم رفته، قوچ را گرفت و آن را به جای پسرش، چون قربانی تمام‌سوز تقدیم کرد. ۱۴پس ابراهیم آن مکان را ’خداوند فراهم خواهد کرد‘ نامید. و تا امروز نیز گفته می‌شود: «بر کوهِ خداوند، فراهم خواهد شد.» ۱۵فرشتۀ خداوند بارِ دوّم ابراهیم را از آسمان ندا در داد ۱۶و گفت: «خداوند می‌فرماید: به ذات خودم سوگند، از آنجا که این کار را کردی و پسرت را که یگانه پسر توست دریغ نداشتی، ۱۷به‌یقین تو را برکت خواهم داد و نسلت را همچون ستارگان آسمان و مانند شنهای کنارۀ دریا کثیر خواهم ساخت. نسل تو دروازه‌های دشمنانشان را تصرف خواهند کرد، ۱۸و به واسطۀ نسل تو همه قومهای زمین برکت خواهند یافت، زیرا به صدای من گوش گرفتی.»

امثال ۱۷.۱۷-۱۸.۵ (نماز شامگاهی)

۱۷دوست در همه حال محبت می‌کند، و برادر برای روز تنگی به دنیا آمده است. ۱۸مرد کم‌عقل دست می‌دهد و ضامن دیگری می‌شود. ۱۹آن که نافرمانی را دوست دارد، مشاجره را دوست دارد؛ آن که دَرِ خانۀ خویش در بلندی می‌سازد، به استقبال ویرانی می‌رود. ۲۰کج‌دِل، کامروا نخواهد شد؛ آن که زبان فریبکار دارد به بلا گرفتار می‌آید. ۲۱آن که فرزندِ نادان دارد غصه‌دار می‌شود؛ پدرِ فرزندِ ابله شادی به خود نمی‌بیند. ۲۲دل شادمان داروی شفابخش است، اما روح افسرده استخوانها را خشک می‌کند. ۲۳شریر، پنهانی رشوه می‌گیرد تا عدالت را منحرف سازد. ۲۴مرد فهیم بر حکمت چشم می‌دوزد، اما چشمان شخص نادان تا به کرانهای زمین سرگردان است. ۲۵فرزند نادان، پدر خود را به ستوه می‌آورد و مایۀ تلخی جانِ مادر خویش است. ۲۶نشاید مجازات بی‌گناهان، یا زدنِ مردمان شریف به سبب صداقتشان! ۲۷آن که زبان خود را بازمی‌دارد صاحب معرفت است، فهیم است مردی که خوی آرامی دارد. ۲۸نادان نیز اگر خاموش بماند، حکیمش می‌شمارند، آن که دهانش را بسته نگاه می‌دارد، فهیم شمرده می‌شود. ۱شخص انزواطلب در پی اهداف خودخواهانۀ خویش است؛ او با هر قضاوت صحیح می‌ستیزد. ۲نادان را از فهم هیچ لذتی نیست، بلکه تنها فاش کردن همۀ مکنونات دل خویش را خوش می‌دارد. ۳چون شریر می‌آید، دیدۀ حقارت نیز می‌آید، و با قباحت، تقبیح فرا می‌رسد. ۴آبِ عمیق است سخنان دهان آدمی، نهر جوشان است چشمۀ حکمت. ۵نشاید جانبداری از مجرمان یا منحرف ساختن دادرسی بی‌گناهان.

قدیس کیریل، اسقف اعظم اورشلیم

He was born in Jerusalem in 315, ordained to the priesthood in 346, and succeeded Maximus as Archbishop of Jerusalem in 350. He was exiled three times by the Arian Emperors Constantius and Valens for his unwavering defense of the Faith. Restored by the Emperor Theodosius, he did not return to the throne, but lived for eight years in peace before reposing in 386.

He was known to all his people as a tireless defender of the poor, and as a great ascetic. He was gentle and humble in his bearing, pale and gaunt from fasting. He struggled throughout his time against the Arian heresy, which had become very strong, claiming the allegiance even of the Emperors. In addition, he lived through the reign of Julian the Apostate, who tried by many means to weaken and undermine the Church and the Christian Faith.

Of St Cyril’s many writings, the best-known are his Catecheses, considered the oldest systematic summary of Christian teaching.

قدیس حنانیا (آنینوس) معجزه‌گر (?)

“Born in Chalcedon, he was little of stature, like Zaccheus, but great in spirit and faith. He denied himself to the world at the age of fifteen and settled near the River Euphrates in a little hut, where he atoned for his sins, and prayed to God, at first with his teacher Mayum and then, after Mayum’s death, alone. By the power of his prayers he filled an empty well with water, healed the sick of various pains and tamed wild beasts. There was a tamed lion with him as his servant. He had insight into distant happenings. When robbers attacked a stylite, Pionius, at some distance from him, and beat him up to such an extent that he decided to come down from his pillar and go to complain to the judges, St Aninus saw his intention in his soul and sent him a letter by means of his lion, telling him to set aside his intention, to forgive his assaulters and to continue in his asceticism. He was inexpressibly generous. The bishop of Neo-Caesarea made a gift to him of a donkey, to ease his carrying of water from the river, but he gave this donkey to some poor man who had complained to him of his poverty. The bishop gave him a second donkey, but he gave that away. Then the bishop gave him a third donkey, not for his own but only to serve as a water-carrier, to be kept and returned. At the time of his death, he saw Moses, Aaron and Or coming to him and calling: ‘Aninus, the Lord is calling you. Get up and come with us.’ This he revealed to his disciples, and gave his spirit to the Lord whom he had served so faithfully. He was 110 years old when he finished his earthly course.” (Prologue)

قدیس نیکولای (ولیمیروویچ), اسقف اوخرید و ژیچا, صربستان (۱۹۵۶)(۵ مارس ت.ق)

He has been called ‘The New Chrysostom’ for his many grace-filled sermons and writings.

He was born in 1880 in the Serbian village of Lelich. After attending the Seminary of St Sava in Belgrade, he obtained doctoral degrees from both the University of Berne and Oxford University. In 1919, Archimandrite Nikolai was made Bishop of Zica.

In 1941 Bishop Nikolai was arrested by the Nazis and, after three years’ imprisonment in Ljubostir Vojlovici Monastery, was sent to the infamous Dachau concentration camp along with the Serbian Patriarch Gavrilo. He both witnessed and personally underwent many tortures there until the camp was liberated by the US army in 1945.

After the war he fled Communist-controlled Yugoslavia and emigrated to the United States, where he taught at St Sava’s Seminary, St Vladimir Seminary and St Tikhon seminary. It was at St Tikhon Seminary that he reposed in 1956. His relics rested for awhile at St Sava’s Seminary in Libertyville IL, then were returned to Serbia, where they now reside.

Throughout his adult life, the holy monk and bishop poured forth a steady stream of beautiful homilies and theological and spiritual writings. He is the author of the Prologue from Ochrid, a Slavic Synaxarion. The luminous homilies included therein, one for each day of the year, give a good sample of his inspired writing.

His feast is kept on this day (March 5 OC, March 18 NC) by Orthodox Christians on both the Old and New Calendars.

Note: With the blessing of Bishop Jovan of the Serbian Orthodox Church, Mitrophan Chin is engaged in a project to translate St Nikolai’s Prologue into Chinese. To learn more about this worthy project, see his web site: http://chineseorthodox.n3.net