حکمت سلیمان ۳.۱-۹ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۵.۱۵-۶.۳ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۴.۷-۱۵ (نماز شامگاهی)

متی ۱۱.۲۷-۳۰ (انجیل نماز صبحگاهی)

۲۷پدرم همه چیز را به من سپرده است. هیچ‌کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ‌کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد. ۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید. ۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. ۳۰چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.»

افسسیان ۵.۱-۸ (رساله)

۱پس همچون فرزندانی عزیز، از خدا سرمشق بگیرید. ۲و با محبت رفتار کنید، چنانکه مسیح هم ما را محبت کرد و جان خود را در راه ما همچون قربانی و هدیه‌ای عطرآگین به خدا تقدیم نمود. ۳مباد که در میان شما از بی‌عفتی یا هر گونه ناپاکی یا شهوت‌پرستی حتی سخن به میان آید، زیرا اینها شایستۀ مقدسین نیست. ۴گفتار زشت و بیهوده‌گویی و سخنان مبتذل نیز به هیچ روی زیبنده نیست؛ به جای آن باید شکرگزاری کرد. ۵زیرا یقین بدانید که هیچ بی‌عفت یا ناپاک یا شهوت‌پرست، که همان بت‌پرست باشد، در پادشاهی مسیح و خدا نصیبی ندارد. ۶مگذارید کسی شما را با سخنان پوچ بفریبد، زیرا به‌خاطر همین چیزهاست که غضب خدا بر سرکشان نازل می‌شود. ۷پس با آنها شریک مشوید. ۸شما زمانی تاریکی بودید، امّا اکنون در خداوندْ نور هستید. پس همچون فرزندان نور رفتار کنید.

اول تیموتائوس ۳.۱۴-۴.۵ (رساله, شنبه قبل از غطاس)

۱۴گرچه امید آن دارم که به‌زودی نزدت آیم، ولی اینها را به تو می‌نویسم، ۱۵تا اگر تأخیری شد، بدانی که در خانۀ خدا که کلیسای خدای زنده و ستون و بنیان حقیقت است، چگونه باید رفتار کرد. ۱۶به‌یقین که راز دینداری بس عظیم است: او در جسم ظاهر شد، به واسطۀ روح تصدیق گردید، فرشتگانْ او را دیدند، بر قومها موعظه شد، جهانیان به او ایمان آوردند، و با جلال، بالا برده شد. ۱امّا روح، آشکارا می‌گوید که در زمانهای آخر، برخی از ایمان رویگردان شده، از ارواح گمراه‌کننده و تعالیم دیوها پیروی خواهند کرد. ۲این تعالیم را دروغگویان و ریاکارانی می‌آورند که وجدانشان بی‌حس شده است. ۳ایشان ازدواج را منع می‌کنند و به پرهیز از خوراکهایی فرمان می‌دهند که خدا آفریده تا مؤمنان که از حقیقت آگاهند، با شکرگزاری از آن بهره‌مند شوند. ۴زیرا هرآنچه خدا آفریده است، نیکوست و هیچ چیز را نباید رد کرد، هر گاه با شکرگزاری پذیرفته شود، ۵چرا که به وسیلۀ کلام خدا و دعا تقدیس می‌گردد.

غلاطیان ۵.۲۲-۶.۲ (رساله, قدیس سرافیم)

۲۲امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ۲۳فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست. ۲۴آنان که به مسیحْ عیسی تعلّق دارند، نَفْس را با همۀ هوسها و تمایلاتش بر صلیب کشیده‌اند. ۲۵اگر به روح زیست می‌کنیم، به روح نیز رفتار کنیم. ۲۶خودپسند نباشیم و از به خشم آوردن یکدیگر و حسادت نسبت به هم دست بداریم. ۱ای برادران، اگر کسی به گناهی گرفتار شود، شما که روحانی هستید او را با ملایمت به راه راست بازگردانید. در عین حال، به هوش باش که خود نیز در وسوسه نیفتی. ۲بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که این‌گونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد.

لوقا ۱۷.۳-۱۰ (انجیل)

۳پس مراقب خود باشید. اگر برادرت گناه کند، او را توبیخ کن، و اگر توبه کرد، ببخشایش. ۴اگر هفت بار در روز به تو گناه ورزد، و هفت بار نزد تو بازآید و گوید: ”توبه می‌کنم،“ او را ببخشا.» ۵رسولان به خداوند گفتند: «ایمان ما را بیفزا!» ۶خداوند پاسخ داد: «اگر ایمانی به کوچکی دانۀ خردل داشته باشید، می‌توانید به این درخت توت بگویید از ریشه برآمده در دریا کاشته شود، و از شما فرمان خواهد برد. ۷«کیست از شما که چون خدمتکارش از شخم زدن یا چرانیدن گوسفندان در صحرا بازگردد، او را گوید: ”بیا، بنشین و بخور“؟ ۸آیا نخواهد گفت: ”شام مرا آماده کن و کمر به پذیرایی‌ام بربند تا بخورم و بیاشامم، و بعد تو بخور و بیاشام“؟ ۹آیا منّت از خدمتکار خود خواهد برد که فرمانش را به جای آورده است؟ ۱۰پس، شما نیز چون آنچه به شما فرمان داده شده است، به جای آوردید، بگویید: ”خدمتکارانی بی‌منّت‌ایم و تنها انجام وظیفه کرده‌ایم.“‌»

متی ۳.۱-۱۱ (انجیل, شنبه قبل از غطاس)

۱در آن روزها یحیای تعمیددهنده ظهور کرد. او در بیابان یهودیه موعظه می‌کرد و ۲می‌گفت: «توبه کنید زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است!» ۳این همان است که اِشعیای نبی درباره‌اش می‌گوید: «ندای آن که در بیابان فریاد برمی‌آورد: ”راه خداوند را آماده کنید! طریقهای او را هموار سازید!“‌» ۴یحیی جامه از پشم شتر بر تن داشت و کمربندی چرمین بر کمر می‌بست، و خوراکش ملخ و عسل صحرایی بود. ۵مردمان اورشلیم و سراسر یهودیه و تمامی نواحی اطراف رود اردن، جملگی نزد او می‌رفتند ۶و به گناهان خود اعتراف کرده، در رود اردن از او تعمید می‌گرفتند. ۷امّا یحیی چون بسیاری از فَریسیان و صَدّوقیان را دید که به آنجا که او تعمید می‌داد می‌آمدند، به آنان گفت: «ای افعی‌زادگان! چه کسی به شما هشدار داد تا از غضبی که در پیش است، بگریزید؟ ۸پس ثمری شایستۀ توبه بیاورید ۹و با خود مگویید ”پدر ما ابراهیم است.“ زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است از این سنگها فرزندان برای ابراهیم پدید آورد. ۱۰هم‌اکنون تیشه بر ریشۀ درختان نهاده شده است. هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده خواهد شد. ۱۱«من شما را برای توبه، با آب تعمید می‌دهم؛ امّا آن که پس از من می‌آید تواناتر از من است و من حتی شایستۀ برگرفتن کفشهایش نیستم. او شما را با روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد.

لوقا ۶.۱۷-۲۳ (انجیل, قدیس سرافیم)

۱۷عیسی همراه ایشان فرود آمد و در مکانی هموار ایستاد. بسیاری از شاگردانش و انبوهی از مردم از سرتاسر یهودیه، اورشلیم، و از شهرهای ساحلی صور و صیدون، آنجا حضور داشتند. ۱۸آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از بیماریهای خود شفا یابند؛ و کسانی که ارواح پلید آزارشان می‌داد، شفا می‌یافتند. ۱۹مردم همه می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از وی صادر می‌شد که همگان را شفا می‌بخشید. ۲۰آنگاه عیسی بر شاگردانش نظر افکند و گفت: «خوشا به حال شما که فقیرید، زیرا پادشاهی خدا از آن شماست. ۲۱خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. ۲۲«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر پسر انسان، بر شما نفرت گیرند و شما را از جمع خود برانند و دشنام دهند و بدنام سازند. ۲۳در آن روز، شادی و پایکوبی کنید، زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا که پدران آنها نیز با پیامبران چنین کردند.

آرامش قدیس سرافیم ساروف (۱۸۳۳)

“Saint Seraphim was born in the town of Kursk in 1759. From tender childhood he was under the protection of the most holy Mother of God, who, when he was nine years old, appeared to him in a vision, and through her icon of Kursk, healed him from a grave sickness from which he had not been expected to recover. At the age of nineteen he entered the monastery of Sarov, where he amazed all with his obedience, his lofty asceticism, and his great humility. In 1780 the Saint was stricken with a sickness which he manfully endured for three years, until our Lady the Theotokos healed him, appearing to him with the Apostles Peter and John. He was tonsured a monk in 1786, being named for the holy Hieromartyr Seraphim, Bishop of Phanarion (Dec. 4), and was ordained deacon a year later. In his unquenchable love for God, he continually added labours to labours, increasing in virtue and prayer with titan strides. Once, during the Divine Liturgy of Holy and Great Thursday he was counted worthy of a vision of our Lord Jesus Christ, Who appeared encompassed by the heavenly hosts. After this dread vision, he gave himself over to greater labours.

“In 1794, Saint Seraphim took up the solitary life in a cell in the forest. This period of extreme asceticism lasted some fifteen years, until 1810. It was at this time that he took upon himself one of the greatest feats of his life. Assailed with despondency and a storm of contrary thoughts raised by the enemy of our salvation, the Saint passed a thousand nights on a rock, continuing in prayer until God gave him complete victory over the enemy. On another occasion, he was assaulted by robbers, who broke his chest and his head with their blows, leaving him almost dead. Here again, he began to recover after an appearance of the most Holy Theotokos, who came to him with the Apostles Peter and John, and pointing to Saint Seraphim, uttered these awesome words, ‘This is one of my kind.’

“In 1810, at the age of fifty, weakened by his more than human struggles, Saint Seraphim returned to the monastery for the third part of his ascetical labours, in which he lived as a recluse, until 1825. For the first five years of his reclusion, he spoke to no one at all, and little is known of this period. After five years, he began receiving visitors little by little, giving counsel and consolation to ailing souls. In 1825, the most holy Theotokos appeared to the Saint and revealed to him that it was pleasing to God that he fully end his reclusion; from this time the number of people who came to see him grew daily. It was also at the command of the holy Virgin that he undertook the spiritual direction of the Diveyevo Convent. He healed bodily ailments, foretold things to come, brought hardened sinners to repentance, and saw clearly the secrets of the heart of those who came to him. Through his utter humility and childlike simplicity, his unrivalled ascetical travails, and his angel-like love for God, he ascended to the holiness and greatness of the ancient God-bearing Fathers and became, like Anthony for Egypt, the physician for the whole Russian land. In all, the most holy Theotokos appeared to him twelve times in his life. The last was on Annunciation, 1831, to announce to him that he would soon enter into his rest. She appeared to him accompanied by twelve virgins martyrs and monastic saints with Saint John the Baptist and Saint John the Theologian. With a body ailing and broken from innumerable hardships, and an unspotted soul shining with the light of Heaven, the Saint lived less than two years after this, falling asleep in peace on January 2, 1833, chanting Paschal hymns. On the night of his repose, the righteous Philaret of the Glinsk Hermitage beheld his soul ascending to Heaven in light. Because of the universal testimony to the singular holiness of his life, and the seas of miracles that he performed both in life and after death, his veneration quickly spread beyond the boundaries of the Russian Empire to every corner of the earth. See also July 19.” (Great Horologion)

July 19 is the commemoration of the uncovering of St Seraphim’s holy relics, which was attended by Tsar Nicholas II.

Saint Seraphim’s life became a perpetual celebration of Pascha: in his later years he dressed in a white garment, greeted everyone, regardless of the season, with “Christ is Risen!” and chanted the Pascha service every day of the year.

قدیس سیلوستر, پاپ روم (۳۳۵)

He was a native of Rome. Because of his virtue and love for all, the faithful made him Pope against his will upon the death of Pope Miltiades in 314. He was Pope when Constantine the Great ended the persecution of the Church, and personally instructed the Emperor in the Faith. Unable to attend the Council of Nicaea personally, he sent delegates to represent him and uphold the Orthodox faith there. He reposed in peace in 325.

Once, in a debate between the Saint and Zambrius, a Jewish scribe and occultist, Zambrius whispered a magic word in the ear of a bull, upon which the animal fell down dead. Zambrius then challenged the Pope to do as much in the name of Christ. The holy bishop replied, ‘My God gives life and resurrection, not death.’ Lifting his hands to heaven, he restored the creature to life. The Emperor and the crowd who witnessed the debate cheered the Saint, and many decided to be baptized.

قابل احترام ژولیانا لازاروفسکویه (۱۶۰۴)

The daughter of a devout and generous official in the Tsar’s court, she was orphaned at the age of six and reared by relatives. At the age of sixteen she was given in marriage to George Ossorguin, a nobleman who lived on an estate at Lavarevskoye, near Murom.

The couple were a model of Christian marriage. When her husband was at home, they would devote much of their time to praying together. When he was away in service to the Tsar, she would devote whole nights to prayer and handiwork. Since she was not free to give away her fortune as she desired, she earned money for almsgiving by the work of her hands, something unheard-of for a lady of her rank. When anyone died in the village she prayed for him at length, and if he were indigent she would pay for his funeral.

When two of the pious couple’s sons died, Juliana asked her husband to let her enter a monastery. He refused because they had other young children who needed her care; but he gave her permission to live a monastic life under his roof. From this time forward, she increased her fasts, spent her nights in prayer, and slept on the floor. When her husband died ten years later, her wealth was at her own disposal, and she devoted all of it to works of mercy. When her family criticized her for depriving herself so harshly, especially for her severe fasting, she answered ‘Whatever my body loses now won’t be food for worms later. What is the point of fattening the flesh only to lose the soul?’

From 1601 to 1603, Russia was struck for three years by the worst famine in its history, so severe that men ate human flesh in their desperation. Saint Juliana sold all her livestock, gave away all the provisions in her barns, and freed all her serfs who wished to leave. Those who remained became her family, with whom she shared all she had. By her prayers, bitter and inedible plants became palatable so that they could be made into bread. The holy woman, despite almost killing privation, never complained, but seemed more cheerful than ever before.

Saint Juliana reposed in peace at the age of seventy in 1604. At the moment of her death a bright halo was seen above her head. Ten years later her body was found incorrupt, and her tomb filled with a fragrant myrrh. She was venerated among the Russian people from that time forward, though it was not until 1988 that she was officially glorified by the Moscow Patriarchate.

شهید جدید مقدس جرجیس گرجی (۱۷۷۰)

A native of Georgia, he was sold as a slave to a Turk and made a Muslim in his youth. He lived a long life as a Muslim, seemingly having no memory of the faith or language of his parents. Without warning, however, when he had reached the age of seventy, his conscience awakened, he presented himself to the judge and stated that he had been born a Christian and wished to die a Christian. The old man remained immovable under questioning, exhortation, threats and, finally, torture; he would only say ‘I am a Christian; I want to die a Christian!’ The executioners hanged him, then cut him down to see if this last trial would change his mind. When he assured them once again that he was a Christian, they hanged him again, and he was allowed to claim his martyrdom.