لوقا ۲۴.۳۶-۵۳ (انجیل ششم صبحگاهی)

۳۶هنوز در این باره گفتگو می‌کردند که عیسی خود در میانشان ایستاد و گفت: «سلام بر شما باد!» ۳۷حیران و ترسان، پنداشتند شبحی می‌بینند. ۳۸به آنان گفت: «چرا این‌چنین مضطربید؟ چرا شک و تردید به دل راه می‌دهید؟ ۳۹دست و پایم را بنگرید. خودم هستم! به من دست بزنید و ببینید؛ شبحْ گوشت و استخوان ندارد، امّا چنانکه می‌بینید من دارم!» ۴۰این را گفت و دستها و پاهای خود را به ایشان نشان داد. ۴۱آنها از فرط شادی و حیرت نمی‌توانستند باور کنند. پس به ایشان گفت: «چیزی برای خوردن دارید؟» ۴۲تکه‌ای ماهی بریان به او دادند. ۴۳آن را گرفت و در برابر چشمان ایشان خورد. ۴۴آنگاه به ایشان گفت: «این همان است که وقتی با شما بودم، می‌گفتم؛ اینکه تمام آنچه در تورات موسی و کتب انبیا و مزامیر دربارۀ من نوشته شده است، باید به حقیقت پیوندد.» ۴۵سپس، ذهن ایشان را روشن ساخت تا بتوانند کتب مقدّس را درک کنند. ۴۶و به ایشان گفت: «نوشته شده است که مسیح رنج خواهد کشید و در روز سوّم از مردگان بر خواهد خاست، ۴۷و به نام او توبه و آمرزش گناهان به همۀ قومها موعظه خواهد شد و شروع آن از اورشلیم خواهد بود. ۴۸شما شاهدان این امور هستید. ۴۹من موعودِ پدر خود را بر شما خواهم فرستاد؛ پس در شهر بمانید تا آنگاه که از اعلی با قدرت آراسته شوید.» ۵۰سپس ایشان را بیرون از شهر تا نزدیکی بِیت‌عَنْیا برد و دستهای خود را بلند کرده، برکتشان داد؛ ۵۱و در همان حال که برکتشان می‌داد از آنان جدا گشته، به آسمان برده شد. ۵۲ایشان او را پرستش کردند و با شادی عظیم به اورشلیم بازگشتند. ۵۳در آنجا پیوسته در معبد می‌ماندند و خدا را حمد و سپاس می‌گفتند.

اول قرنتیان ۶.۱۲-۲۰ (رساله)

۱۲«همه چیز بر من جایز است،» امّا همه چیز مفید نیست. «همه چیز بر من رواست،» امّا نمی‌گذارم چیزی بر من تسلط یابد. ۱۳«خوراک برای شکم است و شکم برای خوراک، و خدا، هم این و هم آن را از میان بر خواهد داشت.» امّا بدن برای بی‌عفتی نیست، بلکه برای خداوند است و خداوند نیز برای بدن، ۱۴و خدا به نیروی خود، هم خداوند را برخیزانید و هم ما را بر خواهد خیزانید. ۱۵آیا نمی‌دانید که بدنهای شما اعضای مسیح است؟ آیا اعضای مسیح را برگیرم و آنها را اعضای فاحشه‌ای گردانم؟ هرگز! ۱۶آیا نمی‌دانید کسی که با فاحشه‌ای می‌پیوندد، با او یک تن می‌شود؟ زیرا نوشته شده است: «آن دو یک تن خواهند شد.» ۱۷امّا آن که با خداوند می‌پیوندد، با او یک روح است. ۱۸از بی‌عفتی بگریزید! هر گناه دیگر که انسان مرتکب شود بیرون از بدن اوست، امّا کسی که مرتکب بی‌عفتی می‌شود، نسبت به بدن خود گناه می‌کند. ۱۹آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست و او را از خدا یافته‌اید، و دیگر از آنِ خود نیستید؟ ۲۰به بهایی خریده شده‌اید، پس خدا را در بدن خود تجلیل کنید.

لوقا ۱۵.۱۱-۳۲ (انجیل)

۱۱سپس ادامه داد و فرمود: «مردی را دو پسر بود. ۱۲روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: ”ای پدر، سهمی را که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده.“ پس پدر دارایی خود را بین آن دو تقسیم کرد. ۱۳پس از چندی، پسر کوچکتر آنچه داشت گرد آورد و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاشی بر ‌باد داد. ۱۴چون هر چه داشت خرج کرد، قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. ۱۵از این رو، خدمتگزاریِ یکی از مردمان آن سامان را پیشه کرد، و او وی را به خوکبانی در مزرعۀ خویش گماشت. ۱۶پسر آرزو داشت شکم خود را با خوراک خوکها سیر کند، امّا هیچ‌کس به او چیزی نمی‌داد. ۱۷سرانجام به خود آمد و گفت: ”ای بسا کارگران پدرم خوراک اضافی نیز دارند و من اینجا از فرط گرسنگی تلف می‌شوم. ۱۸پس برمی‌خیزم و نزد پدر می‌روم و می‌گویم: ’پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. ۱۹دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن.“‘ ۲۰«پس برخاست و راهی خانۀ پدر شد. امّا هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به سویش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش کرد. ۲۱پسر گفت: ”پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم.“ ۲۲امّا پدر به خدمتکارانش گفت: ”بشتابید! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر انگشتش و کفش به پاهایش کنید. ۲۳گوسالۀ پرواری آورده، سر ببرید تا بخوریم و جشن بگیریم. ۲۴زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“ پس به جشن و سرور پرداختند. ۲۵«و امّا پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای رقص و آواز شنید، ۲۶یکی از خدمتکاران را فرا خواند و پرسید: ”چه خبر است؟“ ۲۷خدمتکار پاسخ داد: ”برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به سلامت بازیافته است.“ ۲۸چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. ۲۹امّا او در جواب پدر گفت: ”اینک سالهاست تو را چون غلامان خدمت کرده‌ام و هرگز از فرمانت سر نپیچیده‌ام. امّا تو هرگز حتی بزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستانم ضیافتی به پا کنم. ۳۰و حال که این پسرت بازگشته است، پسری که دارایی تو را با روسپیها بر باد داده، برایش گوسالۀ پرواری سر بریده‌ای!“ ۳۱پدر گفت: ”پسرم، تو همواره با من هستی، و هرآنچه دارم، مال توست. ۳۲امّا اکنون باید جشن بگیریم و شادی کنیم، زیرا این برادر تو مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“‌»

رسول اونسیموس از هفتاد

He was a Phrygian by birth, a slave of Philemon, to whom the Apostle Paul addressed his epistle. Onesimos escaped from Philemon and fled to Rome, where he was converted to the Faith by St Paul. St Paul sent him back to his master, who at St Paul’s urging gave him his freedom. He served the Church for many years before dying a martyr, beaten to death with clubs.

Saint Onesimos is also commemorated on November 22, with Sts Philemon, Archippus and Aphia; and on January 4 at the Synaxis of the Seventy Disciples.

پدر قابل احترام ما دالماتیوس سیبری (۱۶۹۷)

Saint Dalmatius is venerated as a pioneer of the movement that took many ascetics to dwell in the wilderness of Siberia, establishing a new company of Desert Fathers and causing the Russian Far North to be called the ‘Northern Thebaid.’ He was born in Tobolsk and reared in piety by his family, recently-converted Tatars. When grown, he entered the imperial army as a Cossack and served with such distinction that the Tsar awarded him a noble title. He married and lived in Tobolsk in comfort and prosperity. One day — after the destruction of Tobolsk in a great fire in 1643 — struck by a realization of the vanity of worldly things, he left family, wealth and property and went to a monastery in the Ural Mountains, taking with him only an icon of the Dormition of the Theotokos.

He was tonsured a monk with the name of Dalmatius, and devoted himself to prayer and ascesis with such fervor that, a short time later, the brethren elected him Abbot. Fearing pride and fleeing honor, Dalmatius fled with his icon of the Theotokos to a remote cave, where he lived a life of silence and continual prayer. His presence did not long remain secret in that sparsely-settled region, and soon Christians were coming from far and wide to ask his prayer and counsel; many pagans came to him for holy Baptism. Soon his habitation became too small for those who had chosen to stay as his disciples, and the Saint received a blessing from the Bishop of Tobolsk to build a wooden chapel and some cells. This was the beginning of the great Monastery of the Dormition (also called the Monastery of St Dalmatius).

Over the years the brethren endured many tribulations. Once the Tatar Prince of the region, provoked by false rumors, planned to destroy the monastery and kill all the monks. The night before the attack, the holy Mother of God appeared to the prince in resplendent clothes, holding a flaming sword in one hand and a scourge in the other. She forbade the Prince to harm the monastery or the brethren, and commanded him to give them a permanent concession over the region. Convinced by this vision, the Prince made peace with the monks and became the Monastery’s protector, though he was a Muslim.

In the succeeding years the Monastery was repeatedly burned down by the fierce pagan tribes which inhabited the area; once all the monks except St Dalmatius himself were butchered, but always the monastery was rebuilt. The Saint reposed in peace in 1697, and was succeeded as abbot by his own son Isaac, who built a stone shrine at the Monastery to house the relics of the Saint and the icon of the Mother of God which he had kept with him throughout his monastic life.

پدر قابل احترام ما آنتیموس خیوس (۱۹۶۰)

He was born in 1869 to devout peasants on Chios; he left elementary school early to become a shoemender. At the age of nineteen he visited a monastery (founded by the monk Pachomios, who had been the spiritual counsellor of St Nektarios); he was so moved by the monks’ ‘angelic life’ that on returning home he built himself a small hut and dwelt in it. His only ‘help’ in his spiritual contests was an icon of the Mother of God, which soon began to work miracles, drawing many to his hermitage. After a time he retired to a monastery where he was tonsured under the name Anthimos. He fell ill there, and his abbot sent him home to his parents for the sake of his health. At home, despite the fact that he was caring for his aged parents and practicing his shoemender’s trade, he continued to live as a monk, spending nights on end in prayer and sometimes living only on bread and water for extended periods.

Increasing numbers of visitors came to his hermitage and wonder-working icon of the Theotokos, and in 1910 he received the Great Schema. The people of Chios wanted him to be ordained to the priesthood, but his bishop refused due to the Saint’s lack of education. At the prompting of Anthimos’ godfather, the Bishop of Smyrna ordained him instead. After a pilgrimage to Mt Athos, he returned to Chios, where he became chaplain to a leper hospital. Soon the hospital, which had fallen into corruption, became a spiritual center, as much like a monastery as a hospital. Saint Anthimos tended many of the sickest with his own hands, working many miracles of healing; some of his recovered patients became monks or nuns.

With the notorious ‘Exchange of Populations’ of 1922-1924, refugees poured into Chios, many of them destitute nuns and girls. In response to a vision of the Mother of God, St Anthimos built a monastery, which opened with thirty nuns and grew rapidly, despite the opposition of many who said that setting up such a community was out of date (in 1924!). The monastery soon housed eighty nuns and was known througout Greece as a model of monastic life. Father Anthimos served as priest to the nuns, and continued to receive the many faithful — often sixty or seventy per day — who came to him for prayer or counsel. He carried on this ministry for more than thirty years, working many miracles of healing. When he was too old to work with his hands, he retired to his cell and prayed that he be enabled to serve his neighbor until his last breath. He reposed in peace at the age of ninety-one, mourned and revered by the whole island of Chios.