دوم قرنتیان ۸.۱۶-۹.۵ (رساله)

۱۶خدا را شکر می‌کنم که در دل تیتوس نیز نهاده است که همچون من خالصانه به فکر شما باشد. ۱۷زیرا او نه تنها تقاضای ما را پذیرفت، بلکه خود با اشتیاقِ بسیار، برای آمدن نزد شما پیشقدم شد. ۱۸و ما همراه او برادری را می‌فرستیم که همۀ کلیساها او را به‌خاطر خدمتش به انجیل می‌ستایند. ۱۹به‌علاوه، او از سوی کلیساها انتخاب شده تا در انجام این کار خیر که برای جلال خدا و نشان دادن خیرخواهیمان خدمت آن را بر عهده گرفته‌ایم، همسفر ما باشد. ۲۰ما بسیار مراقبیم که خدمت ما در گردآوری این هدیۀ سخاوتمندانه مورد انتقاد کسی قرار نگیرد. ۲۱زیرا می‌کوشیم نه تنها در نظر خداوند، بلکه در نظر مردم نیز آنچه شایسته است انجام دهیم. ۲۲همراه این افراد، برادر خود را نیز می‌فرستیم که بارها اشتیاقش از راههای گوناگون بر ما ثابت شده، و اکنون اشتیاق او به‌خاطر اطمینان بسیارش به شما حتی افزونتر نیز گردیده است. ۲۳دربارۀ تیتوس باید بگویم که در خدمت به شما شریک و همکار من است؛ و دربارۀ برادرانمان نیز باید بگویم که فرستادگان کلیساها و جلال مسیح‌اند. ۲۴پس محبت خود را در عمل به آنها ثابت کنید و نشان دهید که فخر ما به شما بی‌اساس نیست، تا همۀ کلیساها ببینند. ۱نیازی نیست دربارۀ این خدمتِ به مقدسین به شما بنویسم، ۲زیرا از اشتیاقتان به یاری رساندن آگاهم و در این خصوص نزد ایمانداران مقدونیه به شما بالیده‌ام. بدیشان گفته‌ام که شما در ایالت اَخائیه از سال گذشته برای دادنِ هدیه آماده بوده‌اید. این شور و حرارت شما بیشترِ آنان را نیز به عمل برانگیخته است. ۳امّا این برادران را می‌فرستم تا فخر ما به شما در این خصوص اشتباه از کار درنیاید، بلکه تا همان‌گونه که به ایشان گفته‌ام، آمادگی لازم را داشته باشید. ۴زیرا اگر کسی از ایماندارانِ مقدونیه همراهم بیاید و دریابد که آماده نیستید، ما - و چقدر بیشتر خودتان - از اطمینانی که به شما داشته‌ایم، سرافکنده خواهیم شد. ۵پس ضروری دانستم از برادران بخواهم که پیشاپیش به دیدارتان بیایند و تدارک هدیۀ سخاوتمندانه‌ای را که وعده داده بودید، به اتمام رسانند. آنگاه این هدیه، هدیه‌ای خواهد بود که نه با تنگ‌چشمی، بلکه با گشاده‌دستی داده شده است.

مرقس ۳.۱۳-۱۹ (انجیل)

۱۳عیسی به کوهی برآمد و آنانی را که خواست، به حضور خویش فرا خوانْد و آنها نزدش آمدند. ۱۴او دوازده تن را تعیین کرد و آنان را رسول خواند، تا همراه وی باشند و آنها را برای موعظه بفرستد، ۱۵و از این اقتدار برخوردار باشند که دیوها را بیرون برانند. ۱۶آن دوازده تن که تعیین کرد عبارت بودند از: شَمعون (که وی را پطرس خواند)؛ ۱۷یعقوب پسر زِبِدی و برادر وی یوحنا (که آنها را ’بوآنِرجِس‘، یعنی ’پسران رعد‘ لقب داد)؛ ۱۸آندریاس، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یعقوب پسر حَلْفای، تَدّای، شَمعون غیور، ۱۹و یهودا اَسخَریوطی که عیسی را تسلیم دشمن کرد.

شهیدان آنیکلتوس و فوتیوس نیکومدیا (۳۰۵)

These holy martyrs suffered victoriously in the year 305 (Prologue) or 288 (Great Horologion), during the reign of Diocletian, who visited Nicomedia to stir up a persecution of Christians there. Anicetas, one of the city governors, presented himself before the Emperor, boldly confessed his Christian faith, and denounced the worship of the idols. Anicetas was subjected to a series of cruelties: his tongue was cut out, but he miraculously continued to speak; he was thrown to a lion, but it refused to attack him; then he was savagely beaten with rods until his bones showed through his wounds. His nephew Photius, seeing his endurance of all these trials, ran forward, embraced his uncle, and declared to the Emperor that he too was a Christian. The Emperor ordered that he be beheaded immediately, but the executioner, raising his sword, gave himself such a wound that he died instead. After many tortures, the two were put in prison for three years, then brought out and cast into a fiery furnace, where they died, though their bodies were brought out of the flames intact.

Saint Anicetas is counted as one of the Holy Unmercenaries.

کشیش‌شهید الکساندر, اسقف کومانا (سده ۳)

“He lived in the town of Comana near Neocaesarea as a simple charcoal-burner. When the Bishop of Comana died, St Gregory of Neocaesarea, the Wonderworker (Nov. 17), was invited to preside over the Council to choose a new bishop. At the Council there were both clergy and laymen. They were unable to come to agreement on one person, estimating the candidates they selected according to their outward worth and behaviour. St Gregory told them that they must not give so much weight to the outward impression as to the soul and the spiritual aptitude. Then some wag called out mockingly: ‘Then let’s choose Alexander the charcoal-burner as bishop!’, and there was general laughter. St Gregory asked who this Alexander was. Thinking that his name would not have come up before the Council except by the providence of God, he commanded that he be brought. Being a charcoal-burner, he was black with soot and in rags, and his appearance provoked further mirth in the Council. Then Gregory took him aside and asked him to tell the truth about himself. Alexander told him that he had been a Greek philosopher, enjoying great honour and position, but that he had set it all aside, demeaned himself and made himself as a fool for Christ from the time that he had read and understood the Holy Scriptures. Gregory commanded that he be bathed and clad in new clothes, then went into the Council with him and, before them all, began to examine him in the Scriptures. All were filled with amazement at the wisdom and grace of Alexander’s words, and were quite unable to recognize the former charcoal-burner in this wise man. With one voice, they chose him as bishop, and he received the love of his flock for his holiness, his wisdom and his goodness. He died a martyr for Christ under Diocletian.” (Prologue)