۲۱ اوت ۲۰۲۶
جمعه هفته دوازدهم بعد از پنطیکاست

روزه رقاد والده خدا

یادبودها

قدیس امیلیان معترف (۸۲۰)
قدیس میرون معجزه‌گر, اسقف کرت (۳۵۰)
قدیس گریگوری سینا (کوه آتوس) (۱۳۴۶)

خوانش‌های کتاب مقدس

دوم قرنتیان ۷.۱۰-۱۶ (رساله)

۱۰چون اندوهی که برای خدا باشد، موجب توبه می‌شود، که به نجات می‌انجامد و پشیمانی ندارد. امّا اندوهی که برای دنیاست، مرگ به بار می‌آورد. ۱۱ببینید اندوهی که برای خدا بود چه ثمراتی در شما پدید آورده است: چه شور و شوقی، چه اشتیاقی به اثبات بی‌گناهیتان، چه نارضایی و احساس خطری، چه دلتنگی، غیرت و مجازاتی. شما از هر حیث ثابت کردید که در آن قضیه بی‌تقصیر بوده‌اید. ۱۲پس نامۀ من به شما به‌خاطر آن کس که بدی کرده و یا آن که به او بدی شده نبوده است، بلکه بدین منظور بوده که در حضور خدا ارادت شما به ما، بر خودتان آشکار شود. ۱۳اینها همه موجب دلگرمی ما شده است. افزون بر دلگرمی خودِ ما، دیدن شادی تیتوس نیز موجب شادی هر چه بیشتر ما شد، زیرا همگی شما جان او را تازه ساخته بودید. ۱۴من نزد او به شما فخر کردم و شما مرا سرافکنده نساختید، بلکه همان‌گونه که هرآنچه به شما گفتیم درست بود، ثابت شد که فخر ما نزد تیتوس نیز به‌جا بوده است. ۱۵هر بار که او اطاعت همگی شما را به یاد می‌آوَرَد و این را که چگونه با ترس و لرز او را پذیرفتید، دلبستگی‌اش به شما بیشتر می‌شود. ۱۶شادمانم که در هر چیز به شما اطمینان دارم.

مرقس ۲.۱۸-۲۲ (انجیل)

۱۸زمانی که شاگردان یحیی و فَریسیان روزه‌دار بودند، عده‌ای نزد عیسی آمدند و گفتند: «چرا شاگردان یحیی و شاگردان فَریسیان روزه می‌گیرند، امّا شاگردان تو روزه نمی‌گیرند؟» ۱۹عیسی پاسخ داد: «آیا ممکن است میهمانان عروسی تا زمانی که داماد با ایشان است، روزه بگیرند؟ تا وقتی داماد با آنهاست نمی‌توانند روزه بگیرند. ۲۰امّا زمانی خواهد رسید که داماد از ایشان گرفته شود. در آن ایام روزه خواهند گرفت. ۲۱«هیچ‌کس پارچۀ نو را بر جامۀ کهنه وصله نمی‌زند. اگر چنین کند، وصله از آن کنده شده، نو از کهنه جدا می‌شود، و پارگی بدتر می‌گردد. ۲۲و نیز هیچ‌کس شراب نو را در مَشکهای کهنه نمی‌ریزد. اگر چنین کند، آن شراب مَشکها را پاره می‌کند، و این‌گونه، شراب و مَشکها هر دو تباه خواهند شد. شراب نو را در مَشکهای نو باید ریخت.»

یادبودها

قدیس امیلیان معترف (۸۲۰)

He was one of the bishops summoned by the Patriarch Nikephoros to defend the veneration of the holy icons against the Emperor Leo the Armenian. For this reason he was sent into exile around 815, and after many sufferings for his faithful confession, reposed in exile in 820.

قدیس میرون معجزه‌گر, اسقف کرت (۳۵۰)

He was a widowed farmer who, though poor, shared the produce of his farm freely with the needy. Once he found some thieves stealing his grain. Without saying who he was, he helped the thieves fill their sacks and make their escape. His virtue became known, and he was ordained to the priesthood, then consecrated bishop. In his own lifetime he was known as a great wonderworker. He reposed in peace.

قدیس گریگوری سینا (کوه آتوس) (۱۳۴۶)

One of the great ascetics, hesychasts and spiritual teachers of the Church, he did much to restore the knowledge and practice of Orthodox hesychasm. He became a monk at Mt Sinai. He traveled to Mt Athos to learn more of Orthodox spiritual prayer and contemplation, but found that these were almost lost even on the Holy Mountain. The only true, holy hesychast he found there was St Maximos of Kapsokalyvia (Maximos the hut-burner, January 13). Maximos lived a life of reclusion in crude shelters; from time to time he would burn his hut and move to a new one, so as not to become attached even to that poor earthly dwelling. For this, he was scorned as a madman by the other monks. St Gregory upbraided the monks and told them that Maximos was the only true hesychast among them, thus beginning a reform of spiritual life on the Holy Mountain. He spent time teaching mental prayer in all the monasteries of Mt Athos, then traveled around Macedonia, establishing new monasteries. Some of his writings on prayer and asceticism can be found in the Philokalia. He reposed in peace in 1346.