عبرانیان ۱.۱-۱۲ (رساله)

۱در گذشته، خدا بارها و از راههای گوناگون به واسطۀ پیامبران با پدران ما سخن گفت، ۲امّا در این ایام آخر به واسطۀ پسر خود با ما سخن گفته است، پسری که او را وارث همه چیز مقرر داشت و به واسطۀ او جهان را آفرید. ۳او فروغِ جلالِ خدا و مظهر کامل ذات اوست، و همه چیز را با کلام نیرومند خود نگاه می‌دارد. او پس از پاک کردن گناهان، به دست راست مقام کبریا در عرش برین بنشست. ۴پس به همان اندازه که نامی برتر از فرشتگان به میراث بُرد، از مقامی والاتر از آنها نیز برخوردار شد. ۵زیرا خدا تا کنون به کدام‌یک از فرشتگان گفته است: «تو پسر من هستی؛ امروز من تو را مولود ساخته‌ام»؟ و یا: «من او را پدر خواهم بود، و او مرا پسر» ؟ ۶بلکه آن هنگام نیز که فرزند ارشد را به جهان می‌آورَد، می‌فرماید: «همۀ فرشتگان خدا او را بپرستند.» ۷حال آنکه دربارۀ فرشتگان می‌گوید: «فرشتگانش را بادها می‌سازد، و خادمانش را شعله‌های آتش.» ۸امّا دربارۀ پسر می‌گوید: «ای خدا، تخت سلطنت تو جاودانه است؛ عصای پادشاهی تو عصای عدل و انصاف است. ۹تو پارسایی را دوست می‌داری و شرارت را دشمن؛ از این رو خدا، خدای تو، تو را بیش از همقطارانت به روغن شادمانی مسح کرده است.» ۱۰و نیز می‌فرماید: «تو، ای خداوند، در آغازْ بنیان زمین را نهادی، و آسمانها صنعت دستان توست! ۱۱آنها از میان می‌روند، امّا تو بر‌جا می‌مانی! آنها همه چون جامهْ مندرس خواهند شد! ۱۲آنها را چون ردایی در هم خواهی پیچید، و بسان جامه‌ای جایگزین خواهند شد. امّا تو همان هستی، و سالهای تو را پایانی نیست!»

دوم تیموتائوس ۲.۱-۱۰ (رساله, قدیس تئودور)

۱پس تو ای فرزندم، در فیضی که در مسیحْ عیسی است نیرومند شو، ۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند. ۳همچون سربازِ شایستۀ مسیحْ عیسی، در تحمّل رنجها سهیم باش. ۴هیچ‌کس به هنگام سربازی، خود را گرفتار مشغولیتهای زندگی نمی‌سازد، چرا که خواهان جلب خشنودی فرماندۀ خویش است. ۵به همین‌سان، ورزشکاری که هماوردی می‌کند، تاج پیروزی را دریافت نخواهد کرد، اگر به قانونْ هماوردی نکرده باشد. ۶آن که باید نخست از محصول نصیب ببرد، کشاورزی است که محنت کشیده است. ۷به آنچه می‌گویم بیندیش، که خداوند تو را در فهم همۀ اینها بصیرت خواهد بخشید. ۸عیسی مسیح را به خاطر دار که از نسل داوود بود و از مردگان برخاست؛ این است انجیل من، ۹که به‌خاطرش در رنجم، تا بدان حد که چون مجرمان به زنجیرم کشیده‌اند. امّا کلام خدا در زنجیر نیست. ۱۰پس همه چیز را به‌خاطر برگزیدگان تحمل می‌کنم تا آنان نیز نجاتی را که در مسیحْ عیساست، با جلال جاودانی به دست آورند.

مرقس ۲.۲۳-۳.۵ (انجیل)

۲۳در یکی از روزهای شَبّات، عیسی از میان مزارع گندم می‌گذشت و شاگردانش در حین رفتن، شروع به چیدن خوشه‌های گندم کردند. ۲۴فَریسیان به او گفتند: «چرا شاگردانت کاری انجام می‌دهند که در روز شَبّات جایز نیست؟» ۲۵پاسخ داد: «مگر تا به حال نخوانده‌اید که داوود چه کرد آنگاه که خود و یارانش محتاج و گرسنه بودند؟ ۲۶او در زمان اَبیّاتار، کاهن اعظم، به خانۀ خدا درآمد و نان حضور را خورد و به یارانش نیز داد، هرچند خوردن آن تنها برای کاهنان جایز است.» ۲۷آنگاه به ایشان گفت: «شَبّات برای انسان مقرر شده، نه انسان برای شَبّات. ۲۸بنابراین، پسر انسان حتی صاحب شَبّات است.» ۱عیسی بار دیگر به کنیسه درآمد. در آنجا مردی بود که یک دستش خشک شده بود. ۲برخی عیسی را زیر نظر داشتند تا اگر در روز شَبّات آن مرد را شفا بخشد، بهانه‌ای برای اتهام زدن به او بیابند. ۳عیسی به مردی که دستش خشک شده بود گفت: «در برابر همه بایست.» ۴آنگاه از ایشان پرسید: «آیا در روز شَبّات نیکی کردن جایز است یا بدی کردن؟ جان کسی را نجات دادن یا کشتن؟» امّا آنان خاموش ماندند. ۵عیسی، خشمگین به کسانی که پیرامونش بودند نگریست و غمگین از سنگدلی ایشان، به آن مرد گفت: «دستت را دراز کن.» او دست خود را دراز کرد و دستش سالم شد.

یوحنا ۱۵.۱۷-۱۶.۲ (انجیل, قدیس تئودور)

۱۷حکم من به شما این است که یکدیگر را محبت کنید. ۱۸«اگر دنیا از شما نفرت دارد، به یاد داشته باشید که پیش از شما از من نفرت داشته است. ۱۹اگر به دنیا تعلّق داشتید، دنیا شما را چون کسان خود دوست می‌داشت. امّا چون به دنیا تعلّق ندارید، بلکه من شما را از دنیا برگزیده‌ام، دنیا از شما نفرت دارد. ۲۰کلامی را که به شما گفتم، به یاد داشته باشید: ”بنده از ارباب خود بزرگتر نیست.“ اگر مرا آزار رسانیدند، با شما نیز چنین خواهند کرد؛ و اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را نیز نگاه خواهند داشت. ۲۱امّا این همه را به سبب نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندۀ مرا نمی‌شناسند. ۲۲اگر نیامده و با ایشان سخن نگفته بودم، گناه نمی‌داشتند؛ امّا اکنون دیگر عذری برای گناهشان ندارند. ۲۳کسی که از من نفرت داشته باشد، از پدر من نیز نفرت دارد. ۲۴اگر در میان آنان کارهایی نکرده بودم که جز من هیچ‌کس نکرده است، گناه نمی‌داشتند؛ امّا اکنون، با اینکه آن کارها را دیده‌اند، هم از من و هم از پدرم نفرت دارند. ۲۵این‌گونه، کلامی که در تورات خودشان آمده است به حقیقت می‌پیوندد که: ”بی‌سبب از من نفرت داشتند.“ ۲۶«امّا چون آن مدافع که از نزد پدر برای شما می‌فرستم بیاید، یعنی روحِ راستی که از پدر صادر می‌شود، او خودْ دربارۀ من شهادت خواهد داد، ۲۷و شما نیز شهادت خواهید داد، زیرا از آغاز با من بوده‌اید. ۱«این چیزها را به شما گفتم تا نلغزید. ۲شما را از کنیسه‌ها اخراج خواهند کرد و حتی زمانی می‌رسد که هر که شما را بکشد، می‌پندارد که خدا را خدمت کرده است.

رسول اونسیموس از هفتاد

He was a Phrygian by birth, a slave of Philemon, to whom the Apostle Paul addressed his epistle. Onesimos escaped from Philemon and fled to Rome, where he was converted to the Faith by St Paul. St Paul sent him back to his master, who at St Paul’s urging gave him his freedom. He served the Church for many years before dying a martyr, beaten to death with clubs.

Saint Onesimos is also commemorated on November 22, with Sts Philemon, Archippus and Aphia; and on January 4 at the Synaxis of the Seventy Disciples.

پدر قابل احترام ما دالماتیوس سیبری (۱۶۹۷)

Saint Dalmatius is venerated as a pioneer of the movement that took many ascetics to dwell in the wilderness of Siberia, establishing a new company of Desert Fathers and causing the Russian Far North to be called the ‘Northern Thebaid.’ He was born in Tobolsk and reared in piety by his family, recently-converted Tatars. When grown, he entered the imperial army as a Cossack and served with such distinction that the Tsar awarded him a noble title. He married and lived in Tobolsk in comfort and prosperity. One day — after the destruction of Tobolsk in a great fire in 1643 — struck by a realization of the vanity of worldly things, he left family, wealth and property and went to a monastery in the Ural Mountains, taking with him only an icon of the Dormition of the Theotokos.

He was tonsured a monk with the name of Dalmatius, and devoted himself to prayer and ascesis with such fervor that, a short time later, the brethren elected him Abbot. Fearing pride and fleeing honor, Dalmatius fled with his icon of the Theotokos to a remote cave, where he lived a life of silence and continual prayer. His presence did not long remain secret in that sparsely-settled region, and soon Christians were coming from far and wide to ask his prayer and counsel; many pagans came to him for holy Baptism. Soon his habitation became too small for those who had chosen to stay as his disciples, and the Saint received a blessing from the Bishop of Tobolsk to build a wooden chapel and some cells. This was the beginning of the great Monastery of the Dormition (also called the Monastery of St Dalmatius).

Over the years the brethren endured many tribulations. Once the Tatar Prince of the region, provoked by false rumors, planned to destroy the monastery and kill all the monks. The night before the attack, the holy Mother of God appeared to the prince in resplendent clothes, holding a flaming sword in one hand and a scourge in the other. She forbade the Prince to harm the monastery or the brethren, and commanded him to give them a permanent concession over the region. Convinced by this vision, the Prince made peace with the monks and became the Monastery’s protector, though he was a Muslim.

In the succeeding years the Monastery was repeatedly burned down by the fierce pagan tribes which inhabited the area; once all the monks except St Dalmatius himself were butchered, but always the monastery was rebuilt. The Saint reposed in peace in 1697, and was succeeded as abbot by his own son Isaac, who built a stone shrine at the Monastery to house the relics of the Saint and the icon of the Mother of God which he had kept with him throughout his monastic life.

پدر قابل احترام ما آنتیموس خیوس (۱۹۶۰)

He was born in 1869 to devout peasants on Chios; he left elementary school early to become a shoemender. At the age of nineteen he visited a monastery (founded by the monk Pachomios, who had been the spiritual counsellor of St Nektarios); he was so moved by the monks’ ‘angelic life’ that on returning home he built himself a small hut and dwelt in it. His only ‘help’ in his spiritual contests was an icon of the Mother of God, which soon began to work miracles, drawing many to his hermitage. After a time he retired to a monastery where he was tonsured under the name Anthimos. He fell ill there, and his abbot sent him home to his parents for the sake of his health. At home, despite the fact that he was caring for his aged parents and practicing his shoemender’s trade, he continued to live as a monk, spending nights on end in prayer and sometimes living only on bread and water for extended periods.

Increasing numbers of visitors came to his hermitage and wonder-working icon of the Theotokos, and in 1910 he received the Great Schema. The people of Chios wanted him to be ordained to the priesthood, but his bishop refused due to the Saint’s lack of education. At the prompting of Anthimos’ godfather, the Bishop of Smyrna ordained him instead. After a pilgrimage to Mt Athos, he returned to Chios, where he became chaplain to a leper hospital. Soon the hospital, which had fallen into corruption, became a spiritual center, as much like a monastery as a hospital. Saint Anthimos tended many of the sickest with his own hands, working many miracles of healing; some of his recovered patients became monks or nuns.

With the notorious ‘Exchange of Populations’ of 1922-1924, refugees poured into Chios, many of them destitute nuns and girls. In response to a vision of the Mother of God, St Anthimos built a monastery, which opened with thirty nuns and grew rapidly, despite the opposition of many who said that setting up such a community was out of date (in 1924!). The monastery soon housed eighty nuns and was known througout Greece as a model of monastic life. Father Anthimos served as priest to the nuns, and continued to receive the many faithful — often sixty or seventy per day — who came to him for prayer or counsel. He carried on this ministry for more than thirty years, working many miracles of healing. When he was too old to work with his hands, he retired to his cell and prayed that he be enabled to serve his neighbor until his last breath. He reposed in peace at the age of ninety-one, mourned and revered by the whole island of Chios.