اول یوحنا ۳.۱۰-۲۰ (رساله)

۱۰فرزندان خدا و فرزندان ابلیس این‌گونه آشکار می‌شوند: آن که پارسایانه عمل نمی‌کند، از خدا نیست، و نه آن که برادر خود را محبت نمی‌کند. ۱۱همین است پیامی که از آغاز شنیدید، که باید یکدیگر را محبت کنیم. ۱۲نه چون قائن که از آنْ شریر بود و برادر خود را کشت. و چرا او را کشت؟ زیرا اعمال خودش بد بود و اعمال برادرش خوب. ۱۳ای برادران، از اینکه دنیا از شما نفرت دارد، تعجب نکنید. ۱۴ما می‌دانیم که از مرگ به زندگی منتقل شده‌ایم، زیرا برادران را محبت می‌کنیم. هر که محبت نمی‌کند، در قلمرو مرگ باقی می‌ماند. ۱۵کسی که از برادر خود نفرت دارد، قاتل است و شما می‌دانید که در هیچ قاتلی حیات جاویدان سکونت ندارد. ۱۶محبت را از آنجا شناخته‌ایم که او جان خود را در راه ما نهاد، و ما نیز باید جان خود را در راه برادران بنهیم. ۱۷اگر کسی از مال دنیا برخوردار باشد و برادر خود را محتاج ببیند، امّا شفقت خود را از او دریغ کند، چگونه محبت خدا در چنین کسی ساکن است؟ ۱۸ای فرزندان، بیایید محبت کنیم، نه به زبان و در گفتار، بلکه به راستی و در کردار! ۱۹از این خواهیم دانست که به حق تعلق داریم، و خواهیم توانست دل خود را در حضور خدا مطمئن سازیم؛ ۲۰زیرا هر گاه دلمان ما را محکوم کند، خدا بزرگتر از دلهای ما است و از همه چیز آگاه است.

مرقس ۱۴.۱۰-۴۲ (انجیل)

۱۰آنگاه یهودای اَسخَریوطی که یکی از آن دوازده تن بود، نزد سران کاهنان رفت تا عیسی را به آنها تسلیم کند. ۱۱آنها چون سخنان یهودا را شنیدند، شادمان شدند و به او وعدۀ پول دادند. پس او در پی فرصت بود تا عیسی را تسلیم کند. ۱۲در نخستین روز عید فَطیر که برۀ پِسَخ را قربانی می‌کنند، شاگردان عیسی از او پرسیدند: «کجا می‌خواهی برویم و برایت تدارک ببینیم تا شام پِسَخ را بخوری؟» ۱۳او دو تن از شاگردان خود را فرستاد و به آنها گفت: «به شهر بروید؛ در آنجا مردی با کوزه‌ای آب به شما برمی‌خورد. از پی او بروید. ۱۴هر جا که وارد شد، به صاحب آن خانه بگویید، ”استاد می‌گوید، میهمانخانۀ من کجاست تا شام پِسَخ را با شاگردانم بخورم؟“ ۱۵و او بالاخانه‌ای بزرگ و مفروش و آماده به شما نشان خواهد داد. در آنجا برای ما تدارک ببینید.» ۱۶آنگاه شاگردان به شهر رفته، همه چیز را همان‌گونه که به ایشان گفته بود یافتند و پِسَخ را تدارک دیدند. ۱۷چون شب فرا رسید، عیسی با دوازده شاگرد خود به آنجا رفت. ۱۸هنگامی که بر سفره نشسته، غذا می‌خوردند، عیسی گفت: «آمین، به شما می‌گویم که یکی از شما که با من غذا می‌خورَد مرا تسلیم دشمن خواهد کرد.» ۱۹آنها غمگین شدند و یکی پس از دیگری از او پرسیدند: «من که آن کس نیستم؟» ۲۰عیسی گفت: «یکی از شما دوازده تن است، همان که نان خود را با من در کاسه فرو می‌بَرَد. ۲۱پسر انسان همان‌گونه که دربارۀ او نوشته شده، خواهد رفت، امّا وای بر آن کس که پسر انسان را تسلیم دشمن می‌کند. بهتر آن می‌بود که هرگز زاده نمی‌شد.» ۲۲هنوز مشغول خوردن بودند که عیسی نان را برگرفت و پس از شکرگزاری، پاره کرد و به شاگردان داد و فرمود: «بگیرید، این است بدن من.» ۲۳سپس جام را برگرفت و پس از شکرگزاری، به آنها داد و همه از آن نوشیدند. ۲۴و بدیشان گفت: «این است خون من برای عهد [جدید] که به‌خاطر بسیاری ریخته می‌شود. ۲۵آمین، به شما می‌گویم که از محصول مو دیگر نخواهم نوشید تا روزی که آن را در پادشاهی خدا، تازه بنوشم.» ۲۶آنگاه پس از خواندن سرودی، به سمت کوه زیتون به راه افتادند. ۲۷عیسی به آنان گفت: «همۀ شما خواهید لغزید زیرا نوشته شده، «”شبان را خواهم زد و گوسفندان پراکنده خواهند شد.“ ۲۸امّا پس از آنکه برخاستم، پیش از شما به جلیل خواهم رفت.» ۲۹پطرس به او گفت: «حتی اگر همه بلغزند، من هرگز نخواهم لغزید.» ۳۰عیسی به او گفت: «آمین، به تو می‌گویم که امروز، آری همین امشب، پیش از آنکه خروس دو بار بانگ زند، سه بار مرا انکار خواهی کرد!» ۳۱امّا پطرس با تأکید بسیار گفت: «اگر لازم باشد با تو بمیرم، انکارت نخواهم کرد.» سایر شاگردان نیز چنین گفتند. ۳۲آنگاه به مکانی به نام جِتْسیمانی رفتند و در آنجا عیسی به شاگردان خود گفت: «در اینجا بنشینید، تا من دعا کنم.» ۳۳سپس پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد و پریشان و مضطرب شده، بدیشان گفت: ۳۴«از فرط اندوه، به حال مرگ افتاده‌ام. در اینجا بمانید و بیدار باشید.» ۳۵سپس قدری پیش رفته، بر خاک افتاد و دعا کرد که اگر ممکن باشد آن ساعت از او بگذرد. ۳۶او چنین گفت: «اَبّا، پدر، همه چیز برای تو ممکن است. این جام را از من دور کن، امّا نه به خواست من بلکه به ارادۀ تو.» ۳۷چون بازگشت، آنان را در خواب یافت. پس به پطرس گفت: «شَمعون، خوابیده‌ای؟ آیا نمی‌توانستی ساعتی بیدار بمانی؟ ۳۸بیدار باشید و دعا کنید تا در آزمایش نیفتید. روح مشتاق است امّا جسم ناتوان.» ۳۹پس دیگر بار رفت و همان دعا را کرد. ۴۰چون بازگشت، ایشان را همچنان در خواب یافت، زیرا چشمانشان بسیار سنگین شده بود. آنها نمی‌دانستند چه به او بگویند. ۴۱آنگاه عیسی سوّمین بار نزد شاگردان آمد و بدیشان گفت: «آیا هنوز در خوابید و استراحت می‌کنید؟ دیگر بس است! ساعت مقرر فرا رسیده. اینک پسر انسان به دست گناهکاران تسلیم می‌شود. ۴۲برخیزید، برویم. اینک تسلیم‌کنندۀ من از راه می‌رسد.»

قدیس اِفرِم سریانی (۳۷۳)

He is often called “The Harp of the Holy Spirit” for the sublimity of his writings. He was born in Nisibis of Mesopotamia about the year 306. He embraced the Christian faith while young and for this was driven from his home by his father, a pagan priest. He came under the care of St James of Nisibis (January 13), who was one of the bishops at the Council of Nicaea. He took up a strictly ascetical life, renouncing all possessions and denying himself all comforts. It is said that his eyes constantly flowed with tears: tears of compunction for his own sins, or tears of joy as he contemplated the wonders of God’s grace.

He was baptized at the age of twenty and withdrew to the desert, then settled in Edessa. Once, as he was walking to the city, a harlot approached him. Pretending to accept her proposition, he took her to the city’s public square and suggested that they lie together there, in plain view. Horrified, the woman rebuked him, saying ‘Have you no shame?’ The Saint answered, ‘Poor woman, you are afraid of being watched by other people; but why are you not afraid of being seen by God, who sees everything and, on the last day, will judge all our actions and most secret thoughts?’ The woman repented and, with the Saint’s help, embarked upon a new life.

The Saint returned to the desert for a time, then to Nisibis to aid the Persian Christians, persecuted because they were seen as allies of the Romans. When Nisibis finally fell under Persian rule, St Ephraim and his spiritual father St James both settled in Edessa. At that time Edessa was troubled by the gnostic heretic Bardaisan, one of whose devices was to compose attractive hymns, which became popular and enticed many away from the truth. Taking up Bardaisan’s own weapons, St Ephraim composed a number of hymns, beautiful in word and melody, which poetically set forth the true Faith.

Hearing of the sanctity of St Basil the Great, St Ephraim traveled to Cappadocia to meet him. It is recorded that at their first meeting, St Basil greeted him: ‘Art thou the Ephraim who hath beautifully bended his neck and taken upon himself the yoke of the saving Word?’; to which St Ephraim replied, ‘I am Ephraim who hinder myself from traveling the way to heaven.’ After discoursing with the Syrian Saint for some time, St Basil cried out ‘O, if only I had thy sins!’ Basil then ordained St Ephraim to the diaconate. He would have ordained him a priest but St Ephraim, feeling unworthy, refused to be ordained, then and for the rest of his life.

The Saint returned to a life of solitude; but when a famine broke out in Edessa in 372, he came forth to rebuke the wealthy for failing to share their wealth with the poor. Some replied that they knew no one whom they could trust with their goods, so St Ephraim persuaded them to give their alms to him for distribution to the poor. A true deacon, he cared for the sick with his own hands. The following year, he reposed in peace.

St Ephraim was the first to use hymnody and song to express the teaching of the Church, and so might be called the Church’s first hymnographer. His works were probably an inspiration to St Romanos the Melodist, also a Syrian. He is said to have written more than three million lines of verse in Syriac, in addition to many homilies and treatises. Only a fraction of his work has been translated.

A beautiful selection of St Ephraim’s writings can be found in A Spiritual Psalter, a collection edited by St Theophan the Recluse, available in English.

پدر مقدس ما اسحاق سوری, اسقف نینوا (سده ۷)

He was born early in the seventh century in the East. His birthplace is unclear: the Great Horologion says that he was born in eastern Arabia (present-day Qatar); the Synaxarion that he was born in Kurdistan. While still young he entered the Lavra of St Matthew with his brother, but after a few years of monastic life, having advanced far in obedience and the practice of prayer, he withdrew into the desert. His reputation for holiness reached the city of Nineveh, where the people prevailed on the hierarchy to consecrate him as their bishop in 670. Reluctantly but obediently, St Isaac took up the duties of shepherd of his flock in Nineveh. After a few months, he was called on to settle a dispute between two of the faithful, but they rejected his counsel and said ‘Leave your Gospel out of this matter!’ The holy bishop said, ‘If they are not prepared to obey Our Lord’s commandments, what need have they of me?’, and retired to live as a hermit in the mountains of Kurdistan. Later, he settled in the monastery of Raban Shapur, where he wrote his Ascetical Homilies and other jewel-like works on the spiritual life. There he reposed in peace.

The fame of St Isaac’ Homilies spread, and about one hundred years after their writing they were translated from Syriac into Greek by two monks in Palestine. In this form they spread throughout the monastic world, becoming a treasured guide to those who seek the fullness of the life of prayer. The Synaxarion says, “The book of Saint Isaac is, with the Ladder of Saint John Climacus, the indispensible guide for every Orthdox soul to journey safely toward God. Hence, not many years ago, a holy spiritual father, Jerome of Egina (d. 1966), recommended begging, if necessary, in order to be able to purchase a copy.” We are blessed to have a good translation of the Ascetical Homilies available in English.

Saint Isaac is a very unusual case of an Orthodox Saint who lived outside the canonical boundaries of the Church: he was a bishop of the “Nestorian” communion, now sometimes called the “Oriental Orthodox.” The purity of his own Orthodox faith is so clearly evident in his writings that the Church has nonetheless recognized his sanctity.