اول پطرس ۱.۱-۲, ۱۰-۱۲, ۲.۶-۱۰ (رساله)

۱از پطرس، رسول عیسی مسیح، به غریبانِ پراکنده در پونتوس و غَلاطیه و کاپادوکیه و آسیا و بیطینیه؛ ۲به آنان که بنا بر پیشدانی خدای پدر، به واسطۀ عمل تقدیس‌کنندۀ روح، و برای اطاعت از عیسی مسیح و پاشیده شدن خونش بر ایشان، برگزیده شده‌اند:‏ فیض و سلامتی به‌فزونی بر شما باد. ۱۰دربارۀ همین نجات، پیامبران به‌دقّت کَند و کاو می‌کردند، پیامبرانی که از فیض مقرر برای شما سخن می‌گفتند. ۱۱آنان می‌کوشیدند دریابند هنگامی که روحِ مسیح در ایشان، از پیش بر رنجهای مسیح و جلالِ پس از آن شهادت می‌داد، به چه شخص و کدامین زمان اشاره داشت. ۱۲بر ایشان آشکار شد که نه خویشتن بلکه شما را خدمت می‌کردند، آنگاه که از اموری سخن می‌گفتند که اکنون درباره‌اش از مبشّران انجیل می‌شنوید، از آنان که به واسطۀ روح‌القدس که از آسمان فرستاده شده، شما را بشارت می‌دهند. حتی فرشتگان نیز مشتاق نظر کردن در این امورند. ۶زیرا در کتب مقدّس آمده است که:‏ «اینک در صَهیون سنگی می‌نهم، سنگ زاویۀ برگزیده و گرانبها؛ آن که بر او توکّل کند سرافکنده نگردد.» ۷این سنگ برای شما که ایمان آورده‌اید، گرانبهاست؛ امّا آنان را که ایمان نیاورده‌اند، «سنگی که معماران رد کردند مهمترین سنگ بنا شده است،» ۸و نیز، «سنگی که سبب لغزش شود، و صخره‌ای که موجب سقوط گردد.» اینان می‌لغزند چون کلام را فرمان نمی‌برند، که این بر ایشان مقدّر گشته است. ۹امّا شما ملتی برگزیده و مملکتی از کاهنان و امّتی مقدّس و قومی که ملک خاص خداست هستید، تا فضایل او را اعلام کنید که شما را از تاریکی به نور حیرت‌انگیز خود فرا خوانده است. ۱۰پیش از این قومی نبودید، امّا اکنون قوم خدایید؛ زمانی از رحمت محروم بودید، امّا اکنون رحمت یافته‌اید.

مرقس ۱۲.۱-۱۲ (انجیل)

۱سپس عیسی به مَثَلها با ایشان سخن آغاز کرد و گفت: «مردی تاکستانی غَرْس کرد و گِرد آن دیوار کشید و چرخُشتی در آن کَند و برجی بنا نهاد. سپس تاکستان را به چند باغبان اجاره داد و خود به سفر رفت. ۲در موسم برداشت محصول، غلامی نزد باغبانان فرستاد تا مقداری از میوۀ تاکستان را از آنها بگیرد. ۳امّا آنها غلام را گرفته، زدند و دست‌خالی بازگرداندند. ۴سپس غلامی دیگر نزد آنها فرستاد، ولی باغبانان سرش را شکستند و به او بی‌حرمتی کردند. ۵باز غلامی دیگر فرستاد، امّا او را کشتند. و به همین‌گونه با بسیاری دیگر رفتار کردند؛ بعضی را زدند و بعضی را کشتند. ۶او تنها یک تن دیگر داشت که بفرستد و آن، پسر محبوبش بود. پس او را آخر همه روانه کرد و با خود گفت: ”پسرم را حرمت خواهند نهاد.“ ۷امّا باغبانان به یکدیگر گفتند: ”این وارث است؛ بیایید او را بکشیم تا میراث از آن ما شود.“ ۸پس او را گرفته، کشتند و از تاکستان بیرون افکندند. ۹حال، صاحب تاکستان چه خواهد کرد؟ خواهد آمد و باغبانان را هلاک کرده، تاکستان را به دیگران خواهد سپرد. ۱۰مگر در کتب مقدّس نخوانده‌اید که: «”سنگی که معماران رد کردند، مهمترین سنگ بنا شده است؛ ۱۱خداوند چنین کرده و در نظر ما شگفت می‌نماید“ ؟» ۱۲آنگاه بر آن شدند عیسی را گرفتار کنند، زیرا دریافتند که این مَثَل را دربارۀ آنها گفته است، امّا از جمعیت بیم داشتند؛ پس او را ترک کردند و رفتند.

قدیسان آتاناسیوس کبیر و کیریل اسکندریه (۳۷۳) (۴۴۴)

Saint Athanasius, pillar of Orthodoxy and Father of the Church, was born in Alexandria in 275, to pious Christian parents. Even as a child, his piety and devotion to the Faith were so notable that Alexander, the Patriarch of the city, took Athanasius under his protection. As a student, he acquired a thorough education, but was more interested in the things of God than in secular learning, and withdrew for a time into the desert to sit at the feet of Saint Anthony (January 17), whose disciple he became and whose biography he later wrote. On returning to Alexandria, he was ordained to the diaconate and began his public labors for the Church. He wrote his treatise On the Incarnation, when he was only twenty. (It contains a phrase, still often quoted today, that express in a few words some of the depths of the Mystery of the Incarnation: God became man that man might become god.)

Just at this time Arius, a priest in Alexandria, was promoting his enticing view that the Son and Word of God is not of one essence with the Father, but a divine creation of the Father. This view, which (as Athanasius realized) strikes at the very possibility of mankind’s salvation, gained wide acceptance and seemed for a time to threaten the Christian Faith itself. In 325, the Emperor Constantine the Great convoked a Council of the Church at Nicaea to settle the turmoil that the Arian teaching had spread through the Church. Athanasius attended the Council, and defended the Orthodox view so powerfully that he won the admiration of the Orthodox and the undying enmity of the Arians. From that time forth his life was founded on the defense of the true consubstantiality (homoousia) of the Son with the Father.

In 326, not long before his death, Patriarch Alexander appointed Athanasius to be his successor, and Athanasius was duly elevated to the patriarchal throne. He was active in his pastoral role, traveling throughout Egypt, visiting churches and monasteries, and working tirelessly not only to put down the Arian heresy, but to resolve various schisms and moral declines that affected his territory.

Though the Arian heresy had apparently been condemned once and for all at Nicea, Arius had many powerful allies throughout the Empire, even in the Imperial court, and Athanasius was soon subjected to many kinds of persecution, some local, some coming from the Imperial throne itself. Though he was Patriarch of Alexandria for more than forty years, a large amount of that time was spent in hiding from powerful enemies who threatened him with imprisonment or death. Twice he fled to Rome for protection by the Pope, who in the early centuries of the Church was a consistent champion of Orthodoxy against its various enemies. From his various hiding places, Athanasius issued tracts, treatises and epistles which helped to rally the faithful throughout Christendom to the Orthodox cause.

In 366, the Emperor Valens, fearing a revolt of the Egyptians on behalf of their beloved Archbishop, officially restored Athanasius to favor, and he was able to spend the last seven years of his life in peace. Of his forty-seven years as Patriarch, about seventeen were spent in hiding or exile. He reposed in peace in 373, having given his entire adult life, at great suffering, to the defense of the Faith of Christ.

With St Athanasius, the Church commemorates St Cyril (Kyrillos), also Archbishop of Alexandria (412-44). His lot was to defend the Faith against the heretic Nestorius, Patriarch of Constantinople, who denied that Christ in his Incarnation truly united the divine with the human nature. Cyril attempted in private correspondence to restore Nestorius to the Christian faith, and when this failed he, along with Pope Celestine of Rome, led the defense of Orthodoxy against Nestorius’ teaching. Saint Cyril presided at the Third Ecumenical Council in 431, at which the Nestorian error was officially overthrown. After guiding his flock for thirty-two years, he reposed in 444.