حکمت سلیمان ۵.۱۵-۶.۳ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۳.۱-۹ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۴.۷-۱۵ (نماز شامگاهی)

متی ۱۱.۲۷-۳۰ (انجیل نماز صبحگاهی)

۲۷پدرم همه چیز را به من سپرده است. هیچ‌کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ‌کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد. ۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید. ۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. ۳۰چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.»

یعقوب ۴.۷-۵.۹ (رساله)

۷پس تسلیم خدا باشید. در برابر ابلیس ایستادگی کنید، که از شما خواهد گریخت. ۸به خدا نزدیک شوید، که او نیز به شما نزدیک خواهد شد. ای گناهکاران، دستهای خود را پاک کنید، و ای دو دلان، دلهای خود را طاهر سازید. ۹به حالِ زار بیفتید و نُدبه و زاری کنید. خندۀ شما به ماتم، و شادی شما به اندوه بَدل گردد. ۱۰در حضور خدا فروتن شوید تا شما را سرافراز کند. ۱۱ای برادران، از یکدیگر بدگویی مکنید. هر که از برادر خود بد گوید و یا او را محکوم کند، در واقع از شریعت بد گفته و شریعت را محکوم کرده است. و هر گاه شریعت را محکوم کنی، دیگر نه مجری، بلکه داورِ آن هستی! ۱۲امّا تنها یک شریعتگذار و داور هست، همان که قادر است برهاند یا هلاک کند. پس تو کیستی که همسایۀ خود را محکوم کنی! ۱۳و امّا شما که می‌گویید: «امروز یا فردا به این شهر یا آن شهر خواهیم رفت و سالی را در آنجا به سر خواهیم برد و به تجارت خواهیم پرداخت و سود فراوان خواهیم کرد،» خوب گوش کنید: ۱۴شما حتی نمی‌دانید فردا چه خواهد شد. زندگی شما چیست؟ همچون بُخاری هستید که کوتاه‌زمانی ظاهر می‌شود و بعد ناپدید می‌گردد. ۱۵پس باید چنین بگویید: «اگر خداوند بخواهد، زنده می‌مانیم و چنین و چنان می‌کنیم.» ۱۶حال آنکه شما با تکبّر فخر می‌کنید. هر فخری از این‌گونه، بد است! ۱۷بنابراین، هر که بداند چه کاری درست است و آن را انجام ندهد، گناه کرده است. ۱و امّا شما ای ثروتمندان، زاری و شیون کنید، زیرا مصیبتها در انتظارتان است. ۲ثروت شما تباه شده و جامه‌هایتان را بید خورده است! ۳زر و سیم شما زنگ زده، و زنگِ آنها علیهِ شما سخن خواهد گفت و همچون آتش، گوشت بدن شما را خواهد خورد. زیرا در روزهای آخر ثروت اندوخته‌اید! ۴اینک مزد کارگرانی که در مزارع شما درو کرده‌اند، و شما حیله‌گرانه از پرداخت آن سر باز زده‌اید، بر ضد شما فریاد برمی‌آورد. آری، فریاد دروگران به گوش خداوندِ لشکرها رسیده است. ۵شما بر زمین در تجمّل و هوسرانی زندگی کرده‌اید، و دلهای خود را برای روز کشتار پروار ساخته‌اید! ۶مرد پارسا را که با شما مخالفتی نمی‌ورزید، محکوم کردید و به قتل رساندید. ۷پس ای برادران، تا آمدن خداوند صبر پیشه کنید. بنگرید چگونه دهقان انتظار می‌کشد تا زمین محصول پرارزش خود را به بار آورد؛ چگونه صبر می‌کند تا بارانهای پاییزی و بهاری بر زمین ببارد. ۸پس شما نیز صبور باشید و دلْ قوی دارید، زیرا آمدنِ خداوند ما نزدیک است! ۹برادران، از یکدیگر شکایت نکنید، تا بر شما نیز داوری نشود، زیرا ’داور‘ بر در ایستاده است.

عبرانیان ۱۳.۱۷-۲۱ (رساله, قدیس آنتونی)

۱۷از رهبران خود اطاعت کنید و تسلیم آنها باشید؛ زیرا ایشان بر جانهای شما دیدبانی می‌کنند و باید حساب بدهند. پس بگذارید کار خود را با شادمانی انجام دهند نه با آه و ناله، زیرا این به نفع شما نخواهد بود. ۱۸برای ما دعا کنید، زیرا مطمئنیم که وجدانمان پاک است و می‌خواهیم از هر جهت با سربلندی زندگی کنیم. ۱۹بخصوص از شما استدعا دارم دعا کنید که بتوانم هر چه زودتر نزدتان بازگردم. ۲۰حال، خدای سلامتی که شبانِ اعظم گوسفندان یعنی خداوند ما عیسی را به خون آن عهد ابدی از مردگان برخیزانید، ۲۱شما را به هر چیز نیکو مجهز گرداند تا ارادۀ او را به انجام رسانید. باشد که او هرآنچه را که موجب خشنودی اوست به واسطۀ عیسی مسیح در ما به عمل آورد، که او را جلال جاودانه باد. آمین.

مرقس ۱۱.۲۷-۳۳ (انجیل)

۲۷آنها بار دیگر به اورشلیم آمدند. هنگامی که عیسی در معبد گام می‌زد، سران کاهنان و علمای دین و مشایخ نزدش آمده، ۲۸پرسیدند: «به چه اجازه‌ای این کارها را می‌کنی؟ چه کسی اقتدار انجام این کارها را به تو داده است؟» ۲۹عیسی در پاسخ گفت: «من نیز از شما پرسشی دارم. به من پاسخ دهید تا من نیز به شما بگویم با چه اقتداری این کارها را می‌کنم. ۳۰تعمید یحیی از آسمان بود یا از انسان؟ پاسخ دهید.» ۳۱آنها بین خود بحث کرده، گفتند: «اگر بگوییم، ”از آسمان بود“، خواهد گفت، ”پس چرا به او ایمان نیاوردید؟“ ۳۲اگر بگوییم، ”از انسان بود“...» - از مردم بیم داشتند، زیرا همه یحیی را پیامبری راستین می‌دانستند. ۳۳پس به عیسی پاسخ دادند: «نمی‌دانیم.» عیسی گفت: «من نیز به شما نمی‌گویم با چه اقتداری این کارها را می‌کنم.»

لوقا ۶.۱۷-۲۳ (انجیل, قدیس آنتونی)

۱۷عیسی همراه ایشان فرود آمد و در مکانی هموار ایستاد. بسیاری از شاگردانش و انبوهی از مردم از سرتاسر یهودیه، اورشلیم، و از شهرهای ساحلی صور و صیدون، آنجا حضور داشتند. ۱۸آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از بیماریهای خود شفا یابند؛ و کسانی که ارواح پلید آزارشان می‌داد، شفا می‌یافتند. ۱۹مردم همه می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از وی صادر می‌شد که همگان را شفا می‌بخشید. ۲۰آنگاه عیسی بر شاگردانش نظر افکند و گفت: «خوشا به حال شما که فقیرید، زیرا پادشاهی خدا از آن شماست. ۲۱خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. ۲۲«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر پسر انسان، بر شما نفرت گیرند و شما را از جمع خود برانند و دشنام دهند و بدنام سازند. ۲۳در آن روز، شادی و پایکوبی کنید، زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا که پدران آنها نیز با پیامبران چنین کردند.

پدر مقدس خداحامل ما آنتونی کبیر (۳۵۶)

‘Saint Anthony, the Father of monks, was born in Egypt in 251 of pious parents who departed this life while he was yet young. On hearing the words of the Gospel: “If thou wilt be perfect, go and sell what thou hast, and give to the poor” (Matt. 19:21), he immediately put it into action. Distributing to the poor all he had, and fleeing from all the turmoil of the world, he departed to the desert. The manifold temptations he endured continually for the space of twenty years are incredible. His ascetical struggles by day and by night, whereby he mortified the uprisings of the passions and attained to the height of dispassion, surpass the bounds of nature; and the report of his deeds of virtue drew such a multitude to follow him, that the desert was transformed into a city, while he became, so to speak, the governor, lawgiver, and master-trainer of all the citizens of this newly-formed city. But the cities of the world also enjoyed the fruit of his virtue. When the Christians were being persecuted and put to death under Maximinus in 312, he hastened to their aid and consolation. When the Church was troubled by the Arians, he went with zeal to Alexandria in 335 and struggled against them in behalf of Orthodoxy. During this time, by the grace of his words, he also turned many unbelievers to Christ.

‘He began his ascetical life outside his village of Coma in Upper Egypt, studying the ways of the ascetics and holy men there, and perfecting himself in the virtues of each until he surpassed them all. Desiring to increase his labours, he departed into the desert, and finding an abandoned fortress in the mountain, he made his dwelling in it, training himself in extreme fasting, unceasing prayer, and fierce conflicts with the demons. Here he remained, as mentioned above, about twenty years. Saint Athanasius the Great, who knew him personally and wrote his life, says that he came forth from the fortress “initiated in the mysteries and filled with the Spirit of God.” Afterwards, because of the press of the faithful, who deprived him of his solitude, he was enlightened by God to journey with certain Bedouins, until he came to a mountain in the desert near the Red Sea, where he passed the remaining part of his life. Saint Athanasius says of him that “his countenance had a great and wonderful grace. This gift also he had from the Saviour. For if he were present in a great company of monks, and any one who did not know him previously wished to see him, immediately coming forward he passed by the rest, and hurried to Anthony, as though attracted by his appearance. Yet neither in height nor breadth was he conspicuous above others, but in the serenity of his manner and the purity of his soul.”

‘So passing his life, and becoming an example of virtue and a rule for monastics, he reposed on January 17 in the year 356, having lived together some 105 years.’ (Great Horologion)

Speaking of the demonic temptations and struggles with the passions that beset those who seek their salvation, St Anthony said: “All these trials are to your advantage. Do away with temptation and no one will be saved.”

پرهیزکار امپراتور تئودوسیوس کبیر (۳۹۵)

He was born in Spain, became a general in the Imperial Army, and was crowned Emperor of the East in 379. He quickly made his Orthodoxy clear by decisively rejecting Arianism, which had divided Christians, troubled the Church, and confused previous emperors, for many years. He summoned the Second Ecumenical Council at Constantinople in 381, which reaffirmed the doctrine of Nicaea and proclaimed the divinity of the Holy Spirit. While Constantine had outlawed the persecution of Christians and made Christianity the religion of the state, Theodosius outlawed the worship of idols within the Empire.

Theodosius was several times guilty of anger and bloodshed during his reign, but, when corrected, always expressed sincere repentance and submitted himself to the authority and discipline of the Church. He endured a long excommunication and penance from Ambrose, bishop of Milan (December 7), for a massacre perpetrated at his order. Once he was about to enact bloody punishment of the people of Antioch for a rebellion, but relented when St Placilla (September 14) and Patriarch Flavian enjoined him to be merciful. In this, he showed a humility and submission to the Church almost unknown in Christian rulers before or since.

Having reigned for sixteen years, the Emperor Theodosius reposed in peace in 395 at the age of sixty.

پدر مقدس ما ماکاریوس (کالوگراس) پاتموس (۱۷۳۷)

He was born to a prosperous family on the island of Patmos. As soon as he was old enough to leave home, he attended the Patriarchal School in Constantinople, where he distinguished himself. He became a monk, then a deacon, but always refused to be ordained to the priesthood, though the Metropolitan of Nikomedia wished Makarios to be his successor. Instead, he returned to Patmos in 1713 and entered the Monastery of St John the Theologian, where he remained until his death.

Though he lived in great asceticism and constant prayer, Saint Makarios was moved by a concern for the salvation and education of the Orthodox people, who often lived in great ignorance, even of their own faith, under Ottoman rule. He established a school in a building adjacent to the monastery, and offered courses free of charge to any who could come. Modeling the curriculum on that of the Patriarchal School, he served more as a spiritual father than a worldly professor. The school grew steadily, partly due to generous contributions from a few wealthy Greek families and trade guilds in Constantinople. But students, many of them very poor, still had to pay for their own needs, and Saint Makarios used his own funds to aid the poorest of them. In addition, he secretly distributed any money that came to him personally to the poor on Patmos. The school at Patmos became famous throughout the Greek Church, and its head became a spiritual father not only to his students but througout the Greek nation. Bishops often asked him to write homilies; about sixty of these were published in book form as The Trumpet of the Gospel, which is still widely read today by the faithful. Having greatly edified thousands while laboring tirelessly for the salvation of his soul, Saint Makarios reposed in peace in 1737.