فیلیپیان ۳.۸-۱۹ (رساله)

۸بلکه همه چیز را در قیاس با ارزش برترِ شناخت خداوندم مسیحْ عیسی، زیان می‌دانم، که به‌خاطر او همه چیز را از کف داده‌ام. آری، اینها همه را فضله می‌شمارم تا مسیح را به دست آورم ۹و در او یافت شوم، نه با پارسایی خویشتن که از شریعت است، بلکه با آن پارسایی که از راه ایمان به مسیح به دست می‌آید، آن پارسایی که از خداست و بر پایۀ ایمان. ۱۰می‌خواهم مسیح و نیروی رستاخیزش را بشناسم و در رنجهای او سهیم شده، با مرگش همشکل گردم، ۱۱تا به هر طریق که شده به رستاخیز از مردگان نایل شوم. ۱۲نمی‌گویم هم‌اکنون به اینها دست یافته‌ام یا کامل شده‌ام، بلکه خود را به پیش می‌رانم تا چیزی را به دست آورم که مسیحْ عیسی برای آن مرا به دست آورد. ۱۳برادران، گمان نمی‌کنم هنوز آن را به دست آورده باشم؛ امّا یک کار می‌کنم، و آن اینکه آنچه در عقب است به فراموشی می‌سپارم و به سوی آنچه در پیش است خود را به جلو کشانده، ۱۴برای رسیدن به خط پایان می‌کوشم، تا جایزه‌ای را به دست آورم که خدا برای آن مرا در مسیحْ عیسی به بالا فرا خوانده است. ۱۵همۀ ما که بالغیم، باید چنین بیندیشیم؛ و اگر دربارۀ موضوعی به گونه‌ای دیگر می‌اندیشید، این را نیز خدا بر شما آشکار خواهد فرمود. ۱۶مهم این است که به هر مرحله‌ای که رسیده‌ایم، مطابق آن رفتار کنیم. ۱۷ای برادران، با هم از من سرمشق بگیرید، و توجه خود را به کسانی معطوف کنید که مطابق الگویی که در ما سراغ دارید، رفتار می‌کنند. ۱۸زیرا همان‌گونه که بارها به شما گفته‌ام و اکنون نیز اشکریزان تکرار می‌کنم، بسیاری چون دشمنان صلیب مسیح رفتار می‌کنند. ۱۹عاقبتِ چنین کسان هلاکت است. خدای آنان شکمشان است و به چیزهای ننگ‌آور مباهات می‌کنند، و افکارشان معطوف به امور زمینی است.

لوقا ۱۰.۱-۱۵ (انجیل)

۱پس از آن، خداوند هفتاد تن دیگر را نیز تعیین فرمود و آنها را دو به دو پیشاپیش خود به هر شهر و دیاری فرستاد که قصد رفتن بدان‌جا داشت. ۲بدیشان گفت: «محصول فراوان است، امّا کارگر اندک. پس، از مالکِ محصول بخواهید کارگران برای دروِ محصول خود بفرستد. ۳بروید! من شما را چون بره‌ها به میان گرگها می‌فرستم. ۴کیسۀ پول یا کوله‌بار یا کفش برمگیرید، و در راه کسی را سلام مگویید. ۵به هر خانه‌ای که وارد می‌شوید، نخست بگویید: ”سلام بر این خانه باد.“ ۶اگر در آن خانه کسی از اهل صلح و سلام باشد، سلام شما بر او قرار خواهد گرفت؛ وگرنه، به خود شما باز خواهد گشت. ۷در آن خانه بمانید و هر چه به شما دادند، بخورید و بیاشامید، زیرا کارگر مستحق دستمزد خویش است. از خانه‌ای به خانۀ دیگر نقل مکان مکنید. ۸چون وارد شهری شدید و شما را به‌گرمی پذیرفتند، هر چه در برابر شما گذاشتند، بخورید. ۹بیماران آنجا را شفا دهید و بگویید: ”پادشاهی خدا به شما نزدیک شده است.“ ۱۰امّا چون به شهری درآمدید و شما را نپذیرفتند، به کوچه‌های آن شهر بروید و بگویید: ۱۱”ما حتی خاک شهر شما را که بر پاهای ما نشسته است، بر شما می‌تکانیم. امّا بدانید که پادشاهی خدا نزدیک شده است.“ ۱۲یقین بدانید که در روز داوری، تحمل مجازات برای سُدوم آسانتر خواهد بود تا برای آن شهر. ۱۳«وای بر تو، ای خورَزین! وای بر تو، ای بِیت‌صِیْدا! زیرا اگر معجزاتی که در شما انجام شد در صور و صیدون روی می‌داد، مردم آنجا مدتها پیش در پلاس و خاکستر می‌نشستند و توبه می‌کردند. ۱۴امّا در روز داوری، تحمل مجازات برای صور و صیدون آسانتر خواهد بود تا برای شما. ۱۵و تو ای کَفَرناحوم، آیا تا به فلک سر خواهی افراشت؟ هرگز، بلکه تا به اعماق هاویه فرو خواهی افتاد.

شهید بزرگ آرتمیوس در انطاکیه (۳۶۲)

He came from a noble family, and was appointed military Governor of Alexandria and Egypt by the Emperor Constantine the Great. Some years later, the Emperor Julian the Apostate strove to restore pagan idolatry as the official religion of the Empire. He also entered into a war with Persia, and established Antioch as his headquarters for pursuing the war. In Alexandria, Artemius received an order to come to Antioch with the military forces under his command. Artemius reported to the apostate Emperor just in time to see him ordering the cruel execution of two pious Christians, Eugenius and Macarius. Fearlessly, St Artemius immediately denounced the Emperor, telling him to his face that his anti-Christian policy was of demonic origin. The enraged Emperor instantly had Artemius stripped of all official rank and thrown into prison. The following day, he had Artemius brought before him and promised him high Imperial office if he would only renounce Christ and worship the idols. When Artemius forcefully refused to do this, he was publicly tortured to death. A pious noblewoman secretly recovered the Saint’s relics and took them to Constantinople, where they were venerated and wrought many miracles for several centuries.

قدیس گراسیموس جدید, ریاضت‌کش کفالونیا (۱۵۷۹)

He was born in southern Greece. As a young man he left home and, after traveling to seek out guides in the ascetic life, he came to Mt Athos, where he was tonsured as a monk. Some years later he went on pilgrimage to the Holy Land, and there was ordained to the priesthood by Patriarch Germanus of Jerusalem. Once, while living in Jerusalem, he went into the Jordanian desert for forty days of fasting and prayer, in imitation of the Lord. After more travels through Sinai and Egypt, he came to the Greek island of Zakynthos, where he lived alone in an isolated cave, sustaining himself only on vegetables. But his holiness soon attracted many of the faithful, who came to him for blessing and counsel. Mindful of the advice that nothing is more harmful to a monk as the praise of men, he fled to the island of Cephalonia, where he again took up life in a secluded cave. But once again he became known, and even more pilgrims gathered around him in search of spiritual nurture. This time, God made known to him that he must leave his beloved solitude in order to minister to others; so he founded a monastery called New Jerusalem on the island. St Gerasimus lived to a great age, and was granted foreknowledge of the day of his death. His relics are preserved on Cephalonia, “complete and incorrupt, as if he were asleep,” according to the Synaxarion.

قدیس یونا, اسقف منچوری (۱۹۲۵) (۷ اکتبر ت.ق)

Note: St Jonah’s commemoration is October 7 on the Old Calendar, which falls on this day of the New Calendar.

He was orphaned in Russia at a young age, and, after attending the seminary in his home town of Kaluga, was tonsured as a monk at Optina Monastery. He was later ordained a priest, and taught in Kazan. In his thirtieth year (1918) the Bolsheviks seized power and he was forced to flee. After many persecutions and sufferings, he joined a large party of Russians who fled across Turkestan and the Gobi Desert into China. There he was made Bishop, and immediately began working tirelessly to encourage his flock and to provide for their material needs (most had arrived in China with only the clothes on their backs). He established churches, opened soup kitchens and an orphanage, cared personally for the sick, and in every way personified a true Minister of Christ.

When his death approached (from an infection acquired while caring for the sick) he donned his epitrachelion, read the Canon for the Departure of the Soul, lay down on his bed and said ‘God’s will be done. Now I shall die.’ Within minutes he was dead. On the night of his funeral the Bishop appeared to a paralyzed ten-year-old boy, who was miraculously healed.