Composite ۱۹ - میکاه ۴.۲-۳, ۵; ۶.۲-۵, ۸; ۵.۴, ۵ (نماز شامگاهی)

۱Thus says the Lord: From Sion will come forth the Law and the Word of the Lord from Jerusalem. And he will judge among many peoples and rebuke mighty nations in a distant land. For all the peoples will walk, each its own way, while we will walk in the name of the Lord our God for ever. Thus says the Lord Almighty: Listen hills and valleys, foundations of the earth, because the Lord has a controversy with his people; for he will dispute with Israel, saying, ‘My people, what have I done to you? Or how have I grieved you? Or how have I troubled you? Answer me. For I brought you up out of the land of Egypt, and rescued you from the house of slavery, and sent Moses and Aaron before your face. My people, what have your enemies planned against you? Was it not told you, O man, what is good? And what does the Lord seek from you, except to execute judgement, and to love mercy and to be ready to walk with the Lord your God?’ Therefore the Lord will be magnified in strength, and will shepherd his flock in peace, to the extremities of the earth.

Composite ۲۰ - اشعیا ۵۵.۱; ۱۲.۳-۴; ۵۵.۲-۱۳ (نماز شامگاهی)

۱Thus says the Lord: You who thirst, go to the water; and all who have no money, go, buy and eat and drink wine and fat without money or price. For thus says the Lord Almighty to you: My people, draw water with joy from the springs of salvation. And you will say in that day: Praise the Lord, cry his name aloud, declare his glory among the nations, call to mind that his name has been exalted. My people, hear me, and eat good things, and your soul will delight in good things. Attend with your ears and follow my ways. Listen to me and your soul will live among good things. And I will make an eternal covenant with you, and you will call upon me. And when you draw near me, let the impious abandon his ways, and the lawless man his plans; and turn back to me and I will have mercy on you and forgive your sins. For your plans are not as my plans, says the Lord; but as heaven is distant from the earth, so is my way distant from your ways, and your thoughts from my mind. For as rain or snow would come down from heaven and not return there, until it had soaked the earth, and it bring forth and bud and give seed to the sower, and bread for food, so shall my word be, which once it has come from my mouth will not return there until it has accomplished all that I willed; and I will make my ways and my commands succeed. For you will go out with joy, and be taught with gladness; for the mountains and hills will exult as they receive you with joy; and all the trees of the field will clap with their branches; and instead of the briar shall come up the cypress; instead of the nettle shall come up the myrtle; and the Lord shall be for a name and for an eternal sign, says the Lord God, the Holy One of Israel.

امثال ۹.۱-۱۱ (نماز شامگاهی)

۱حکمت، خانۀ خود را بنا کرده و هفت ستون خویش را تراشیده است. ۲او گوشت خود را طبخ کرده، شراب خویش را برآمیخته، و سفره‌اش را نیز آراسته است. ۳کنیزانش را گسیل داشته و از بالاترین نقطۀ شهر ندا در می‌دهد: ۴«هر آن که ساده‌لوح است بدین‌جا بیاید!» و به کم‌عقلان، می‌گوید: ۵«بیایید از طعام من بخورید و از شرابی که برآمیخته‌ام، بنوشید. ۶ساده‌لوحیِ خود را ترک کنید که خواهید زیست؛ و در طریق فهم گام بردارید.» ۷«هر که تمسخرگری را تأدیب کند، به استقبال بی‌حرمتی می‌رود؛ هر که مرد شریر را توبیخ کند، بد می‌بیند. ۸تمسخرگر را توبیخ مکن، مبادا از تو نفرت کند؛ حکیم را توبیخ کن، که تو را دوست خواهد داشت. ۹حکیم را بیاموز که حکیمتر خواهد شد؛ پارسا را تعلیم ده که آموخته‌هایش افزون خواهد گشت. ۱۰«ترس خداوند آغاز حکمت است، و شناخت آن قدوس، بصیرت. ۱۱زیرا به واسطۀ من، روزهای تو بسیار خواهد شد و بر سالهای عمرت افزوده خواهد گردید.

اعمال رسولان ۱۴.۶-۱۸ (رساله)

۶آنان آگاه شده، به لِستْره و دِربِه، از شهرهای لیکائونیه، و نواحی اطراف گریختند ۷و در آنجا به رساندن بشارت ادامه دادند. ۸و امّا در لِستْره مردی نشسته بود که نمی‌توانست پاهایش را حرکت دهد و هرگز راه نرفته بود، زیرا لنگ مادرزاد بود. ۹هنگامی که پولس سخن می‌گفت، او گوش فرا می‌داد. پولس بدو چشم دوخت و دید که ایمان شفا یافتن دارد. ۱۰پس با صدای بلند به او گفت: «بر پاهای خود راست بایست!» آن مرد از جا جَست و به راه افتاد. ۱۱چون مردم آنچه را که پولس انجام داد دیدند، به زبان لیکائونی فریاد برآوردند: «خدایان به صورت انسان بر ما فرود آمده‌اند!» ۱۲آنان برنابا را ’زِئوس‘ و پولس را ’هِرمِس‘ نامیدند، زیرا او سخنگوی اصلی بود. ۱۳کاهنِ زئوس که معبدش درست بیرون دروازۀ شهر بود، گاوهایی چند و تاجهایی از گُل به دروازۀ شهر آورد؛ او و جماعت بر آن بودند قربانی تقدیمشان کنند. ۱۴امّا چون آن دو رسول، یعنی برنابا و پولس، این را شنیدند، جامه‌های خود را چاک زدند و به میان جماعت شتافته، فریاد برآوردند که: ۱۵«ای مردان، چرا چنین می‌کنید؟ ما نیز چون شما، انسانی بیش نیستیم. ما به شما بشارت می‌دهیم که از این چیزهای پوچ دست بردارید و به خدای زنده روی آورید که آسمان و زمین و دریا و هرآنچه را که در آنهاست، آفرید. ۱۶هرچند او در گذشته ملتها را جملگی واگذاشت که هر یک به راه خود روند، ۱۷امّا خود را بدون شهادت نگذاشت؛ او با فرستادن باران از آسمان و بخشیدن فصلهای پُر بار، بر شما احسان نموده، خوراک فراوان به شما ارزانی می‌دارد و دلهایتان را از خرّمی لبریز می‌کند.» ۱۸سرانجام با این سخنان، به‌دشواری توانستند مردم را از تقدیم قربانی بازدارند.

یوحنا ۷.۱۴-۳۰ (انجیل)

۱۴امّا چون نیمی از عید گذشته بود، عیسی به صحن معبد آمد و به تعلیم دادن آغاز کرد. ۱۵یهودیان در شگفت شده، می‌پرسیدند: «این مرد که علمِ دین نیاموخته، چگونه می‌تواند از چنین دانشی برخوردار باشد؟» ۱۶عیسی در جواب ایشان گفت: «تعالیم من از خودم نیست، بلکه از اوست که مرا فرستاده است. ۱۷اگر کسی براستی بخواهد ارادۀ او را به عمل آورد، در خواهد یافت که آیا این تعالیم از خداست یا من از خود می‌گویم. ۱۸آن که از خود می‌گوید، در پی جلال خویشتن است، امّا آن که خواهان جلال فرستندۀ خویش است، راستگوست و در او هیچ ناراستی نیست. ۱۹آیا موسی شریعت را به شما نداد؟ امّا هیچ‌یک از شما بدان عمل نمی‌کند. از چه رو کمر به قتل من بسته‌اید؟» ۲۰مردم پاسخ دادند: «تو دیوزده‌ای! کیست که در پی کشتن تو باشد؟» ۲۱عیسی در پاسخ ایشان گفت: «من یک معجزه کردم و شما همگی از آن در شگفت شده‌اید. ۲۲موسی حکم ختنه را به شما داد - البته این نه از موسی بلکه از پدران قوم بود - و بر این پایه، در روز شَبّات نیز پسران را ختنه می‌کنید. ۲۳پس اگر انسان در روز شَبّات نیز ختنه می‌شود تا شریعت موسی شکسته نشود، چرا خشمگینید از اینکه تمام بدن انسانی را در روز شَبّات سلامتی بخشیدم؟ ۲۴به ظاهر داوری مکنید، بلکه به حق داوری کنید.» ۲۵پس، برخی از اورشلیمیان گفتند: «آیا این همان نیست که قصد کشتنش دارند؟ ۲۶ببینید چگونه آشکارا سخن می‌گوید و بدو هیچ نمی‌گویند! آیا ممکن است بزرگان قوم براستی دریافته باشند که او همان مسیح است؟ ۲۷ما می‌دانیم این مرد از کجا آمده است، حال آنکه چون مسیح ظهور کند، کسی نخواهد دانست از کجا آمده است.» ۲۸آنگاه عیسی به هنگام تعلیم در معبد، ندا در داد که: «مرا می‌شناسید و می‌دانید از کجایم. امّا من از جانب خود نیامده‌ام. او که مرا فرستاده، حق است؛ و شما او را نمی‌شناسید. ۲۹امّا من او را می‌شناسم، زیرا من از اویم و او مرا فرستاده است.» ۳۰پس خواستند گرفتارش کنند، امّا هیچ‌کس بر او دست دراز نکرد، چرا که ساعت او هنوز فرا نرسیده بود.

عبرانیان ۲.۱۱-۱۸ (رساله, تبرک آب)

۱۱زیرا او که مقدّس می‌سازد و آنان که مقدّس می‌شوند، همه از یک تبارند. از همین رو، عیسی عار ندارد ایشان را برادر بخواند. ۱۲چنانکه می‌گوید: «نام تو را به برادرانم اعلام خواهم کرد؛ و در میان جماعت، تو را خواهم ستود.» ۱۳و باز می‌گوید: «من بر او توکل خواهم کرد.» و باز: «اینک من، و فرزندانی که خدا به من داده است.» ۱۴از آنجا که فرزندان از جسم و خون برخوردارند، او نیز در اینها سهیم شد تا با مرگ خود، صاحب قدرت مرگ یعنی ابلیس را به زیر کِشد، ۱۵و آنان را که همۀ عمر در بندگیِ ترسِ از مرگ به سر برده‌اند، آزاد سازد. ۱۶زیرا مسلّم است که او نه فرشتگان، بلکه نسل ابراهیم را یاری می‌دهد. ۱۷از همین رو، لازم بود از هر حیث همانند برادران خود شود تا بتواند در مقام کاهن اعظمی رحیم و امین، در خدمت خدا باشد و برای گناهان قوم کفّاره کند. ۱۸چون او خود هنگامی که آزموده شد، رنج کشید، قادر است آنان را که آزموده می‌شوند، یاری رساند.

یوحنا ۵.۱-۴ (انجیل, تبرک آب)

۱چندی بعد، عیسی برای یکی از اعیاد یهود، به اورشلیم رفت. ۲در اورشلیم، در کنار ’دروازۀ گوسفند‘ حوضی است که در زبان عبرانیان آن را ’بِیت‌حِسْدا‘ گویند و پنج ایوان دارد. ۳در آنها گروهی بسیار از علیلان، همچون کوران، شلان و مفلوجان می‌خوابیدند [و منتظر حرکت آب بودند.] [ ۴زیرا هر از گاهی فرشته‌ای از جانب خداوند نازل می‌شد و آب را حرکت می‌داد؛ اوّلین کسی که پس از جنبش آب وارد حوض می‌شد، از هر مرضی که داشت شفا می‌یافت.]

ایوب بردبار

This icon of patient endurance in the face of all that God sends us lived near Arabia about 2,000 years before Christ. He was a descendant of Abraham through Esau. His prosperity, his calamitous sufferings, his patient endurance, and his restoration to health and riches are told in detail in the Old Testament book that bears his name.

Some say that Job endured his sufferings for seven years before being restored to health and prosperity. Others say that all his sufferings occupied one year. The holy Fathers agree that Job for lived many years after his restoration, and died when he was more than 200 years old.

قدیس ایوب, رئیس دیر و معجزه‌گر پوچایف (۱۶۵۱)

“Saint Job of Pochaev was born about 1551 in southwest Galicia of a pious Orthodox family. In his tenth year the Saint departed for the Ugornitsky Monastery of our Savior in the Carpathian Mountains. Tonsured after two years, he was ordained hieromonk about 1580. Renowned for his meekness and humility, Job was invited by the great zealot for Holy Orthodoxy in Carpatho-Russia, Prince Constantine Ostrozhky, to be Abbot of the Monastery of the Cross in Dubno. In his zeal for the preservation and propagation of the Orthodox Faith, and to counteract the propaganda of the Uniates, he printed and widely disseminated Orthodox spiritual and liturgical books. About 1600 he removed to the Mountain of Pochaev where at the insistence of the brethren, he became Abbot of the Monastery of the Dormition of the Theotokos, which he enlarged and made to flourish. Through his labours, a large printing works was founded at Pochaev and greatly assisted in the nurture of the Orthodox faithful in that region. His monastery became the center of the Orthodox Church in western Ukraine. The Saint reposed, having taken the schema with the name of John, in 1651, at the advanced age of one hundred.” (Great Horologion)

شهید مقدس بارباروس سرباز, با باخوس, کالیماخوس و دیونیسیوس (۳۶۲)

He was a soldier in the Roman army during the reign of Julian the Apostate. Like many soldiers, he was a secret Christian, serving under the Imperial commander Bacchus when his troops battled the Franks. A mighty Frankish soldier, like Goliath, challenged the Romans to send one of their company out to do single combat with him. The commander sent Barbarus, who prayed to the Lord and overcame the Frankish giant, after which the Frankish army was easily vanquished. The commander then ordered a triumph in celebration of victory, including a public sacrifice to the Roman idols. At the sacrifice, the commander noticed that Barbarus was standing aside and asked him why: Barbarus revealed that he was a Christian and could not make sacrifice to the idols. The commander reported this to the unbelieving Emperor, who ordered that Barbarus be put to torture. Barbarus endured many cruel torments with serenity and courage. During his tortures, many wonders were seen, and many of his fellow-soldiers embraced the Christian faith. Three of these were Bacchus, Barbarus’ commander; Callimachus; and Dionysius. All three were beheaded for confessing Christ, then Barbarus himself attained the Martyr’s crown through beheading.

قدیس سوفیا عادل (۱۹۷۴)

This holy ascetic, newly glorified in 2011, was born as Sophia Saoulidi in 1883 in Trebizond, Turkey. In 1907 she married, but her husband disappeared seven years later, leaving her with a newborn son. Not long afterward her beloved only son also died. Turning from the world, she placed all her trust in God, spending her time in solitary prayer on a mountain near her town.

In 1919 she arrived in Greece as part of the “exchange of populations” between Turkey and Greece. Not long after her arrival the Most Holy Theotokos appeared to her in a vision and said “Come to my house.” When Sophia asked her where to find her house, the Virgin replied “I am in Kleisoura.” Heeding these holy instructions, Sophia moved to the Monastery of the Nativity of the Theotokos in Kleisoura in northern Greece, where she remained for the rest of her life.

She never took monastic tonsure, but lived in the monastery kitchen. She slept only two hours a night, giving over the rest of the night to prayer. She dressed in old, tattered clothes, but if anyone tried to give her better clothing she would give it away to the poor. Similarly, if anyone gave her money, she would hide it until she could give it to someone in need. She ate very little and showed no interest in food. Worldly people called her “Crazy Sophia,” but those with discernment saw her as a living saint. She was endowed with gifts of healing and prophecy: when visitors would come to her she would greet them by name even if she had never met them before, and would describe their family problems, offering counsel.

In 1967 she was healed of a painful, life-threatening illness through a vision of the Holy Theotokos, the Archangel Gabriel and St. George. She fell asleep in the Lord on May 6 (New Calendar) 1974, after a long life given over to prayer, asceticism and utter poverty. Her relics are enshrined in the monastery where she spent most of her life.