۳۰ ژوئن ۲۰۲۸
جمعه هفته چهارم بعد از پنطیکاست

روزه رسولان

یادبودها

شهیدان مانوئل، سابل و اسماعیل، از ایران (۳۶۲)
پدر مقدس ما بوتولف, رئیس دیر صومعه ایکانهو (۶۸۰)

خوانش‌های کتاب مقدس

Romans 11.25-36 (رساله)

۲۵ای برادران، نمی‌خواهم از این راز غافل باشید - مبادا خود را دانا بپندارید - که سختدلی بر بخشی از اسرائیل حکمفرما شده است، تا وقتی که شمار کامل غیریهودیان داخل گردند. ۲۶و این‌چنین تمامی اسرائیل نجات خواهد یافت. چنانکه نوشته شده است: «رهاننده از صَهیون خواهد آمد و بی‌دینی را از یعقوب بر خواهد انداخت. ۲۷و این عهد من با ایشان خواهد بود هنگامی که گناهانشان را بزدایم.» ۲۸به لحاظ انجیل، به‌خاطر شما، دشمن‌اند؛ امّا به لحاظ گزینشِ الهی، به‌خاطر پدران، محبوب خدایند. ۲۹زیرا خدا هرگز عطایا و دعوت خود را بازپس نمی‌گیرد. ۳۰درست همان‌گونه که شما زمانی نسبت به خدا نافرمان بودید، امّا اکنون در نتیجۀ نافرمانی ایشان رحمت یافته‌اید، ۳۱ایشان نیز اکنون نافرمان شده‌اند تا در نتیجۀ رحمت خدا بر شما، [اکنون] بر ایشان نیز رحم شود. ۳۲زیرا خدا همه را در بند نافرمانی نهاده، تا بر همگان رحمت کند. ۳۳وه که چه ژرف است دولت و حکمت و علم خدا؛ تقدیرهای او کاوش‌ناپذیر است و راههایش درک‌ناشدنی. ۳۴«زیرا کیست که فکر خداوند را دانسته و یا مشاور او بوده باشد؟» ۳۵«چه کسی چیزی به خدا بخشیده تا به او بازپس داده شود؟» ۳۶زیرا همه چیز از او، و به واسطۀ او، و برای اوست. او را تا ابد جلال باد. آمین.

متی ۱۲.۱-۸ (انجیل)

۱در آن زمان، عیسی در روز شَبّات از میان مزارع گندم می‌گذشت. شاگردان او به علت گرسنگی شروع به چیدن خوشه‌های گندم و خوردن آنها کردند. ۲فَریسیان چون این را دیدند به او گفتند: «نگاه کن، شاگردانت کاری انجام می‌دهند که در روز شَبّات جایز نیست.» ۳پاسخ داد: «مگر نخوانده‌اید که داوود چه کرد، آنگاه که خود و یارانش گرسنه بودند؟ ۴به خانۀ خدا درآمد و خود و یارانش نان حضور را خوردند، هرچند خوردن آن برای او و یارانش جایز نبود، زیرا فقط کاهنان بدان مجاز بودند. ۵یا مگر در تورات نخوانده‌اید که در روزهای شَبّات، کاهنان در معبد، حرمتِ شَبّات را نگاه نمی‌دارند، و با این همه بی‌گناهند؟ ۶به شما می‌گویم کسی در اینجاست که بزرگتر از معبد است! ۷اگر مفهوم این کلام را درک می‌کردید که ”رحمت را می‌پسندم، نه قربانی را،“ دیگر بی‌گناهان را محکوم نمی‌کردید. ۸زیرا پسر انسان صاحب شَبّات است.»

یادبودها

شهیدان مانوئل، سابل و اسماعیل، از ایران (۳۶۲)

«شهیدان مقدس مانوئل، سابل و اسماعیل، ایرانی‌نژاد و برادرانِ تنی، از سوی شاه ایران به سفارت نزد یولیانوسِ مرتد فرستاده شدند تا پیمان صلحی ببندند. هنگامی که در جایی نزدیک خالکیدون با او بودند، از همراهی با او در قربانی کردن برای بت‌هایش سر باز زدند. او مصونیتی را که همه‌جا به سفیران داده می‌شد خوار شمرد و ایشان را در سال ۳۶۲ کشت. این یکی از انگیزه‌های جنگ با ایران بود که یولیانوس سال بعد در آن به خواری جان داد.» (هورولوگیون بزرگ)

پدر مقدس ما بوتولف, رئیس دیر صومعه ایکانهو (۶۸۰)

‘Saint Botolph was born in Britain about the year 610 and in his youth became a monk in Gaul. The sisters of Ethelmund, King of East Anglia, who were also sent to Gaul to learn the monastic discipline, met Saint Botolph, and learning of his intention to return to Britain, bade their brother the King grant him land on which to found a monastery. Hearing the King’s offer, Saint Botolph asked for land not already in any man’s possession, not wishing that his gain should come through another’s loss, and chose a certain desolate place called Ikanhoe. At his coming, the demons inhabiting Ikanhoe rose up against him with tumult, threats, and horrible apparitions, but the Saint drove them away with the sign of the Cross and his prayer. Through his monastery he established in England the rule of monastic life that he had learned in Gaul. He worked signs and wonders, had the gift of prophecy, and “was distinguished for his sweetness of disposition and affability.” In the last years of his life he bore a certain painful sickness with great patience, giving thanks like Job and continuing to instruct his spiritual children in the rules of the monastic life. He fell asleep in peace about the year 680. His relics were later found incorrupt, and giving off a sweet fragrance. The place where he founded his monastery came to be called “Botolphson” (from either “Botolph’s stone” or “Botolph’s town”) which was later contracted to “Boston.”’ (Great Horologion)