اعمال رسولان ۱۵.۵-۳۴ (رساله)

۵آنگاه برخی از فرقۀ فَریسیان که ایمان آورده بودند، برخاسته، گفتند: «این غیریهودیان را باید ختنه کرد و حکم داد که شریعت موسی را نگاه دارند.» ۶پس رسولان و مشایخ گرد آمدند تا به این مسئله رسیدگی کنند. ۷پس از مباحثۀ بسیار، سرانجام پطرس برخاست و بدیشان گفت: «ای برادران، شما آگاهید که در روزهای نخست، خدا مرا از میان شما برگزید تا غیریهودیان از زبان من پیام انجیل را بشنوند و ایمان آورند. ۸و خدایی که عارف‌القلوب است بر ایشان گواهی داد بدین که روح‌القدس را بدیشان عطا فرمود، چنانکه به ما نیز. ۹او در میان ما و ایشان هیچ فرق نگذاشت، بلکه محض ایمان، دلهایشان را طاهر ساخت. ۱۰پس حال چرا خدا را می‌آزمایید و یوغی بر گردن شاگردان می‌نهید که نه ما قادر به حملش بودیم، نه پدران ما؟ ۱۱زیرا ما ایمان داریم که به فیض خداوندْ عیسی است که نجات یافته‌ایم، چنانکه ایشان نیز.» ۱۲سپس جماعتْ همه ساکت شدند و به برنابا و پولس گوش فرا دادند. آنان آیات و معجزاتی را که خدا به دست ایشان در میان غیریهودیان ظاهر کرده بود، بازمی‌گفتند. ۱۳چون سخنان ایشان به پایان رسید، یعقوب گفت: «ای برادران، به من گوش فرا دهید! ۱۴شَمعون بیان کرد که چگونه خدا برای نخستین‌بار غیریهودیان را مورد لطف خود قرار داده، از میان آنان قومی برای خود برگزیده است. ۱۵این با گفتار پیامبران مطابق است، چنانکه نوشته شده: ۱۶«”پس از این، باز خواهم گشت و خیمۀ داوود را که فرو افتاده از نو بر پا خواهم کرد؛ ویرانه‌هایش را دیگر بار بنا خواهم نمود، و آن را مرمّت خواهم کرد، ۱۷تا باقی افراد بشر جملگی خداوند را بطلبند، همۀ ملتهایی که نام مرا بر خود دارند. خداوندی که این را به جا می‌آورد چنین می‌گوید، ۱۸اموری را که از دیرباز معلوم بوده است.“ ۱۹«پس رأی من بر این است که آنان را که از غیریهودیان به سوی خدا بازمی‌گردند، زحمت نرسانیم. ۲۰امّا باید در نامه‌ای از ایشان بخواهیم که از خوراک آلوده به بت‌پرستی، بی‌عفتی، گوشت حیوانات خفه شده و خون بپرهیزند. ۲۱زیرا از دیرباز موسی در هر شهر کسانی را داشته است که بدو موعظه کنند، چنانکه هر شَبّات نوشته‌های او را در کنیسه‌ها تلاوت می‌کنند.» ۲۲پس رسولان و مشایخ به اتفاق تمامی کلیسا تصمیم گرفتند از میان خود مردانی برگزینند و آنان را همراه پولس و برنابا به اَنطاکیه بفرستند. پس یهودای معروف به بَرسابا و سیلاس را که در میان برادران مقام رهبری داشتند، برگزیدند. ۲۳آنگاه نامه‌ای به دست ایشان فرستادند، بدین عبارات که: «از ما رسولان و مشایخ، برادران شما، به برادرانِ غیریهودی در اَنطاکیه، سوریه و کیلیکیه، سلام! ۲۴شنیده‌ایم که کسانی از میان ما، بی‌آنکه دستوری از ما داشته باشند، آمده‌اند و شما را با سخنانشان مشوش ساخته، باعث پریشانی خاطرتان شده‌اند. ۲۵پس ما یکدل چنین مصلحت دیدیم که مردانی برگزینیم و آنها را همراه عزیزان خود، برنابا و پولس، نزد شما بفرستیم، ۲۶همراه کسانی که به‌خاطر نام خداوند ما عیسی مسیح، جان بر‌کف نهاده‌اند. ۲۷پس یهودا و سیلاس را فرستاده‌ایم تا شما را زبانی از این امور آگاه سازند. ۲۸روح‌القدس و ما مصلحت چنین دیدیم که باری بر دوش شما ننهیم، جز این ضروریات که ۲۹از خوراک تقدیمی به بتها و خون و گوشت حیوانات خفه شده و بی‌عفتی بپرهیزید. هر گاه از اینها دوری کنید، کاری پسندیده انجام داده‌اید. والسّلام.» ۳۰پس ایشان روانه شده، به اَنطاکیه رفتند و در آنجا کلیسا را گرد آورده، نامه را رساندند. ۳۱چون آنها نامه را خواندند، از پیام دلگرم‌کنندۀ آن شادمان شدند. ۳۲یهودا و سیلاس نیز که نبی بودند، با سخنان بسیار، برادران را تشویق و تقویت کردند. ۳۳پس چندی در آنجا ماندند، و سپس برادرانْ ایشان را به سلامت روانه کردند تا نزد فرستندگان خود بازگردند. ۳۴امّا پولس و برنابا در اَنطاکیه ماندند

یوحنا ۱۰.۱۷-۲۸ (انجیل)

۱۷پدر، مرا از این رو دوست می‌دارد که من جان خود را می‌نهم تا آن را بازستانم. ۱۸هیچ‌کس آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من به میل خود آن را می‌دهم. اختیار دارم آن را بدهم و اختیار دارم آن را بازستانم. این حکم را از پدر خود یافته‌ام.» ۱۹به سبب این سخنان، دیگر بار میان یهودیان اختلاف افتاد. ۲۰بسیاری از ایشان گفتند: «او دیوزده و دیوانه است؛ چرا به او گوش می‌دهید؟» ۲۱امّا دیگران گفتند: «اینها سخنان یک دیوزده نیست. آیا دیو می‌تواند چشمان کوران را بگشاید؟» ۲۲زمان برگزاری عید وقف در اورشلیم فرا رسیده بود. زمستان بود ۲۳و عیسی در محوطۀ معبد، در ایوان سلیمان راه می‌رفت. ۲۴یهودیان بر او گرد آمدند و گفتند: «تا به کِی می‌خواهی ما را در تردید نگاه داری؟ اگر مسیح هستی، آشکارا به ما بگو.» ۲۵عیسی پاسخ داد: «به شما گفتم، امّا باور نمی‌کنید. کارهایی که من به نام پدر خود می‌کنم، بر من شهادت می‌دهند. ۲۶امّا شما ایمان نمی‌آورید، زیرا از گوسفندان من نیستید. ۲۷گوسفندان من به صدای من گوش فرا می‌دهند؛ من آنها را می‌شناسم و آنها از پی من می‌آیند. ۲۸من به آنها حیات جاویدان می‌بخشم، و به‌یقین هرگز هلاک نخواهند شد. کسی آنها را از دست من نخواهد ربود.

ایوب بردبار

This icon of patient endurance in the face of all that God sends us lived near Arabia about 2,000 years before Christ. He was a descendant of Abraham through Esau. His prosperity, his calamitous sufferings, his patient endurance, and his restoration to health and riches are told in detail in the Old Testament book that bears his name.

Some say that Job endured his sufferings for seven years before being restored to health and prosperity. Others say that all his sufferings occupied one year. The holy Fathers agree that Job for lived many years after his restoration, and died when he was more than 200 years old.

قدیس ایوب, رئیس دیر و معجزه‌گر پوچایف (۱۶۵۱)

“Saint Job of Pochaev was born about 1551 in southwest Galicia of a pious Orthodox family. In his tenth year the Saint departed for the Ugornitsky Monastery of our Savior in the Carpathian Mountains. Tonsured after two years, he was ordained hieromonk about 1580. Renowned for his meekness and humility, Job was invited by the great zealot for Holy Orthodoxy in Carpatho-Russia, Prince Constantine Ostrozhky, to be Abbot of the Monastery of the Cross in Dubno. In his zeal for the preservation and propagation of the Orthodox Faith, and to counteract the propaganda of the Uniates, he printed and widely disseminated Orthodox spiritual and liturgical books. About 1600 he removed to the Mountain of Pochaev where at the insistence of the brethren, he became Abbot of the Monastery of the Dormition of the Theotokos, which he enlarged and made to flourish. Through his labours, a large printing works was founded at Pochaev and greatly assisted in the nurture of the Orthodox faithful in that region. His monastery became the center of the Orthodox Church in western Ukraine. The Saint reposed, having taken the schema with the name of John, in 1651, at the advanced age of one hundred.” (Great Horologion)

شهید مقدس بارباروس سرباز, با باخوس, کالیماخوس و دیونیسیوس (۳۶۲)

He was a soldier in the Roman army during the reign of Julian the Apostate. Like many soldiers, he was a secret Christian, serving under the Imperial commander Bacchus when his troops battled the Franks. A mighty Frankish soldier, like Goliath, challenged the Romans to send one of their company out to do single combat with him. The commander sent Barbarus, who prayed to the Lord and overcame the Frankish giant, after which the Frankish army was easily vanquished. The commander then ordered a triumph in celebration of victory, including a public sacrifice to the Roman idols. At the sacrifice, the commander noticed that Barbarus was standing aside and asked him why: Barbarus revealed that he was a Christian and could not make sacrifice to the idols. The commander reported this to the unbelieving Emperor, who ordered that Barbarus be put to torture. Barbarus endured many cruel torments with serenity and courage. During his tortures, many wonders were seen, and many of his fellow-soldiers embraced the Christian faith. Three of these were Bacchus, Barbarus’ commander; Callimachus; and Dionysius. All three were beheaded for confessing Christ, then Barbarus himself attained the Martyr’s crown through beheading.

قدیس سوفیا عادل (۱۹۷۴)

This holy ascetic, newly glorified in 2011, was born as Sophia Saoulidi in 1883 in Trebizond, Turkey. In 1907 she married, but her husband disappeared seven years later, leaving her with a newborn son. Not long afterward her beloved only son also died. Turning from the world, she placed all her trust in God, spending her time in solitary prayer on a mountain near her town.

In 1919 she arrived in Greece as part of the “exchange of populations” between Turkey and Greece. Not long after her arrival the Most Holy Theotokos appeared to her in a vision and said “Come to my house.” When Sophia asked her where to find her house, the Virgin replied “I am in Kleisoura.” Heeding these holy instructions, Sophia moved to the Monastery of the Nativity of the Theotokos in Kleisoura in northern Greece, where she remained for the rest of her life.

She never took monastic tonsure, but lived in the monastery kitchen. She slept only two hours a night, giving over the rest of the night to prayer. She dressed in old, tattered clothes, but if anyone tried to give her better clothing she would give it away to the poor. Similarly, if anyone gave her money, she would hide it until she could give it to someone in need. She ate very little and showed no interest in food. Worldly people called her “Crazy Sophia,” but those with discernment saw her as a living saint. She was endowed with gifts of healing and prophecy: when visitors would come to her she would greet them by name even if she had never met them before, and would describe their family problems, offering counsel.

In 1967 she was healed of a painful, life-threatening illness through a vision of the Holy Theotokos, the Archangel Gabriel and St. George. She fell asleep in the Lord on May 6 (New Calendar) 1974, after a long life given over to prayer, asceticism and utter poverty. Her relics are enshrined in the monastery where she spent most of her life.