مرقس ۱۶.۱-۸ (انجیل دوم صبحگاهی)

۱چون روز شَبّات گذشت، مریم مَجدَلیّه و سالومه و مریم، مادر یعقوب، حنوط خریدند تا بروند و بدن عیسی را تدهین کنند. ۲پس در نخستین روز هفته، سحرگاهان، هنگام طلوع آفتاب، به سوی مقبره روانه شدند. ۳آنها به یکدیگر می‌گفتند: «چه کسی سنگ را برای ما از جلوی مقبره خواهد غلتانید؟» ۴امّا چون نگریستند، دیدند آن سنگ که بسیار بزرگ بود، از جلوی مقبره به کناری غلتانیده شده است. ۵چون وارد مقبره شدند، جوانی را دیدند که بر سمت راست نشسته بود و ردایی سفید بر تن داشت. از دیدن او هراسان شدند. ۶جوان به ایشان گفت: «مترسید. شما در جستجوی عیسای ناصری هستید که بر صلیبش کشیدند. او برخاسته است؛ اینجا نیست. جایی که پیکر او را نهاده بودند، بنگرید. ۷حال، بروید و به شاگردان او و به پطرس بگویید که او پیش از شما به جلیل می‌رود؛ در آنجا او را خواهید دید، چنانکه پیشتر به شما گفته بود.» ۸پس زنان بیرون آمده، از مقبره گریختند، زیرا لرزه بر تنشان افتاده بود و حیران بودند. آنها به هیچ‌کس چیزی نگفتند، چرا که می‌ترسیدند.

اول قرنتیان ۸.۸-۹.۲ (رساله)

۸«خوراک، ما را به خدا نزدیک نمی‌سازد»؛ نه با نخوردن بدتر می‌شویم، نه با خوردن بهتر. ۹امّا مواظب باشید اختیار شما باعث لغزش ضعیفان نشود. ۱۰زیرا اگر کسی که وجدانی ضعیف دارد، تو را که در این باره از معرفت برخورداری، نشسته به غذا در بتخانه‌ای ببیند، آیا او نیز ترغیب نمی‌شود خوراک تقدیمی به بتها را بخورد؟ ۱۱بدین‌گونه، معرفت تو باعث هلاکت آن برادر ضعیف می‌شود که مسیح به‌خاطرش مرد. ۱۲وقتی این چنین به برادران خود گناه می‌کنید و به وجدان ضعیفشان صدمه می‌رسانید، همانا به مسیح گناه می‌کنید. ۱۳از این رو، اگر خوراک سبب لغزش برادرم می‌شود، تا ابد گوشت نخواهم خورد تا باعث لغزش او نشوم. ۱آیا آزاد نیستم؟ آیا رسول نیستم؟ آیا خداوندمان عیسی را ندیدم؟ آیا شما ثمرۀ کار من در خداوند نیستید؟ ۲حتی اگر برای دیگران رسول نباشم، دست‌کم برای شما هستم؛ زیرا شما مُهر تأییدِ رسالت من در خداوند هستید.

متی ۲۵.۳۱-۴۶ (انجیل)

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست ۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛ ۳۳گوسفندان را در سمت راست و بزها را در سمت چپ خود قرار خواهد داد. ۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. ۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“ ۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“ ۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“ ۴۱آنگاه به آنان که در سمت چپ او هستند خواهد گفت: ”ای ملعونان، از من دور شوید و به آتش جاودانی روید که برای ابلیس و فرشتگان او آماده شده است، ۴۲زیرا گرسنه بودم، خوراکم ندادید؛ تشنه بودم، آبم ندادید؛ ۴۳غریب بودم، جایم ندادید؛ عریان بودم، مرا نپوشانیدید؛ مریض و زندانی بودم، به دیدارم نیامدید.“ ۴۴آنان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کی تو را گرسنه و تشنه و غریب و عریان و مریض و در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟“ ۴۵در جواب خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچکترینها نکردید، در واقع برای من نکردید.“ ۴۶پس آنان به مجازات جاودان داخل خواهند شد، امّا پارسایان به حیات جاودان.»

قدیس پارتنیوس، اسقف لامپساکوس

He was an illiterate fisherman, but always listened carefully to the readings of Holy Scripture in church, and strove to put their teaching into practice. Whatever he earned from his trade he gave to the poor, keeping back nothing for himself. His charity became so well-known that Philetus, Bishop of Melitopolis, ordained him to the priesthood, charging him to travel throughout the diocese visiting Christians. Parthenius fulfilled his mission admirably, and his many miracles and healings — even raising the dead to life — showed that divine favor rested on him. Ascalus, Metropolitan of Cyzicus, made him Bishop of Lampsacus, at that time an almost completely pagan city. By virtue of his preaching, prayer and fasting, St Parthenius in time converted the whole city to Christ.

Miracles of healing poured forth from the holy bishop so reliably (according to the Synaxarion) the city’s doctors became superfluous. Demons took flight at the Saint’s approach. Once, when he commanded a demon to depart from a poor man, the spirit begged him, ‘Give me a place to live, even swine!’ ‘No,’ the bishop replied, ‘But you may come and dwell in me!’ The demon fled, crying as though burned, ‘How can I enter God’s house? Great is the power of the Christians!’

Once Parthenius visited Heraclea in Thrace, whose Bishop Hypatian was extremely ill. The Saint revealed to the bishop that avarice was the true cause of his ailment. ‘Give to the poor the goods that you are withholding from them, and you will recover.’ The Metropolitan had himself carried to the church on a stretcher and publicly gave all his possessions to the poor. Three days later he was completely cured. On leaving the city, Parthenius told the Metropolitan that his own death was near and, soon after returning to Lampsacus, reposed in peace.

پدر قابل احترام ما لوقا جدید کوه استیریون (حدود ۹۵۰)

Is there such a thing as a natural monk? Saint Luke was born in 896 to pious parents who came from Aegina but were forced to settle on the Greek mainland due to Saracen raids. From his earliest years, he showed a desire for a life of ascesis and contemplation usually only found in seasoned elders. He abstained from all flesh, cheese, eggs, and delicacies, drank only water, and kept a total fast on Wednesdays and Fridays. While herding cattle or tilling the family fields, he would often give away his food and even his clothing to the poor, returning home naked. When his father died, he abandoned farm work to devote himself entirely to prayer, making such progress that he was often lifted above the ground while praying. After a time he secretly left home and entered a monastery in Athens (he was now only fourteen years old), but the abbot sent him home after seeing his mother every night in dream, tearfully calling for her son. He returned home for a while, but when he had obtained her permission to leave once again set out upon the monastic life. He traveled widely, living as a hermit in various places, sometimes attached to a monastery and sometimes not. Often he would be forced to move by the number of visitors who learned of his holiness, no matter how secretly he tried to live, and came to him for prayer or a word of counsel or prophecy. Once he lived for three years on the island of Ampelon; his sister would occasionally bring him some bread, but he gave much of it away to the needy or to passing sailors. Finally, his health damaged, he returned to the mainland at the entreaties of his disciples and settled at a place called Stirion (which may be a corruption of Soterion), where he built a hermitage.

Saint Luke fell ill in his seventh year at Stirion. Embracing his disciples, he asked them to pray for him, prophesying that the place where he died would someday be the site of a great church and monastery; he then reposed in peace and joy.

His tomb exuded a fragrant oil which was collected and burned in a lamp, and many miracles and healings were wrought at the tomb. As the Saint had predicted, two churches and a monastery were built there, and the monastery of Hosios Lukas became a great place of pilgrimage, as it remains to this day.