یعقوب ۲.۱-۱۳ (رساله)

۱برادران من، ایمانِ شما به عیسی مسیح، خداوند پرجلالمان، با تبعیض همراه نباشد. ۲اگر کسی با انگشتریِ زرین و جامۀ فاخر به مجلس شما درآید و فقیری نیز با جامۀ ژنده وارد شود، ۳و شما به آن که جامۀ فاخر در بر دارد توجه خاص نشان دهید و به او بگویید: «در این جای نیکو بنشین،» امّا فقیر را بگویید: «همان جا بایست!» و یا: «اینجا پیش پاهای من بر زمین بنشین،» ۴آیا در میان خود تبعیض قائل نشده و با اندیشۀ بد قضاوت نکرده‌اید؟ ۵برادران عزیز، گوش فرا دهید! مگر خدا فقیران این جهان را برنگزیده تا در ایمان دولتمند باشند و پادشاهی‌ای را به میراث یابند که او به دوستدارانِ خود وعده فرموده است؟ ۶امّا شما به فقیر بی‌حرمتی روا داشته‌اید. آیا دولتمندان نیستند که بر شما ستم روا می‌دارند و شما را به محکمه می‌کشند؟ ۷آیا ایشان نیستند که به آن نام شریف که بر شما نهاده شده، کفر می‌گویند؟ ۸اگر براستی شریعت شاهانه را مطابق با این گفتۀ کتاب به جای آورید که می‌فرماید: «همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن،» کارِ نیکو کرده‌اید. ۹امّا اگر تبعیض قائل شوید، گناه کرده‌اید و شریعت، شما را چون افرادی قانون‌شکن، محکوم می‌کند. ۱۰زیرا اگر کسی تمام شریعت را نگاه دارد امّا در یک مورد بلغزد، مجرم به شکستن تمام شریعت است. ۱۱چه، او که گفت: «زنا مکن،» همچنین گفته است: «قتل مکن.» پس هرچند زنا نکنی، امّا اگر قتل کنی، شریعت را شکسته‌ای. ۱۲پس همچون کسانی سخن گویید و عمل کنید که می‌دانند بر پایۀ شریعتِ آزادی، بر آنها داوری خواهد شد، ۱۳زیرا داوری نسبت به آن که رحم نکرده باشد، بی‌رحم خواهد بود. امّا رحم بر داوری پیروز خواهد شد!

مرقس ۱۰.۲۳-۳۲ (انجیل)

۲۳عیسی به اطراف نگریسته، به شاگردان خود گفت: «چه دشوار است راهیابی ثروتمندان به پادشاهی خدا!» ۲۴شاگردان از سخنان او در شگفت شدند. امّا عیسی بار دیگر به آنها گفت: «ای فرزندان، راه‌یافتن به پادشاهی خدا چه دشوار است! ۲۵گذشتنِ شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از راهیابی شخص ثروتمند به پادشاهی خدا.» ۲۶شاگردان که بسیار شگفت‌زده بودند، به یکدیگر می‌گفتند: «پس چه کسی می‌تواند نجات یابد؟» ۲۷عیسی بدیشان چشم دوخت و گفت: «برای انسان ناممکن است، امّا برای خدا چنین نیست؛ زیرا همه چیز برای خدا ممکن است.» ۲۸آنگاه پطرس سخن آغاز کرد و گفت: «اینک ما همه چیز را ترک گفته‌ایم و از تو پیروی می‌کنیم.» ۲۹عیسی فرمود: «آمین، به شما می‌گویم، کسی نیست که به‌خاطر من و به‌خاطر انجیل، خانه یا برادران یا خواهران یا مادر یا پدر یا فرزندان یا املاک خود را ترک کرده باشد، ۳۰و در این عصر صد برابر بیشتر خانه‌ها و برادران و خواهران و مادران و فرزندان و املاک - و همراه آن، آزارها - به دست نیاورد، و در عصر آینده نیز از حیات جاویدان بهره‌مند نگردد. ۳۱امّا بسیاری که اوّلین هستند آخرین خواهند شد، و آخرینها اوّلین!» ۳۲آنان در راه اورشلیم بودند و عیسی پیشاپیش ایشان راه می‌پیمود. شاگردان در شگفت بودند و کسانی که از پی آنها می‌رفتند، هراسان. عیسی دیگر بار آن دوازده تن را به کناری برد و آنچه را می‌بایست بر او بگذرد، برایشان بیان کرد.

مادر قابل احترام ما دومنیکا (دومنینا) (حدود ۴۷۴)

She was born in Rome and reared in the love of Christ. She secretly left her parents’ house and traveled by ship to Alexandria, where she found lodging with four virtuous pagan maidens. By her example and counsel these four were in time led to abandon idolatry and embrace Domnica’s faith. The five then sailed to Constantinople, where it is said that the Patriarch Nectarius (October 11) was notified of their coming by an angel and met them at the dock. The Patriarch baptized the four maidens himself, giving them the names Dorothea, Evanthia, Nonna and Timothea, then settled them and Domnica in a monastery.

Soon the fame of Domnica’s pure life, wise teaching, and wondrous healings spread throughout the city, and even the Emperor Theodosius, with the Empress and his court, came to see her. Soon the crowds made it impossible for her and her sisters to live the heavenly life for which they had entered the monastery; so they relocated the monastery to a remote, demon-haunted location where executions had once commonly been performed, since everyone avoided the area. Here a new monastery was built by order of the Emperor, and the sisters found peace.

Saint Domnica’s fame continued, and she became not only a healer but an oracle for the city of Constantinople, prophesying the death of the Emperor Theodosius and the unrest which followed it. She reposed in peace, having first entrusted the care of the monastery to Dorothea. At the moment of her death, the whole monastery was shaken, and those present saw Saint Domnica dressed as a bride, being borne heavenward escorted by a company of white-clad monks and nuns.

قدیس آتیکوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۲۵)

Born in Sebaste in Armenia, he was reared by monks who held to the heresy of Macedonius, which denied the uncreated divinity of the Holy Spirit; but when he came of age he rejected this error and embraced the Orthodox faith. He settled in Constantinople and became a priest in the Great Church. Though he had little formal education, his amazing memory, his zeal for Christ, and his powerful sermons recommended him to all, and he was elected Patriarch in 406, during the reign of the Emperor Arcadius. He served as shepherd to the Church for twenty years, ruling always with wisdom and moderation. Though he was unbending in upholding the Faith exactly, he took a conciliatory, persuasive approach to heretics and schismatics; in this way he was able to restore many to the Church rather than driving them away. His best-known single act is his restoration of the name of St John Chrysostom to the diptychs. Saint John had been unjustly denied commemoration in the Patriarchate since his exile, which had led to a schism; restoration of his commemoration not only corrected a grave injustice but healed a schism. Saint Atticus also presided over the rededication of the Agia Sophia, which had been burned in 404 in the rioting that followed St John Chrysostom’s exile. He reposed in peace in 425.

قدیس سوِرینوس (۴۸۲)

St. Severinus came to the borderland of present-day Gemany and Austria from the east — possibly the Egyptian desert — to care for the Roman Christians who were endangered by invading barbarians during the collapse of the Roman Empire. He remained there until the end of his life. While he was there he advised both common people and kings to put eternal life first, and taught them to be generous to one another and to lead a true Christian life. He built a monastery and protected from harm those who gathered around him. As he foretold, the monks and other Christians who had followed him escaped to safety in Italy, taking St. Severinus’ incorrupt relics with them. His relics are still honored in Frattamaggiore, Italy (near Naples).

—from the 2006 Saint Herman Calendar