عبرانیان ۱۰.۱-۱۸ (رساله)

۱شریعت فقط سایۀ چیزهای نیکوی آینده است، نه صورت واقعی آنها. از همین رو، هرگز نمی‌تواند با قربانیهایی که سال به سال پیوسته تکرار می‌شود، آنان را که برای عبادت نزدیک می‌آیند، کامل سازد. ۲وگرنه آیا تقدیم آنها متوقف نمی‌شد؟ زیرا در آن صورت، عبادت‌کنندگان یک بار برای همیشه پاک می‌شدند و از آن پس دیگر برای گناهان خود احساس تقصیر نمی‌کردند. ۳امّا آن قربانیها هر سال یادآور گناهانند، ۴چرا که ممکن نیست خون گاوها و بزها گناهان را از میان بردارد. ۵از این رو، هنگامی که مسیح به جهان آمد، فرمود: «به قربانی و هدیه رغبت نداشتی، امّا بدنی برای من مهیا ساختی؛ ۶از قربانیهای تمام‌سوز و قربانیهای گناه خشنود نبودی. ۷آنگاه گفتم: ”اینک من می‌آیم، تا ارادۀ تو را ای خدا به جای آورم؛ در طومار کتاب درباره‌ام نوشته شده است.“‌» ۸نخست می‌گوید: «به قربانی و هدیه، قربانیهای سوختنی و قربانیهای گناه رغبت نداشتی و از آنها خشنود نبودی»، هرچند شریعت خواهان انجامشان بود. ۹سپس می‌فرماید: «اینک من می‌آیم تا ارادۀ تو را به جای آورم.» پس اوّلی را باطل می‌کند تا دوّمی را برقرار سازد. ۱۰به واسطۀ همین اراده، ما یک بار برای همیشه، از طریق قربانیِ بدن عیسی مسیح تقدیس شده‌ایم. ۱۱هر کاهن، هر روز به خدمت می‌ایستد و همان قربانیها را که هرگز نمی‌توانند گناهان را از میان بردارند، بارها می‌گذراند. ۱۲امّا این کاهن، چون برای همیشه یک قربانی به جهت گناهان تقدیم کرد، به دست راست خدا بنشست. ۱۳از آن هنگام، در انتظار است که دشمنانش کرسی زیر پایش گردند، ۱۴زیرا با یک قربانی، تقدیس‌شدگان را تا ابد کامل ساخته است. ۱۵روح‌القدس نیز در این خصوص به ما گواهی می‌دهد. ابتدا می‌فرماید: ۱۶«خداوند اعلام می‌کند، این است عهدی که پس از آن ایام با ایشان خواهم بست. احکام خود را در دلهای ایشان خواهم نهاد، و بر ذهن ایشان خواهم نگاشت.» ۱۷سپس می‌افزاید: «گناهان و نافرمانیهای ایشان را دیگر هرگز به یاد نخواهم آورد.» ۱۸آنجا که اینها آمرزیده شده باشند، دیگر جایی برای قربانی گناه باقی نمی‌ماند.

مرقس ۱۱.۲۲-۲۶ (انجیل)

۲۲عیسی پاسخ داد: «به خدا ایمان داشته باشید. ۲۳آمین، به شما می‌گویم، اگر کسی به این کوه بگوید، ”از جا کنده شده، به دریا افکنده شو،“ و در دل خود شک نکند بلکه ایمان داشته باشد که آنچه می‌گوید روی خواهد داد، برای او انجام خواهد شد. ۲۴پس به شما می‌گویم، هرآنچه در دعا درخواست کنید، ایمان داشته باشید که آن را یافته‌اید، و از آنِ شما خواهد بود. ۲۵«پس هر گاه به دعا می‌ایستید، اگر نسبت به کسی چیزی به‌دل دارید، او را ببخشید تا پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را ببخشاید. [ ۲۶امّا اگر شما نبخشید، پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را نخواهد بخشید.]»

شهید باکره آنیسیا در تسالونیکی (۲۹۸)

She was born to a pious, noble and very wealthy family in Thessalonica. When both her parents died while she was an adolescent, Anysia consecrated herself to Christ, the heavenly Bridegroom. She cast off all her jewels and fine clothing, dressing herself as a commoner. She freed all her many slaves, giving each of them a generous sum of money to establish themselves. She gave away all of her inheritance, which included large estates. Thenceforth she spent her days visiting the sick, helping widows and orphans, and, especially, aiding Christians suffering under persecution. She would visit those in prison, bringing them food and water and tending their wounds. All the time not devoted to aiding the poor or oppressed she spent in prayer in a small cell. One of her prayers was that she, like those that she helped, would be granted the crown of martyrdom.

One day, while she was walking to church, an imperial soldier accosted her and roughly questioned her. When she plainly declared herself a Christian, the soldier seized her and dragged her to a temple of the idols, where he commanded her to make sacrifice. In response, she only spat in his face. The enraged soldier drew his sword and thrust it into her side, slaying her. Some pious Christians took her body and buried it outside the city. When the persecutions had ended, a church was built in her honor at the place of her burial.

پدر مقدس ما ماکاریوس, متروپولیت مسکو و همه روسیه (۱۵۶۳)

He was born in Moscow in 1492. When his father died, his mother became a nun and he a monk, receiving the monastic name Macarius. He became an iconographer of rare talent. In 1523 he was ordained to the priesthood and made Abbot of the Monastery of Luchski; three years later he was consecrated Archbishop of Novgorod and Pskov, a see which had been vacant for many years. As Archbishop, he sent missionaries to the native peoples of the far north of Russia and, within his own diocese strove against the paganism still common among the people. He regularized life in the monasteries of his diocese, which had fallen into self-indulgence.

In 1542 he was elected Metropolitan of Moscow and head of the Russian Church. Five years later he crowned the first Tsar of Russia, Ivan Vassilievich. In 1551 he summoned the Council of the Hundred Chapters, which condemned various heresies prevalent at that time, laid down principles of Christian conduct and education, and established rules for iconography and Church art. Throughout his time as a hierarch, he continued to paint icons, and in 1553 he brought about the production of the first books to be printed in Russian. When the Khanate of Kazan fell, he immediately sent missionaries to convert the Tatars.

When the Tsar, who revered Saint Macarius, asked him for a spiritual book, he was surprised and displeased to be given a copy of the funeral service; but the Saint told him that anyone who read this book carefully and applied its words would never sin.

Saint Macarius reposed in peace in Moscow in 1563, and his popular veneration began immediately. In 1988 he was officially glorified by the Church of Russia.