مرقس ۱۶.۱-۸ (انجیل دوم صبحگاهی)

۱چون روز شَبّات گذشت، مریم مَجدَلیّه و سالومه و مریم، مادر یعقوب، حنوط خریدند تا بروند و بدن عیسی را تدهین کنند. ۲پس در نخستین روز هفته، سحرگاهان، هنگام طلوع آفتاب، به سوی مقبره روانه شدند. ۳آنها به یکدیگر می‌گفتند: «چه کسی سنگ را برای ما از جلوی مقبره خواهد غلتانید؟» ۴امّا چون نگریستند، دیدند آن سنگ که بسیار بزرگ بود، از جلوی مقبره به کناری غلتانیده شده است. ۵چون وارد مقبره شدند، جوانی را دیدند که بر سمت راست نشسته بود و ردایی سفید بر تن داشت. از دیدن او هراسان شدند. ۶جوان به ایشان گفت: «مترسید. شما در جستجوی عیسای ناصری هستید که بر صلیبش کشیدند. او برخاسته است؛ اینجا نیست. جایی که پیکر او را نهاده بودند، بنگرید. ۷حال، بروید و به شاگردان او و به پطرس بگویید که او پیش از شما به جلیل می‌رود؛ در آنجا او را خواهید دید، چنانکه پیشتر به شما گفته بود.» ۸پس زنان بیرون آمده، از مقبره گریختند، زیرا لرزه بر تنشان افتاده بود و حیران بودند. آنها به هیچ‌کس چیزی نگفتند، چرا که می‌ترسیدند.

اول قرنتیان ۱۶.۱۳-۲۴ (رساله)

۱۳هوشیار باشید؛ در ایمان استوار بمانید؛ مرد باشید و نیرومند شوید. ۱۴همۀ کارهای شما با محبت باشد. ۱۵می‌دانید که خانوادۀ اِستِفاناس نخستین کسانی بودند که در ایالت اَخائیه ایمان آوردند، و ایشان خود را وقف خدمت مقدسین کرده‌اند. ای برادران، از شما استدعا دارم ۱۶مطیع چنین کسان باشید و همچنین مطیع هر کس دیگر که در این خدمت همکاری می‌کند و زحمت می‌کشد. ۱۷از آمدن اِستِفاناس، فورتوناتوس و اَخائیکوس شادمانم، زیرا جای خالی شما را پر کرده‌اند. ۱۸آنان روح مرا و نیز روح شما را تازه ساختند. چنین کسان را پاس بدارید. ۱۹کلیساهای آسیا برایتان سلام می‌فرستند. آکیلا و پْریسکیلا و نیز کلیسایی که در منزلشان تشکیل می‌شود، به شما در خداوند به‌گرمی سلام می‌گویند. ۲۰همۀ برادرانی که در اینجا هستند برای شما سلام می‌فرستند. با بوسۀ مقدّس یکدیگر را سلام گویید. ۲۱من، پولس، به خط خود این سلام را به شما می‌نویسم. ۲۲کسی که خداوند را دوست ندارد، ملعون باد. خداوند ما، بیا! ۲۳فیض خداوندْ عیسی با شما باد. ۲۴محبت من در مسیحْ عیسی همراه همۀ شما. آمین.

متی ۲۱.۳۳-۴۲ (انجیل)

۳۳«به مَثَل دیگری گوش فرا دهید. صاحب مِلکی تاکستانی غَرْس کرد و گِرد آن دیوار کشید و چَرخُشتی در آن کَند و برجی بنا نهاد. سپس تاکستان را به چند باغبان اجاره داد و خود به سفر رفت. ۳۴چون موسم برداشت محصول فرا رسید، غلامان خود را نزد باغبانان فرستاد تا میوۀ او را تحویل بگیرند. ۳۵امّا باغبانان غلامان او را گرفته، یکی را زدند و دیگری را کشتند و سوّمی را سنگسار کردند. ۳۶دیگر بار، غلامانی بیشتر نزد آنها فرستاد، امّا باغبانان با آنها نیز همان‌گونه رفتار کردند. ۳۷سرانجام پسر خود را نزد باغبانان فرستاد و با خود گفت: ”پسرم را حرمت خواهند داشت.“ ۳۸امّا هنگامی که باغبانان پسر را دیدند، به یکدیگر گفتند: ”این وارث است. بیایید او را بکشیم و میراثش را تصاحب کنیم.“ ۳۹پس او را گرفتند و از تاکستان بیرون افکنده، کشتند. ۴۰با این اوصاف، وقتی صاحب تاکستان بیاید با این باغبانان چه خواهد کرد؟» ۴۱پاسخ دادند: «آن افراد بی‌رحم را با بی‌رحمی تمام نابود خواهد ساخت و تاکستان را به باغبانان دیگر اجاره خواهد داد تا میوۀ آن را در فصلش به او بدهند.» ۴۲آنگاه عیسی به آنان گفت: «آیا تا به حال در کتب مقدّس نخوانده‌اید که، «”سنگی که معماران رد کردند، مهمترین سنگ بنا شده است. خداوند چنین کرده و در نظر ما شگفت می‌نماید“ ؟

معجزه فرشته اعظم میکائیل در کولوسای

In Colossae in Phrygia there were a church and a holy spring dedicated to the Archangel Michael. Malicious pagans diverted the course of two rivers so that they would inundate the church. But the Archangel appeared, bringing with him an earthquake that shook the whole area and opened a fissure into which the waters plunged, sparing the church. The place was thereafter called “Chonae” Greek for “funnels” instead of Colossae.

نبی مقدس زکریا و عادل الیزابت (سده ۱), والدین قدیس یوحنا پیشرو

The story of the holy parents of the Forerunner is told in the first chapters of Luke’s Gospel. Several of the Fathers say that Zacharias is the one who, the Lord said, was slain between the temple and the altar (Matthew 23:35); because he continued to call the Mary the Mother of God a virgin even after she bore Christ; and because his son had escaped the slaughter of the innocents ordered by Herod. St Elizabeth had hidden him in a cave in the desert; he remained in the wilderness from that time until he began to preach by the Jordan.

قدیس ماکسیم (ساندوویچ), شهید لمکوس, چکسلواکی (۱۹۱۴) (۲۴ اوت ت.ق)

St Maxim was born in the Austro-Hungarian Empire in 1888. At this time all Orthodox Churches had been captured and subjected to the “Unia,” by which, though keeping the Orthodox liturgical rites, they were united to the Roman Catholic Church. Many of the Carpatho-Russian people were ignorant of the change and what it meant; others were unhappy with it but, in their subject condition, saw no alternative. Maxim’s farmer parents, at great personal sacrifice, obtained an education for him that enabled him to study for the priesthood at the Basilian seminary in Krakow. Here he discerned the un-Orthodox nature of the “Greek Catholic” training there and traveled to Russia, where he became a novice at the Great Lavra of Pochaev and met Archbishop Anthony (Khrapovitsky), who encouraged him in his quest for Orthodoxy. (Archbishop Anthony, after the Russian Revolution, became the first Metropolitan of the Russian Orthodox Church Abroad). He entered seminary in Russia in 1905 and was ordained to the Priesthood in 1911.Metropolitan Anthony, knowing the hardships and persecutions that awaited any Orthodox priest in Austro-Hungary, offered to find Maxim a parish in Russia. But Maxim was already aware of the hunger for Orthodoxy among many of the Carpatho-Russian people; several people from his village had travelled to America and while there had attended Orthodox Churches and confessed to Orthodox priests. They begged him to return to his country and establish an Orthodox parish there.

When he returned to his native village of Zhdynia, the polish authorities, seeing him in the riassa, beard and uncut hair of an Orthodox priest, mocked him, saying “Look, Saint Nicholas has come to the Carpathians!” But the people of nearby Hrab sent a delegation asking him to set up an Orthodox parish in their village. This he did, setting up a house-church in the residence that the people gave him. Almost immediately, he and his people began to be harassed and persecuted, first at the instigation of “Greek Catholic” priests, then of the government. His rectory/church was closed, and he and several of his parishioners were repeatedly jailed, sometimes on trumped-up charges of sedition. (The Carpatho-Russian people were always suspected of pro-Russian political sympathies by the Austrian and Polish authorities).

Despite these persecutions, through Fr Maxim’s labors a wave of desire for Orthodoxy spread through the region, with many Carpatho-Russians openly identifying themselves as Orthodox. The government issued orders to regional mayors to forbid those who had identified themselves as Orthodox to gather and, in 1913, appointed a special commissioner whose task was to force the people to return to Catholicism.

In 1914, war broke out between Russia and Austro-Hungary. Despite lack of any evidence that Fr Maxim had engaged in pro-Russian political activity — he once said “My only politics is the Gospel” — he was arrested and executed on September 6 by the Papal calendar, August 24 by the Church Calendar. He was denied any form of Church burial, and his father buried him with his own hands.

Following the First World War, Orthodoxy became legal in the new Polish Republic, and a monument was placed over Fr Maxim’s grave in his home town of Zhdynia. In 1994, the Orthodox Church of Poland officially glorified St Maxim.