روزه میلاد — ماهی، شراب و روغن مجاز است
۱۶آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل، بر کوهی که عیسی به ایشان فرموده بود، رفتند. ۱۷چون در آنجا عیسی را دیدند، او را پرستش کردند. امّا بعضی شک کردند. ۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»
۴امّا خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به‌خاطر محبت عظیم خود به ما، ۵حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد - پس، از راه فیض نجات یافته‌اید؛ ۶و با مسیح برخیزانید و در جایهای آسمانی با مسیحْ عیسی نشانید، ۷تا در عصر آینده، فیض غنی و بی‌مانند خود را در مسیحْ عیسی، به واسطۀ مهربانی خود نسبت به ما نشان دهد. ۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.
۲۵روزی یکی از فقیهان برخاست تا با این پرسش، عیسی را بیازماید: «ای استاد، چه کنم تا وارث حیات جاویدان شوم؟» ۲۶عیسی در جواب گفت: «در تورات چه نوشته است؟ از آن چه می‌فهمی؟» ۲۷پاسخ داد: «”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی قوّت و با تمامی فکر خود محبت نما“؛ و ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن.“ » ۲۸عیسی گفت: «پاسخ درست دادی. این را به جای آور که حیات خواهی داشت.» ۲۹امّا او برای تبرئۀ خود از عیسی پرسید: «ولی همسایۀ من کیست؟» ۳۰عیسی در پاسخ چنین گفت: «مردی از اورشلیم به اَریحا می‌رفت. در راه به دست راهزنان افتاد. آنها او را لخت کرده، کتک زدند، و نیمه‌جان رهایش کردند و رفتند. ۳۱از قضا کاهنی از همان راه می‌گذشت. امّا چون چشمش به آن مرد افتاد، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۲لاوی‌ای نیز از آنجا می‌گذشت. او نیز چون به آنجا رسید و آن مرد را دید، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۳امّا مسافری سامِری چون بدان‌جا رسید و آن مرد را دید، دلش بر حال او سوخت. ۳۴پس نزد او رفت و بر زخمهایش شراب ریخت و روغن مالید و آنها را بست. سپس او را بر الاغ خود گذاشت و به کاروانسرایی برد و از او پرستاری کرد. ۳۵روز بعد، دو دینار به صاحب کاروانسرا داد و گفت: ”از این مرد پرستاری کن و اگر بیش از این خرج کردی، چون برگردم به تو خواهم داد.“ ۳۶حال به نظر تو کدام‌یک از این سه تن، همسایۀ مردی بود که به دست راهزنان افتاد؟» ۳۷پاسخ داد: «آن که به او ترحم کرد.» عیسی به او گفت: «برو و تو نیز چنین کن.»
He was born in Ukraine in 1722, one of the many children of a priest. He attended the Ecclesiastical Academy in Kiev, but was disappointed by the worldliness, love of ease and western theological climate that he found there.
After four years he left the school and embarked on a search for a spiritual father and a monastery where he could live in poverty. He eventually found wise spiritual guides in Romania, where many of the Russian monks had fled after Peter the Great’s reforms. From there he traveled to the Holy Mountain. Spiritual life was at a low ebb there also, and Plato (the name he had been given as a novice) became a hermit, devoting his days to prayer and reading the Holy Scriptures and the writings of the Fathers. After four years, a visiting Elder from Romania tonsured him a monk under the name Paisius, and advised him to live with other monks to avoid the spiritual dangers of taking up the solitary life too soon. A few brethren from Romania arrived, seeking to make him their spiritual father, but as he felt unworthy to take on this task, all of them lived in poverty and mutual obedience. Others joined them from Romania and the Slavic countries, and in time they took up the cenobitic life, with Paisius as their reluctant abbot.
In 1763 the entire community (grown to sixty-five in number) left the Holy Mountain and returned to Romania. They were given a monastery where they adopted the Athonite rule of life. Abbot Paisius introduced the Jesus Prayer and other aspects of hesychasm to the monastic life there: before this time, they had been used mostly by hermits. The services of the Church were conducted fully, with the choirs chanting alternately in Slavonic and Romanian. The monks confessed to their Elder every evening so as not to let the sun go down on their anger, and a brother who held a grudge against another was forbidden to enter the church, or even to say the Lord’s Prayer, until he had settled it.
The monastic brotherhood eventually grew to more than a thousand, divided into two monasteries. Visitors and pilgrims came from Russia, Greece and other lands to experience its holy example.
St Paisius had learned Greek while on Mt Athos, and undertook to produce accurate Slavonic translations of the writings of many of the Fathers of the Church. The Greek Philokalia had been published not long before, and St Paisius produced a Slavonic version that was read throughout the Slavic Orthodox world. (This is the Philokalia that the pilgrim carries with him in The Way of a Pilgrim).
The Saint reposed in peace in 1794, one year after the publication of his Slavonic Philokalia. The Synaxarion summarizes his influence: “These translations, and the influence of the Saint through the activity of his disciples in Russia, led to a widespread spiritual renewal, and to the restoration of traditional monastic life there which lasted until the Revolution of 1917.”