افسسیان ۲.۱۹-۳.۷ (رساله)

۱۹پس دیگر نه بیگانه و اجنبی، بلکه هموطن مقدسین و عضو خانوادۀ خدایید؛ ۲۰و بر شالودۀ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که عیسی مسیح خودْ سنگ اصلی آن بناست. ۲۱در او تمامی این بنا به هم می‌پیوندد و به صورت معبدی مقدّس در خداوند بر پا می‌شود. ۲۲و در او شما نیز با هم بنا می‌شوید تا به صورت مسکنی درآیید که خدا به واسطۀ روحش در آن ساکن است. ۱از این رو من، پولس، که به‌خاطر شما غیریهودیان زندانی مسیحْ عیسی هستم - ۲و بی‌گمان شما دربارۀ مباشرت فیض خدا که برای شما به من بخشیده شده است، شنیده‌اید. ۳مقصودم رازی است که از راه مکاشفه بر من معلوم گردید، چنانکه تا به حال مختصری دربارۀ آن به شما نوشته‌ام، ۴و با خواندن آن می‌توانید به چگونگی درک من از راز مسیح پی ببرید، ۵رازی که در نسلهای گذشته بر آدمیان آشکار نشده بود، آن‌گونه که اکنون به واسطۀ روح بر رسولان مقدّس او و بر انبیا آشکار شده است. ۶آن راز این است که غیریهودیان در مسیح و به واسطۀ انجیل، در میراث و در بدن و در برخورداری از وعدۀ او شریکند. ۷من به موهبت فیض خدا که از طریق عمل قدرت او به من عطا شده است، خادم این انجیل شده‌ام.

مرقس ۱۱.۱۱-۲۳ (انجیل)

۱۱پس عیسی به اورشلیم درآمد و به معبد رفت. در آنجا همه چیز را ملاحظه کرد، امّا چون دیروقت بود همراه با آن دوازده تن به بِیت‌عَنْیا رفت. ۱۲روز بعد، به هنگام خروج از بِیت‌عَنْیا، عیسی گرسنه شد. ۱۳از دور درخت انجیری دید که برگ داشت؛ پس پیش رفت تا ببیند میوه دارد یا نه. چون نزدیک شد، جز برگ چیزی بر آن نیافت، زیرا هنوز فصل انجیر نبود. ۱۴پس خطاب به درخت گفت: «مباد که دیگر هرگز کسی از تو میوه خورَد!» شاگردانش این را شنیدند. ۱۵چون به اورشلیم رسیدند، عیسی به معبد درآمد و به بیرون راندن کسانی آغاز کرد که در آنجا داد و ستد می‌کردند. او تختهای صرّافان و بساط کبوترفروشان را واژگون کرد ۱۶و اجازه نداد کسی برای حمل کالا از میان صحن معبد عبور کند. ۱۷سپس به آنها تعلیم داد و گفت: «مگر نوشته نشده است که، «”خانۀ من خانۀ دعا برای همۀ قومها خوانده خواهد شد“ ؟ امّا شما آن را ’لانۀ راهزنان‘ ساخته‌اید. » ۱۸سران کاهنان و علمای دین چون این را شنیدند، در پی راهی برای کشتن او برآمدند، زیرا از او می‌ترسیدند، چرا که همۀ جمعیت از تعالیم او در شگفت بودند. ۱۹چون غروب شد، عیسی و شاگردان از شهر بیرون رفتند. ۲۰بامدادان، در راه، درخت انجیر را دیدند که از ریشه خشک شده بود. ۲۱پطرس ماجرا را به یاد آورد و به عیسی گفت: «استاد، بنگر! درخت انجیری که نفرین کردی، خشک شده است.» ۲۲عیسی پاسخ داد: «به خدا ایمان داشته باشید. ۲۳آمین، به شما می‌گویم، اگر کسی به این کوه بگوید، ”از جا کنده شده، به دریا افکنده شو،“ و در دل خود شک نکند بلکه ایمان داشته باشد که آنچه می‌گوید روی خواهد داد، برای او انجام خواهد شد.

مقدسان یواکیم و آنا؛ قدیس یوسف وولوتسک

St Joachim was of the tribe of Judah and a descendant of King David. St Anna was of the tribe of Levi, the daughter of a priest named Matthan. Matthan’s three daughters were Mary, Zoia and Anna. Mary became the mother of Salome the Myrrhbearer; Zoia bore Elizabeth, mother of St John the Baptist; and Anna married Joachim in Nazareth. Joachim and Anna, to their great sorrow, were barren for fifty years. They lived prayerfully and kept only a third of their income for themselves, giving a third to the poor and a third to the Temple. Once when they had come to Jerusalem to offer sacrifice at the Temple, Joachim was publicly scorned by the High Priest Issachar for his childlessness. Joachim and Anna, greatly grieved, prayed fervently that God would grant them the miracle that he had wrought for Abraham and Sarah, and give them a child in their old age. Once, as each was praying separately in a secluded place, angels appeared to each of them and revealed to them that they would be given a blessed daughter, `by whom all nations will be blessed, and through whom will come the salvation of the world.’ They both rushed home to tell one another the joyous news, and embraced when they met. (This is the moment depicted in their icon.) Anna conceived and gave birth to the Most Holy Theotokos. Both reposed in peace, not long after they had sent her to live in the Temple.

یادبود سوم شورای جهانی (۴۳۱)

The Council, called by the Emperor Theodosius the Younger, met in Ephesus. The two hundred fathers gathered there condemned the teaching of Nestorius, Patriarch of Constantinople, who would not call the holy Virgin Mary Theotokos (God-bearer) but only Christotokos (Christ-bearer). The holy fathers of the Council clearly affirmed that the Virgin Mary is, and is to be called, Mother of God. They also confirmed the teaching of the first two Councils and decreed that the Nicene Creed may not be altered (as it later was by the Western church).

شهید مقدس سوِریان سبسطیه (۳۲۰)

He was a prominent citizen of Sebaste during the reign of Licinius. When the Forty Martyrs of Sebaste (March 9) were in prison, he encouraged and comforted them. For this, and for his Christian example which had converted many pagans in the region, the Provincial Governor Lysias ordered his arrest. But before the soldiers could find him, he presented himself before the Governor and openly proclaimed his faith. For this he was subjected to many days of horrible tortures, during which he constantly exhorted the believers who followed him to stand firm in their confession of Christ. After astonishing endurance of his torments, he gave up his spirit to God.

At the Saint’s burial, the husband of one of his servants was miraculously raised from the dead, living for another fifteen years. The Christians could not decide where to bury Severian, so they wove a crown of flowers and laid it on his body to await a sign from heaven. An eagle took up the crown and dropped it in a nearby forest. The Christians buried the Martyr where the crown fell; his tomb became a fount of miracles, and the man who had been raised from the dead tended it for the rest of his life.

پدر مقدس ما کیاران کلونمکنویس (۵۴۹)

Born to the family of a cartwright in Ireland, he entered monastic life when he was very young at the Monastery of Clonard, where he became a disciple of St Finnian (December 12). He became one of the ‘Twelve Apostles of Ireland’, all of them disciples of St Finnian. Ciaran founded the great monastery of Clonmacnoise (pronounced clon-mac-neesh) on the Shannon River, which became one of Ireland’s great monasteries. Once, during a great famine, He distributed all of the monastery’s food to the people, entrusting his monks’ survival, and his own, to providence. Saint Ciaran reposed in peace, aged only thirty-three, in 549.