لوقا ۲۴.۱-۱۲ (انجیل چهارم صبحگاهی)

۱در سپیده‌دمِ روز اوّل هفته، زنان حَنوطی را که فراهم کرده بودند، با خود برداشتند و به مقبره رفتند. ۲امّا دیدند سنگِ جلوِ مقبره به کناری غلتانیده شده است. ۳چون به مقبره داخل شدند، بدن عیسای خداوند را نیافتند. ۴از این امر در حیرت بودند که ناگاه دو مرد با جامه‌هایی درخشان در کنار ایشان ایستادند. ۵زنان از ترسْ سرهای خود را به زیر افکندند؛ امّا آن دو مرد به ایشان گفتند: «چرا زنده را در میان مردگان می‌جویید؟ ۶او اینجا نیست، بلکه برخاسته است! به یاد آورید هنگامی که در جلیل بود، به شما چه گفت. ۷گفت که پسر انسان باید به دست گناهکاران تسلیم شده، بر صلیب کشیده شود و در روز سوّم برخیزد.» ۸آنگاه زنان سخنان او را به یاد آوردند. ۹چون از مقبره بازگشتند، این همه را به آن یازده رسول و نیز به دیگران بازگفتند. ۱۰زنانی که این خبر را به رسولان دادند، مریمِ مَجدَلیّه، یوآنّا، مریم مادر یعقوب و زنانِ همراه ایشان بودند. ۱۱امّا رسولان گفتۀ زنان را هذیان پنداشتند و سخنانشان را باور نکردند. ۱۲با این همه، پطرس برخاست و به سوی مقبره دوید و خم شده نگریست، امّا جز کفن چیزی ندید. پس حیران از آنچه روی داده بود، به خانه بازگشت.

دوم قرنتیان ۴.۶-۱۵ (رساله)

۶زیرا همان خدا که گفت: «نور از میان تاریکی بتابد،» نور خود را در دلهای ما تابانید تا شناخت جلال خدا در چهرۀ مسیح، ما را منوّر سازد. ۷امّا این گنجینه را در ظروفی خاکی داریم، تا آشکار باشد که این قدرت خارق‌العاده از خداست نه از ما. ۸ما از هر سو در فشاریم، امّا خُرد نشده‌ایم؛ متحیّریم، امّا نومید نیستیم؛ ۹آزار می‌بینیم، امّا وانهاده نشده‌ایم؛ بر زمین افکنده شده‌ایم، امّا از پا درنیامده‌ایم. ۱۰همواره مرگ عیسی را در بدن خود حمل می‌کنیم تا حیات عیسی نیز در بدن ما ظاهر شود. ۱۱زیرا ما که زنده‌ایم، همواره به‌خاطر عیسی به مرگ سپرده می‌شویم تا حیات او در بدن فانی ما آشکار گردد. ۱۲پس مرگ در ما عمل می‌کند، امّا حیات در شما. ۱۳در کتب مقدّس آمده که «ایمان آوردم، پس سخن گفتم.» با همین روحِ ایمان، ما نیز ایمان داریم و سخن می‌گوییم. ۱۴زیرا می‌دانیم او که عیسای خداوند را از مردگان برخیزانید، ما را نیز با عیسی برخیزانیده، با شما به حضور او خواهد آورد. ۱۵اینها همه به‌خاطر شماست، تا فیضی که شامل حال عدۀ بیشتر و بیشتری می‌شود، سبب شکرگزاری هر چه بیشتر برای جلال خدا گردد.

متی ۲۲.۳۵-۴۶ (انجیل)

۳۵یکی از آنها که فقیه بود، با این قصد که عیسی را به دام اندازد، از او پرسید: ۳۶«ای استاد، بزرگترین حکم در شریعت کدام است؟» ۳۷عیسی پاسخ داد: «”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی فکر خود محبت نما.“ ۳۸این نخستین و بزرگترین حکم است. ۳۹دوّمین حکم نیز همچون حکم نخستین است: ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت نما.“ ۴۰تمامی شریعت موسی و نوشته‌های پیامبران بر این دو حکم استوار است.» ۴۱هنگامی که فَریسیان گِرد هم جمع بودند، عیسی از آنها پرسید: ۴۲«نظر شما دربارۀ مسیح چیست؟ او پسر کیست؟» پاسخ دادند: «پسر داوود.» ۴۳عیسی گفت: «پس چگونه داوود به روح، او را خداوند می‌خواند؟ زیرا می‌گوید: ۴۴«”خداوند به خداوند من گفت: به دست راست من بنشین تا آن هنگام که دشمنانت را کرسی زیر پایت سازم.“ ۴۵اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه او می‌تواند پسر داوود باشد؟» ۴۶بدین‌سان، هیچ‌کس را یارای پاسخگویی او نبود و از آن پس دیگر کسی جرأت نکرد پرسشی از او بکند.

قرار دادن کمربند تئوتکس بسیار مقدس (۳-۴? ۸- ۹?)

At the Dormition of the Most Holy Theotokos, her sash came into the possession of the Apostle Thomas and after various transfers came to Cappadocia. It was later taken from there to Constantinople, where it was kept in a sealed casket in the Church of the Theotokos at Blachernae, at the time of the Emperor Arcadius (395-408). The casket was not opened until the reign of the Emperor Leo the Wise (886-912), when the Empress Zoe, who was ill, had a vision in which she was told to have the sash placed upon her. The Emperor obtained the blessing of the Patriarch, the sash was placed upon the Empress, and she was immediately healed. Some accounts say that today’s feast celebrates the bringing of the sash to Constantinople; others that it commemorates the miraculous healing of the Empress.

کشیش‌شهید کیپریان, اسقف کارتاژ (۲۵۸)

He was born around 190 to pagan parents in North Africa. Before baptism he was distinguished in Carthage as a teacher of philosophy and rhetoric. He came to faith in Christ and was baptized at a young age; as soon as he became a Christian he abandoned his prestigious teacher’s position, sold his many possessions and gave all his wealth to the poor. He was ordained presbyter in 247, Bishop of Carthage in 248. He was known for his gentleness and paternal care for his flock, combined with firm opposition to heretics. His extensive writings still guide the Church today.

For his confession of Christ, he was beheaded under the Emperor Valerian on September 14; since that is the date of the Exaltation of the Cross, his feast is kept today. At the time of his execution he left twenty-five gold pieces (a huge sum) for the executioner who beheaded him.

قدیس گنادیوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۷۱)

He was known for his gentleness and his ascetical way of life. He would not ordain any man who did not know the Psalter by heart. He presided at a local council in which simony in the Church was anathematized. In his own lifetime he worked miracles, and he was told the time of his death in a vision. The famous monastery of Studion was built in his time, with his blessing. He reposed in peace.

قدیس آیدان لیندیسفارن (۶۵۱)

Around AD 635, Saint Oswald (5 August), King of Northumbria, appealed to the monks of the Monastery of Iona to send missionaries to his mostly-pagan kingdom. (An earlier mission had ended with the death of St Edwin in 633.) The fathers of the monastery chose St Aidan and consecrated him bishop. He founded a monastery (and his episcopal seat) on the island of Lindisfarne, and undertook missionary journeys, always on foot, throughout the kingdom, with King Oswald often accompanying him and serving as his interpreter. He lived in great poverty, using all the gifts he received as alms for the poor or to buy back captives and slaves. He was the spiritual father of St Hilda (17 Nov.), and founded the first women’s monasteries in Northumbria. He reposed in peace in 651, and was buried at Lindisfarne.

Note: Northumbria was an Anglo-Saxon kingdom in what is now northeastern England and southern Scotland.