Romans 13.1-10 (رساله)

۱هر کس باید تسلیمِ قدرتهای حاکم باشد، زیرا هیچ قدرتی جز از سوی خدا نیست. قدرتهایی که وجود دارند، از جانب خدا مقرر شده‌اند. ۲پس آن که بر علیه قدرتی عِصیان کند، در حقیقت علیه آنچه خدا مقرر کرده، عِصیان ورزیده است؛ و آنان که چنین می‌کنند، مجازات را برای خود می‌خرند. ۳زیرا راستکِرداران از حکمرانان هراسی ندارند، امّا خلافکاران از آنها می‌ترسند. آیا می‌خواهی از صاحبِ قدرت هراسی نداشته باشی؟ آنچه را که درست است، انجام بده که تو را تحسین خواهد کرد. ۴زیرا خدمتگزار خداست تا به تو نیکویی کند. امّا اگر مرتکب کار خلاف شوی، بترس، زیرا شمشیر را بی‌جهت حمل نمی‌کند. او خدمتگزار خدا و مجری غضب است تا کسی را که مرتکب کار خلاف شده است، کیفر دهد. ۵پس آدمی باید نه تنها برای پرهیز از غضب، بلکه به سبب وجدان خود نیز تسلیم قدرتها باشد. ۶به همین سبب نیز مالیات می‌پردازید، زیرا صاحبان قدرت که تمامِ وقت خود را وقف کار حکومت می‌کنند، خدمتگزاران خدایند. ۷دِین خود را به همگان ادا کنید: اگر مالیات است، مالیات بدهید؛ اگر خَراج است، خَراج بپردازید؛ اگر احترام است، احترام بگذارید؛ و اگر اکرام است، تکریم کنید. ۸هیچ دِینی به کسی نداشته باشید جز اینکه یکدیگر را پیوسته محبت کنید. زیرا هر که به دیگری محبت کند، در واقع شریعت را به جا می‌آورد. ۹زیرا احکامِ ’زنا مکن‘، ’قتل مکن‘، ’دزدی مکن‘، ’طمع مورز‘، و هر حکم دیگری که باشد، همه در این کلام خلاصه می‌شود که «همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن.» ۱۰محبت، به همسایۀ خود بدی نمی‌کند؛ پس محبت تحقق شریعت است.

متی ۱۲.۳۰-۳۷ (انجیل)

۳۰هر که با من نیست، بر ضد من است، و هر که با من جمع نکند، پراکنده می‌سازد. ۳۱پس به شما می‌گویم، هر نوع گناه و کفری که انسان مرتکب شود، آمرزیده می‌شود، امّا کفر به روح آمرزیده نخواهد شد. ۳۲هر که سخنی بر ضد پسر انسان گوید، آمرزیده شود، امّا هر که بر ضد روح‌القدس سخن گوید، نه در این عصر و نه در عصر آینده، آمرزیده نخواهد شد. ۳۳«اگر میوۀ نیکو می‌خواهید، درخت شما باید نیکو باشد، زیرا درخت بد میوۀ بد خواهد داد. درخت را از میوه‌اش می‌توان شناخت. ۳۴ای افعی‌زادگان، شما که بدسیرت هستید، چگونه می‌توانید سخن نیکو بگویید؟ زیرا زبان از آنچه دل از آن لبریز است، سخن می‌گوید. ۳۵شخص نیک، از خزانۀ نیکوی دل خود نیکویی برمی‌آوَرَد و شخص بد، از خزانۀ بد دل خود، بدی. ۳۶امّا به شما می‌گویم که مردم برای هر سخن پوچ که بر زبان برانند، در روز داوری حساب خواهند داد. ۳۷زیرا با سخنان خود تبرئه خواهید شد و با سخنان خود محکوم خواهید گردید.»

شهیدان پروکلوس و هیلاری آنکارا

Proclus was the uncle of Hilarius; both were from Kallippi in Asia during the reign of Trajan. When Proclus was brought to be tried as a Christian, the judge asked him ‘Of what race are you?’ Proclus answered ‘I am of the race of Christ, and my hope is in my God.’ When the judge threatened to torture him, he said ‘When you are afraid to transgress the Emperor’s commands and risk falling into temporal punishment, how much more do we Christians fear to transgress against God’s commands and fall into eternal torment!’ When Proclus was given over to torture, his nephew Hilarius came forward and proclaimed ‘I too am a Christian.’ After torture, both were condemned to death; Proclus was crucified and Hilarius beheaded.

Imagine how the Orthodox Church would benefit if, when we were asked ‘Of what race are you?’ the first answer that came to mind was not ‘I am Greek, Russian, Serbian…’ but ‘I am of the race of Christ!’

قدیس ورونیکا, زن با بیماری خون که بود شفا داده توسط نجات‌دهنده

See Matthew ch. 9, Mark ch. 5, and Luke ch. 8. After the events told in the Gospel, she spent the remainder of her life as a follower of Christ and reposed in peace.

قدیس پاییسیوس مقدس کوه (۱۹۹۴) (۲۹ ژوئن ت.ق)

‘The future Elder Paisius was born in 1924 and baptized by St. Arsenius of Cappadocia. He spent his youth as a carpenter until WW II, during which he repeatedly distinguished himself in the army by his bravery and self-sacrifice. In 1950 he went to Mt. Athos for eight years, where he was tonsured. Then he was asked to spend some time in his home village of Epirus, in order to defend the faithful against Protestant proselytism. He returned to Mt. Athos in 1964 and stayed in several monasteries, eventually settling in the Panagouda hermitage of Koutloumousiou Monastery, where he remained for fifteen years. Here his reputation as a holy elder and guide grew, and he tirelessly received those thirsting for spiritual direction, allowing himself only two or three hours of sleep each day. He reposed in 1994, one of the most well-known and beloved contemporary elders. Many of his counsels and other writings have been published.’ (St Herman Calendar, 1994)

Elder Païsios was glorified by the Church in 2015; he is commemorated on the anniversary of his repose.