Romans 7.1-13 (رساله)

۱ای برادران، آیا نمی‌دانید - زیرا با کسانی سخن می‌گویم که از شریعت آگاهند - که شریعت تنها تا زمانی بر انسان حکم می‌راند که انسان زنده است؟ ۲برای مثال، بنا بر شریعت، زن شوهردار تا زمان زنده بودن شوهرش، به او بسته است. امّا اگر شوهر بمیرد، زن از قید تعهد شرعی به وی آزاد می‌شود. ۳پس اگر آن زمان که شوهرش زنده است، با مردی دیگر وصلت کند، زناکار خوانده می‌شود. امّا اگر شوهرش بمیرد، از این شریعت آزاد است، و چنانکه با مردی دیگر وصلت کند، زناکار شمرده نمی‌شود. ۴به همین‌سان، ای برادران من، شما نیز به واسطۀ جسد مسیح در قبال شریعت به مرگ سپرده شدید تا با شخصی دیگر وصلت کنید، یعنی با او که از مردگان برخیزانیده شد، تا برای خدا ثمر آوریم. ۵زیرا زمانی که در سیطرۀ نَفْس به سر می‌بردیم، امیالی گناه‌آلود که شریعت آنها را برمی‌انگیخت، در اعضای ما عمل می‌کرد تا برای مرگ ثمر آوریم. ۶امّا اکنون با مردن نسبت به آنچه در قید آن بودیم، از شریعت آزاد شده‌ایم تا از راه نوینِ روح خدمت کنیم، نه از راه کهنۀ آنچه نوشته‌ای بیش نیست. ۷پس چه گوییم؟ آیا شریعت گناه است؟ به هیچ روی! براستی اگر شریعت نبود، هرگز درنمی‌یافتم گناه چیست. زیرا اگر شریعت نگفته بود «طمع مورز»، نمی‌توانستم دریابم طمع ورزیدن چیست. ۸امّا گناه با سوءاستفاده از این حکمِ شریعت، فرصت یافت تا هر نوع طمع را در من پدید آورد. زیرا جدا از شریعت، گناه مرده است. ۹زمانی من جدا از شریعتْ زنده بودم؛ امّا چون حکم آمد، گناه زنده گشت و من مُردم. ۱۰همان حکم که می‌بایست به حیات راهبر شود، در عمل به مرگ من انجامید. ۱۱زیرا گناه با سود جستن از فرصتی که حکم پدید آورده بود، مرا فریفت و به واسطۀ آن مرا کشت. ۱۲بنابراین، شریعتْ مقدّس است و حکمِ شریعت نیز مقدّس، عادلانه و نیکوست. ۱۳پس آیا آنچه نیکو بود، برای من باعث مرگ شد؟ هرگز! بلکه گناه به واسطۀ آنچه نیکو بود، مرگ را در من پدید آورد تا بدین‌گونه گناه بودنش جلوه‌گر شود و پلیدی گناه از طریق حکم شریعت به اوج برسد.

متی ۹.۳۶-۱۰.۸ (انجیل)

۳۶و چون انبوه جماعتها را دید، دلش بر حال آنان سوخت زیرا همچون گوسفندانی بی‌شبان، پریشانحال و درمانده بودند. ۳۷پس به شاگردانش گفت: «محصول فراوان است، امّا کارگر اندک. ۳۸پس، از مالک محصول بخواهید کارگران برای دروِ محصول خود بفرستد.» ۱آنگاه عیسی دوازده شاگردش را نزد خود فرا خواند و آنان را اقتدار بخشید تا ارواح پلید را بیرون کنند و هر درد و بیماری را شفا دهند. ۲این است نامهای دوازده رسول: نخست، شَمعون معروف به پطرس و برادرش آندریاس؛ یعقوب پسر زِبِدی و برادرش یوحنا؛ ۳فیلیپُس و بَرتولْما؛ توما و مَتّای خَراجگیر؛ یعقوب پسر حَلْفای و تَدّای؛ ۴شَمعون غیور و یهودای اَسخَریوطی که عیسی را تسلیم دشمن کرد. ۵عیسی این دوازده تن را فرستاد و به آنان فرمود: «نزد غیریهودیان مروید و به هیچ‌یک از شهرهای سامِریان داخل مشوید، ۶بلکه نزد گوسفندانِ گمشدۀ قوم اسرائیل بروید. ۷هنگامی که می‌روید، این پیام را موعظه کنید که پادشاهی آسمان نزدیک شده است. ۸بیماران را شفا دهید، مردگان را زنده کنید، جذامیها را پاک سازید، دیوها را بیرون کنید. به رایگان یافته‌اید، به رایگان هم بدهید.

قدیس نیکیفوروس معترف (۸۲۹)

He was born in Constantinople around 758, of pious parents: his father had been exiled under Constantine Copronymus for his steadfast veneration of the holy icons. Nikephoros served in the imperial palace as a secretary, but later renounced worldly success to struggle in monastic life near Constantinople. He built and administered a monastery which soon became filled with monks; but he himself never took the monastic habit, feeling himself unworthy. Though a layman, he took part in the Seventh Ecumenical Council at the request of the Emperor and Patriarch because of his remarkable knowledge of Holy Scripture. Much against his will, he was made Patriarch of Constantinople at the death of Patriarch Tarasios. He was made a monk, then elevated through all the priestly orders in a few days, then enthroned at St Sophia in 806.

A few years later, the Emperor Leo the Armenian took the throne. Patriarch Nikephoros, as was customary, sent him a Confession of the Orthodox Faith to sign. Leo put off signing the document until his coronation, then revealed himself to be an Iconoclast heretic. The Patriarch tried quietly to bring him back to the Orthodox faith, but to no avail. When the Emperor, in his turn, tried to make the holy Nikephoros bow to iconoclasm, the Patriarch clearly and publicly upheld the veneration of the holy Icons. For this he was deposed and driven into exile at the Monastery of St Theodore, which he himself had founded. Here he reposed, having served for nine years as Patriarch, and thirteen years in exile and privation.

شهید جدید مقدس کنستانتین (۱۸۱۹)

He was born a Muslim on the island of Lesbos (Mitylene), but became convinced of the truth of Christ after he was healed of a serious illness by the aid of holy water in a church. He traveled to the Holy Mountain and was baptised at the monastery of Kapsokalyvia. Later, he was seized by the Turks, who first tortured him viciously and, when he would not deny the Faith, hanged him in Constantinople.

کشیش‌شهید اِرازمو اوخرید (۳۰۳)

“This saint was born in Antioch and lived in the reigns of Diocletian and Maximian. He lived in strict asceticism on Mount Lebanon, and was endowed by God with great wonderworking gifts. As a bishop, he set out to preach the Gospel. Arriving at the city of Ochrid, he restored the son of a man called Anastasius to life by his prayers, and baptised him. At this time, Erazmo baptised many other pagans and tore down the idolatrous altar in Ochrid. For this he was denounced to the Emperor Maximian, who was at that time staying in Illyria. The Emperor brought him before the copper image of Zeus, and ordered him to bring sacrifices and worship the idol. St Erazmo, by his power, caused a terrible dragon to come out of the statue, which terrified all the people. The saint then worked another wonder, and the dragon died. Then the saint preached Christ and baptised 20,000 souls. The furious Emperor commanded that all 20,000 be beheaded, and put Erazmo to harsh torture, before throwing him into prison. But an angel of God appeared to him, as once to the Apostle Peter, and led him out of the prison. After that, this servant of God went to Campania, where he preached the Gospel to the people, then returned again to the town of Hermelia, where he withdrew to a cave and lived in asceticism for the rest of his days. At the time of his death, he prostrated three times towards the East and, with upraised hands, prayed to God to forgive and give eternal life to all those who would, with faith, call upon his name. At the end of his prayer, a voice was heard from heaven: ‘Let it be as thou hast asked, My little healer Erazmo!’ The saint looked up once more to heaven with great joy and saw a wreath of glory descending upon him, and a choir of angels, prophets, apostles and martyrs waiting to receive his holy soul. He finally cried: ‘Lord, receive my spirit!’, and breathed his last, in about the year 303. The cave and chapel of St Erazmo stand to this day not far from Ochrid, and from there is proclaimed to this day the great power of the man of God, Erazmo the hieromartyr.” (Prologue)

Note: St Erazmo is commemorated on May 4th in the Slavonic Menaion, but St Nikolai Velomirovich gives today as the date on which he was been commemorated in Ochrid “from time immemorial”.