مرقس ۱۶.۱-۸ (انجیل دوم صبحگاهی)

۱چون روز شَبّات گذشت، مریم مَجدَلیّه و سالومه و مریم، مادر یعقوب، حنوط خریدند تا بروند و بدن عیسی را تدهین کنند. ۲پس در نخستین روز هفته، سحرگاهان، هنگام طلوع آفتاب، به سوی مقبره روانه شدند. ۳آنها به یکدیگر می‌گفتند: «چه کسی سنگ را برای ما از جلوی مقبره خواهد غلتانید؟» ۴امّا چون نگریستند، دیدند آن سنگ که بسیار بزرگ بود، از جلوی مقبره به کناری غلتانیده شده است. ۵چون وارد مقبره شدند، جوانی را دیدند که بر سمت راست نشسته بود و ردایی سفید بر تن داشت. از دیدن او هراسان شدند. ۶جوان به ایشان گفت: «مترسید. شما در جستجوی عیسای ناصری هستید که بر صلیبش کشیدند. او برخاسته است؛ اینجا نیست. جایی که پیکر او را نهاده بودند، بنگرید. ۷حال، بروید و به شاگردان او و به پطرس بگویید که او پیش از شما به جلیل می‌رود؛ در آنجا او را خواهید دید، چنانکه پیشتر به شما گفته بود.» ۸پس زنان بیرون آمده، از مقبره گریختند، زیرا لرزه بر تنشان افتاده بود و حیران بودند. آنها به هیچ‌کس چیزی نگفتند، چرا که می‌ترسیدند.

اول قرنتیان ۶.۱۲-۲۰ (رساله)

۱۲«همه چیز بر من جایز است،» امّا همه چیز مفید نیست. «همه چیز بر من رواست،» امّا نمی‌گذارم چیزی بر من تسلط یابد. ۱۳«خوراک برای شکم است و شکم برای خوراک، و خدا، هم این و هم آن را از میان بر خواهد داشت.» امّا بدن برای بی‌عفتی نیست، بلکه برای خداوند است و خداوند نیز برای بدن، ۱۴و خدا به نیروی خود، هم خداوند را برخیزانید و هم ما را بر خواهد خیزانید. ۱۵آیا نمی‌دانید که بدنهای شما اعضای مسیح است؟ آیا اعضای مسیح را برگیرم و آنها را اعضای فاحشه‌ای گردانم؟ هرگز! ۱۶آیا نمی‌دانید کسی که با فاحشه‌ای می‌پیوندد، با او یک تن می‌شود؟ زیرا نوشته شده است: «آن دو یک تن خواهند شد.» ۱۷امّا آن که با خداوند می‌پیوندد، با او یک روح است. ۱۸از بی‌عفتی بگریزید! هر گناه دیگر که انسان مرتکب شود بیرون از بدن اوست، امّا کسی که مرتکب بی‌عفتی می‌شود، نسبت به بدن خود گناه می‌کند. ۱۹آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست و او را از خدا یافته‌اید، و دیگر از آنِ خود نیستید؟ ۲۰به بهایی خریده شده‌اید، پس خدا را در بدن خود تجلیل کنید.

لوقا ۱۵.۱۱-۳۲ (انجیل)

۱۱سپس ادامه داد و فرمود: «مردی را دو پسر بود. ۱۲روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: ”ای پدر، سهمی را که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده.“ پس پدر دارایی خود را بین آن دو تقسیم کرد. ۱۳پس از چندی، پسر کوچکتر آنچه داشت گرد آورد و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاشی بر ‌باد داد. ۱۴چون هر چه داشت خرج کرد، قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. ۱۵از این رو، خدمتگزاریِ یکی از مردمان آن سامان را پیشه کرد، و او وی را به خوکبانی در مزرعۀ خویش گماشت. ۱۶پسر آرزو داشت شکم خود را با خوراک خوکها سیر کند، امّا هیچ‌کس به او چیزی نمی‌داد. ۱۷سرانجام به خود آمد و گفت: ”ای بسا کارگران پدرم خوراک اضافی نیز دارند و من اینجا از فرط گرسنگی تلف می‌شوم. ۱۸پس برمی‌خیزم و نزد پدر می‌روم و می‌گویم: ’پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. ۱۹دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن.“‘ ۲۰«پس برخاست و راهی خانۀ پدر شد. امّا هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به سویش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش کرد. ۲۱پسر گفت: ”پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم.“ ۲۲امّا پدر به خدمتکارانش گفت: ”بشتابید! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر انگشتش و کفش به پاهایش کنید. ۲۳گوسالۀ پرواری آورده، سر ببرید تا بخوریم و جشن بگیریم. ۲۴زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“ پس به جشن و سرور پرداختند. ۲۵«و امّا پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای رقص و آواز شنید، ۲۶یکی از خدمتکاران را فرا خواند و پرسید: ”چه خبر است؟“ ۲۷خدمتکار پاسخ داد: ”برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به سلامت بازیافته است.“ ۲۸چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. ۲۹امّا او در جواب پدر گفت: ”اینک سالهاست تو را چون غلامان خدمت کرده‌ام و هرگز از فرمانت سر نپیچیده‌ام. امّا تو هرگز حتی بزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستانم ضیافتی به پا کنم. ۳۰و حال که این پسرت بازگشته است، پسری که دارایی تو را با روسپیها بر باد داده، برایش گوسالۀ پرواری سر بریده‌ای!“ ۳۱پدر گفت: ”پسرم، تو همواره با من هستی، و هرآنچه دارم، مال توست. ۳۲امّا اکنون باید جشن بگیریم و شادی کنیم، زیرا این برادر تو مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“‌»

قدیسان کسنوفون و مریم

Xenophon was a wealthy senator in Constantinople during the reign of Justinian. He and his wife Mary had two sons, Arcadius and John, to whom they gave every advantage of education. When they were of age, Xenophon sent them both to study law in Berytus (Beirut). But the ship on which they set out was wrecked in a storm, and the two brothers were cast ashore, alive but separated, neither knowing whether the other had survived.

Both brothers gave thanks to God for their salvation and, newly conscious of the vanity of earthly things, both became monks: John in Tyre and Arcadius in Jerusalem. Two years later, having heard no news from his sons, Xenophon made inquiries and found that they had never arrived at Beirut, and that they had seemingly perished in a shipwreck. Giving thanks to God, who gives and takes away, both Xenophon and his wife Mary put on coarse garments and went on pilgrimage to the Holy Land. In Jerusalem, they met the spiritual father of Arcadius, who told them that both their sons were alive and that they would soon see them.

By God’s providence, John and Arcadius met one another at Golgotha and, joyfully reunited, spent some time serving Arcadius’ holy Elder. Two days later Xenophon and Mary, visiting the Elder, spent time with their two sons but did not recognize them until the Elder revealed their identity. The parents wept for joy and decided immediately to take up the monastic life themselves. Giving away their considerable wealth, the two entered monasteries in the Holy Land. Both parents and sons went far in the life of prayer, being granted the power to work miracles and foreknow future events.

قدیس آموناس مصر, شاگرد قدیس آنتونی کبیر (۳۵۰)

“Saint Ammonas was a disciple of Saint Antony the Great and became his successor at the head of the hermits of the outer mountain of Pispir, after having spent fourteen years at Scetis in ceaseless prayer to the Lord to be granted victory over anger. He was afterwards consecrated bishop, probably by Saint Athanasius the Great. He possessed impassibility to the extent of being as though ignorant of the existence of evil, and incapable of passing judgment on anyone.

“One day some people came to ask him to settle a difference among them. The Saint responded by pretending to be insane, and answered a woman who treated him as a madman: ‘You don’t realize how much trouble I’ve given myself in the desert to acquire this madness and I have lost it today because of you!’ On another occasion when he was taken to visit a brother with a bad reputation, he sat on the barrel where [the erring brother’s] concubine was hiding while his accusers searched his cell in vain. Then, taking his leave of the unfortunate man, he simply said: ‘Brother, have a care for yourself!’

“When he was asked which deeds of ascesis are most pleasing to God, he replied: ‘Just sit in your cell and eat a little every day, always keeping the prayer of the Publican in your heart (Luke 18:13), and you can be saved.’ He also said that the fear of God begets moans and tears and these cause joy to arise in the soul, filling it with divine strength to do what is pleasing to God, and that this power from on high establishes us in the company of the Angels. Raised thus from height to height as we humbly pray to be delivered from sin, we shall (he said) receive as if of itself, revelation of the mysteries of God.” (Synaxarion)

مادر مقدس ما پائولا روم (۴۰۴)

She was born in 347 to a noble family in Rome, and at age sixteen married Toxotius, a prominent nobleman. Though her husband was a pagan, he was devoted to her and gave her freedom to keep a Christian home and rear her children as Christians. They were blessed with five children. When she was thirty-two her husband died suddenly, and Paula resolved to turn her large house in Rome into a monastery. Later she traveled to the Holy Land with her spiritual father St Jerome (June 15). In Bethlehem she established two monasteries, one for women (where she dwelt) and one for St Jerome and his companions. Every day the nuns chanted the entire Psalter, which they were required to learn by heart. Paula was exceptionally austere in her fasting and lavish in her almsgiving, often giving away to the poor even the goods needed by her community for subsistence. She aided her spiritual father and brother Jerome in his controversies with Origen’s followers: St Jerome himself was hot-tempered, and St Paula often exhorted him to confront his enemies with patience and humility.

When she was fifty-six years old, she felt her death approaching, and heard Christ say to her ‘Rise up, my love, my fair one, and come away; for lo, the winter is past, the rain is over and gone’ (Song of Songs 2:10-11). To this she replied ‘The time of harvest has come. I shall truly see the good things of the Lord in the land of the living,’ and gave up her soul joyfully. Her funeral was attended by throngs of monks, nuns and poor people, all of whom revered her as their mother and benefactress.