۵ ژانویه ۲۰۲۶
دوشنبه هفته سی‌ویکم بعد از پنطیکاست

روزه میلاد

یادبودها

ده شهید مقدس کرت (۲۵۰)
پدر قابل احترام ما پولس, اسقف اعظم نئوقیصریه (سده ۴)
پدر مقدس ما ناحوم اوخرید, معجزه‌گر و روشنگر اسلاوها (حدود ۹۰۰)

خوانش‌های کتاب مقدس

عبرانیان ۱۱.۱۷-۲۳, ۲۷-۳۱ (رساله)

۱۷به ایمان بود که ابراهیم هنگامی که آزموده شد، اسحاق را به عنوان قربانی تقدیم کرد؛ و او که وعده‌ها را پذیرفته بود حاضر شد پسر یگانۀ خود را قربانی کند، ۱۸همان را که درباره‌اش گفته شده بود: «نسل تو از اسحاق خوانده خواهد شد.» ۱۹ابراهیم چنین اندیشید که خدا قادر است حتی مردگان را زنده کند، و می‌توان گفت که به نوعی اسحاق را از مرگ بازیافت. ۲۰به ایمان بود که اسحاق، یعقوب و عیسو را در خصوص امور آینده برکت داد. ۲۱به ایمان بود که یعقوب به هنگام مرگ، هر یک از پسران یوسف را برکت داد و در حالی که بر سر عصای خود تکیه زده بود، سَجده کرد. ۲۲به ایمان بود که یوسف چون به پایان عمر خود نزدیک شد، از خروج بنی‌اسرائیل سخن گفت و دربارۀ استخوانهای خود دستورهایی داد. ۲۳به ایمان بود که والدین موسی او را پس از تولّد به مدت سه ماه پنهان کردند، زیرا دیدند کودکی است بی‌نظیر؛ و از حکم پادشاه نهراسیدند. ۲۷به ایمان بود که او بی‌آنکه از خشم پادشاه بهراسد مصر را ترک گفت، زیرا آن نادیدنی را همواره در برابر چشمان خود داشت. ۲۸به ایمان بود که او پِسَخ و پاشیدن خون را به جا آورد تا هلاک‌کنندۀ نخست‌زادگان، بر نخست‌زادگان اسرائیل دست دراز نکند. ۲۹به ایمان بود که قوم از میان دریای سرخ همچون زمینی خشک گذشتند؛ امّا چون مصریان کوشیدند همان کار را انجام دهند، غرق شدند. ۳۰به ایمان بود که دیوارهای اَریحا پس از اینکه قوم هفت روز دور آن گشتند، فرو ریخت. ۳۱به ایمان بود که راحابِ فاحشه همراه با نامطیعان کشته نشد، زیرا جاسوسان را به‌سلامت پذیرا گردید.

مرقس ۱۰.۴۶-۵۲ (انجیل)

۴۶آنگاه به اَریحا آمدند. و چون عیسی با شاگردان خود و جمعیتی انبوه اَریحا را ترک می‌گفت، گدایی کور به نام بارتیمائوس، پسر تیمائوس، در کنار راه نشسته بود. ۴۷چون شنید که عیسای ناصری است، فریاد برکشید که: «ای عیسی، پسر داوود، بر من رحم کن!» ۴۸بسیاری از مردم بر او عتاب کردند که خاموش شود، امّا او بیشتر فریاد می‌زد: «ای پسر داوود، بر من رحم کن!» ۴۹عیسی ایستاد و فرمود: «او را فرا خوانید.» پس آن مرد کور را فرا خوانده، به وی گفتند: «دل قوی دار! برخیز که تو را می‌خواند.» ۵۰او بی‌درنگ عبای خود را به کناری انداخته، از جای برجست و نزد عیسی آمد. ۵۱عیسی از او پرسید: «چه می‌خواهی برایت بکنم؟» پاسخ داد: «استاد، می‌خواهم بینا شوم.» ۵۲عیسی به او فرمود: «برو که ایمانت تو را شفا داده است.» آن مرد، در دم بینایی خود را بازیافت و از پی عیسی در راه روانه شد.

یادبودها

ده شهید مقدس کرت (۲۵۰)

All ten suffered for Christ together on Crete during the reign of the Emperor Decius. They were tormented and humiliated for thirty days, but bore their trials with such serenity that the Governor feared that others would be converted to the Faith, so had all of them beheaded.

پدر قابل احترام ما پولس, اسقف اعظم نئوقیصریه (سده ۴)

This holy bishop was so revered that he was summoned by the Emperor Licinius himself, who attempted to turn him from the Faith. When this failed, the Emperor ordered that molten metal be poured on the bishop’s hands, which left them paralyzed and horribly disfigured. Years went by, Christianity was legalized by Constantine the Great and, when the Council of Nicaea was summoned, St Paul was among those bishops who were called to attend. Many of the bishops who attended bore in their bodies the marks of the Lord Jesus (Gal. 6:17): noses, ears or eyes lost, scars and burns from their trials for Christ. At the Council, the Emperor Constantine knelt before St Paul and kissed his hands as holy relics, saying ‘I will never tire of kissing these hands which have lost their life for the sake of my Christ.’ After the Council, the holy bishop served in Neocaesarea for several more years, then reposed in peace.

پدر مقدس ما ناحوم اوخرید, معجزه‌گر و روشنگر اسلاوها (حدود ۹۰۰)

He was a disciple of Saints Cyril and Methodius (May 11), and traveled with them on their missionary journey to the Slavs. With them and their other companions, he endured many trials, including several imprisonments at the hands of the Latin Franks, who were seeking to seize control of the region of Moravia in order to impose the Latin language and to spread the heresy of the filioque. For a time their troubles were relieved by Pope Hadrian II, who supported the mission and made St Methodius Archbishop of Pannonia, with jurisdiction over the Eastern European Slav lands. But when St Methodius died, St Nahum and his companions were imprisoned once more, then sent into exile, where they finally found shelter in the Orthodox Kingdom of Bulgaria. There they were able to continue their work of evangelization in the Slavonic language. Saint Nahum founded the Monastery that bears his name on the shore of Lake Ochrid. After his repose his relics were brought there for burial, and are venerated there today.