یعقوب ۳.۱۱-۴.۶ (رساله)

۱۱آیا می‌شود از چشمه‌ای هم آب شیرین روان باشد، هم آب شور؟ ۱۲برادرانِ من، آیا ممکن است درخت انجیر، زیتون بار آوَرَد؟ یا درخت مو، انجیر بَر دهد؟ به همین‌سان نیز چشمۀ شور نمی‌تواند آب شیرین روان سازد. ۱۳کیست حکیم و خردمند در میان شما؟ بگذارید آن را با شیوۀ زندگی پسندیدۀ خود نشان دهد، با اعمالی توأم با حِلم که از حکمت سرچشمه می‌گیرد. ۱۴امّا اگر در دل خود حسدِ تلخ و جاه‌طلبی دارید، به خود مبالید و خلاف حقیقت سخن مگویید. ۱۵چنین حکمتی از بالا نازل نمی‌شود، بلکه زمینی و نفسانی و شیطانی است. ۱۶زیرا هر جا حسد و جاه‌طلبی باشد، در آنجا آشوب و هر گونه کردار زشت نیز خواهد بود. ۱۷امّا آن حکمت که از بالاست، نخست پاک است، سپس صلح‌آمیز و ملایم و نصیحت‌پذیر، و سرشار از رحمت و ثمرات نیکو، و بَری از تبعیض و ریا! ۱۸پارسایی، محصولی است که در صلح و صفا، و به دست صلحجویان کاشته می‌شود. ۱از کجا در میان شما جنگ و جدال پدید می‌آید؟ آیا نه از امیالتان که درون اعضای شما به ستیزه مشغولند؟ ۲حسرت چیزی را می‌خورید، امّا آن را به دست نمی‌آورید. از طمع مرتکب قتل می‌شوید، امّا باز به آنچه می‌خواهید نمی‌رسید. جنگ و جدال بر پا می‌کنید، امّا به دست نمی‌آورید، از آن رو که درخواست نمی‌کنید! ۳آنگاه نیز که درخواست می‌کنید، نمی‌یابید، زیرا با نیّت بد درخواست می‌کنید تا صرف هوسرانیهای خود کنید. ۴ای زناکاران، آیا نمی‌دانید دوستی با دنیا دشمنی با خداست؟ هر که در پی دوستی با دنیاست، خود را دشمن خدا می‌سازد. ۵آیا گمان می‌برید کتاب بیهوده گفته است: «روحی که خدا در ما ساکن کرده، تا به حدِ حسادت مشتاق ماست؟» ۶امّا فیضی که او می‌بخشد، بس فزونتر است. از همین رو کتاب می‌گوید: «خدا در برابر متکبّران می‌ایستد، امّا فروتنان را فیض می‌بخشد.»

مرقس ۱۱.۲۲-۲۶ (انجیل)

۲۲عیسی پاسخ داد: «به خدا ایمان داشته باشید. ۲۳آمین، به شما می‌گویم، اگر کسی به این کوه بگوید، ”از جا کنده شده، به دریا افکنده شو،“ و در دل خود شک نکند بلکه ایمان داشته باشد که آنچه می‌گوید روی خواهد داد، برای او انجام خواهد شد. ۲۴پس به شما می‌گویم، هرآنچه در دعا درخواست کنید، ایمان داشته باشید که آن را یافته‌اید، و از آنِ شما خواهد بود. ۲۵«پس هر گاه به دعا می‌ایستید، اگر نسبت به کسی چیزی به‌دل دارید، او را ببخشید تا پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را ببخشاید. [ ۲۶امّا اگر شما نبخشید، پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را نخواهد بخشید.]»

مادر قابل احترام ما دومنیکا (دومنینا) (حدود ۴۷۴)

She was born in Rome and reared in the love of Christ. She secretly left her parents’ house and traveled by ship to Alexandria, where she found lodging with four virtuous pagan maidens. By her example and counsel these four were in time led to abandon idolatry and embrace Domnica’s faith. The five then sailed to Constantinople, where it is said that the Patriarch Nectarius (October 11) was notified of their coming by an angel and met them at the dock. The Patriarch baptized the four maidens himself, giving them the names Dorothea, Evanthia, Nonna and Timothea, then settled them and Domnica in a monastery.

Soon the fame of Domnica’s pure life, wise teaching, and wondrous healings spread throughout the city, and even the Emperor Theodosius, with the Empress and his court, came to see her. Soon the crowds made it impossible for her and her sisters to live the heavenly life for which they had entered the monastery; so they relocated the monastery to a remote, demon-haunted location where executions had once commonly been performed, since everyone avoided the area. Here a new monastery was built by order of the Emperor, and the sisters found peace.

Saint Domnica’s fame continued, and she became not only a healer but an oracle for the city of Constantinople, prophesying the death of the Emperor Theodosius and the unrest which followed it. She reposed in peace, having first entrusted the care of the monastery to Dorothea. At the moment of her death, the whole monastery was shaken, and those present saw Saint Domnica dressed as a bride, being borne heavenward escorted by a company of white-clad monks and nuns.

قدیس آتیکوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۲۵)

Born in Sebaste in Armenia, he was reared by monks who held to the heresy of Macedonius, which denied the uncreated divinity of the Holy Spirit; but when he came of age he rejected this error and embraced the Orthodox faith. He settled in Constantinople and became a priest in the Great Church. Though he had little formal education, his amazing memory, his zeal for Christ, and his powerful sermons recommended him to all, and he was elected Patriarch in 406, during the reign of the Emperor Arcadius. He served as shepherd to the Church for twenty years, ruling always with wisdom and moderation. Though he was unbending in upholding the Faith exactly, he took a conciliatory, persuasive approach to heretics and schismatics; in this way he was able to restore many to the Church rather than driving them away. His best-known single act is his restoration of the name of St John Chrysostom to the diptychs. Saint John had been unjustly denied commemoration in the Patriarchate since his exile, which had led to a schism; restoration of his commemoration not only corrected a grave injustice but healed a schism. Saint Atticus also presided over the rededication of the Agia Sophia, which had been burned in 404 in the rioting that followed St John Chrysostom’s exile. He reposed in peace in 425.

قدیس سوِرینوس (۴۸۲)

St. Severinus came to the borderland of present-day Gemany and Austria from the east — possibly the Egyptian desert — to care for the Roman Christians who were endangered by invading barbarians during the collapse of the Roman Empire. He remained there until the end of his life. While he was there he advised both common people and kings to put eternal life first, and taught them to be generous to one another and to lead a true Christian life. He built a monastery and protected from harm those who gathered around him. As he foretold, the monks and other Christians who had followed him escaped to safety in Italy, taking St. Severinus’ incorrupt relics with them. His relics are still honored in Frattamaggiore, Italy (near Naples).

—from the 2006 Saint Herman Calendar