غلاطیان ۴.۲۸-۵.۱۰ (رساله)

۲۸امّا شما ای برادران، همچون اسحاق فرزندان وعده‌اید. ۲۹در آن زمان، پسری که به شیوۀ معمولِ بشری زاده شد، او را که به مدد روح به دنیا آمد آزار می‌داد. امروز نیز چنین است. ۳۰امّا کتاب چه می‌گوید؟ «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر کنیز هرگز با پسر زن آزاد میراث نخواهد برد.» ۳۱پس ای برادران، ما فرزندان کنیز نیستیم، بلکه از زن آزادیم. ۱مسیح ما را آزاد کرد تا آزاد باشیم. پس استوار بایستید و خود را بار دیگر گرفتار یوغ بندگی مسازید. ۲این را آویزۀ گوش کنید! من، پولس، به شما می‌گویم که اگر ختنه شوید، مسیح برایتان هیچ سودی نخواهد داشت. ۳یک بار دیگر به هر کسی که ختنه شود اعلام می‌کنم که موظّف به نگاه داشتن تمام شریعت خواهد بود. ۴شما که می‌کوشید با اجرای شریعت پارسا شمرده شوید، از مسیح بیگانه شده و از فیض به دور افتاده‌اید. ۵زیرا در روح و از راه ایمان است که ما مشتاقانه انتظار آن پارسایی را می‌کشیم که در امیدش به سر می‌بریم. ۶زیرا در مسیحْ عیسی نه ختنه اهمیّتی دارد نه ختنه‌ناشدگی، بلکه مهم ایمانی است که از راه محبت عمل می‌کند. ۷خوب می‌دویدید. چه کسی سدّ راهتان شد تا حقیقت را پیروی نکنید؟ ۸این‌گونه انگیزش، از او که شما را فرا می‌خوانَد، نیست. ۹«اندکی خمیرمایه، موجب وَر آمدن تمام خمیر می‌شود.» ۱۰در خداوند یقین دارم که عقیدۀ دیگری نخواهید داشت. امّا آن که شما را مشوش می‌سازد، هر که باشد، به سزای عملش خواهد رسید.

مرقس ۶.۵۴-۷.۸ (انجیل)

۵۴از قایق که پیاده شدند، مردم در دم عیسی را شناختند ۵۵و دوان دوان به سرتاسر آن منطقه رفتند و بیماران را بر تختها گذاشته، به هر جا که شنیدند او آنجاست، بردند. ۵۶عیسی به هر روستا یا شهر یا مزرعه‌ای که می‌رفت، مردم بیماران را در میدانها می‌گذاشتند و از او تمنا می‌کردند اجازه دهد دست‌کم گوشۀ ردایش را لمس کنند؛ و هر که لمس می‌کرد، شفا می‌یافت. ۱فَریسیان به همراه برخی از علمای دین که از اورشلیم آمده بودند، نزد عیسی گرد آمدند ۲و دیدند برخی از شاگردان او با دستهای نجس، یعنی ناشسته، غذا می‌خورند. ۳فَریسیان و نیز تمامی یهودیان، به پیروی از سنّت مشایخ، تا دستهای خود را طبق آداب تطهیر نشویند، خوراک نمی‌خورند. ۴چون از بازار می‌آیند، تا شستشو نکنند چیزی نمی‌خورند. و بسیار سنن دیگر را نیز نگاه می‌دارند، همچون شستن پیاله‌ها، دیگها، ظروف مسی و نیمکتها. ۵پس فَریسیان و علمای دین از عیسی پرسیدند: «چرا شاگردان تو طبق سنّت مشایخ رفتار نمی‌کنند، و با دستهای نجس غذا می‌خورند؟» ۶او پاسخ داد: «اِشعیا دربارۀ شما ریاکاران چه خوب پیشگویی کرد! چنانکه نوشته شده است، «”این قوم با لبهای خود مرا حرمت می‌دارند، امّا دلشان از من دور است. ۷آنان بیهوده مرا عبادت می‌کنند، و تعلیمشان چیزی جز فرایض بشری نیست.“ ۸شما احکام خدا را کنار گذاشته‌اید و سنّتهای بشری را نگاه می‌دارید.»

مقدسان یواکیم و آنا؛ قدیس یوسف وولوتسک

St Joachim was of the tribe of Judah and a descendant of King David. St Anna was of the tribe of Levi, the daughter of a priest named Matthan. Matthan’s three daughters were Mary, Zoia and Anna. Mary became the mother of Salome the Myrrhbearer; Zoia bore Elizabeth, mother of St John the Baptist; and Anna married Joachim in Nazareth. Joachim and Anna, to their great sorrow, were barren for fifty years. They lived prayerfully and kept only a third of their income for themselves, giving a third to the poor and a third to the Temple. Once when they had come to Jerusalem to offer sacrifice at the Temple, Joachim was publicly scorned by the High Priest Issachar for his childlessness. Joachim and Anna, greatly grieved, prayed fervently that God would grant them the miracle that he had wrought for Abraham and Sarah, and give them a child in their old age. Once, as each was praying separately in a secluded place, angels appeared to each of them and revealed to them that they would be given a blessed daughter, `by whom all nations will be blessed, and through whom will come the salvation of the world.’ They both rushed home to tell one another the joyous news, and embraced when they met. (This is the moment depicted in their icon.) Anna conceived and gave birth to the Most Holy Theotokos. Both reposed in peace, not long after they had sent her to live in the Temple.

یادبود سوم شورای جهانی (۴۳۱)

The Council, called by the Emperor Theodosius the Younger, met in Ephesus. The two hundred fathers gathered there condemned the teaching of Nestorius, Patriarch of Constantinople, who would not call the holy Virgin Mary Theotokos (God-bearer) but only Christotokos (Christ-bearer). The holy fathers of the Council clearly affirmed that the Virgin Mary is, and is to be called, Mother of God. They also confirmed the teaching of the first two Councils and decreed that the Nicene Creed may not be altered (as it later was by the Western church).

شهید مقدس سوِریان سبسطیه (۳۲۰)

He was a prominent citizen of Sebaste during the reign of Licinius. When the Forty Martyrs of Sebaste (March 9) were in prison, he encouraged and comforted them. For this, and for his Christian example which had converted many pagans in the region, the Provincial Governor Lysias ordered his arrest. But before the soldiers could find him, he presented himself before the Governor and openly proclaimed his faith. For this he was subjected to many days of horrible tortures, during which he constantly exhorted the believers who followed him to stand firm in their confession of Christ. After astonishing endurance of his torments, he gave up his spirit to God.

At the Saint’s burial, the husband of one of his servants was miraculously raised from the dead, living for another fifteen years. The Christians could not decide where to bury Severian, so they wove a crown of flowers and laid it on his body to await a sign from heaven. An eagle took up the crown and dropped it in a nearby forest. The Christians buried the Martyr where the crown fell; his tomb became a fount of miracles, and the man who had been raised from the dead tended it for the rest of his life.

پدر مقدس ما کیاران کلونمکنویس (۵۴۹)

Born to the family of a cartwright in Ireland, he entered monastic life when he was very young at the Monastery of Clonard, where he became a disciple of St Finnian (December 12). He became one of the ‘Twelve Apostles of Ireland’, all of them disciples of St Finnian. Ciaran founded the great monastery of Clonmacnoise (pronounced clon-mac-neesh) on the Shannon River, which became one of Ireland’s great monasteries. Once, during a great famine, He distributed all of the monastery’s food to the people, entrusting his monks’ survival, and his own, to providence. Saint Ciaran reposed in peace, aged only thirty-three, in 549.