بدون روزه
۲۶ای برادران، وضع خود را، آن هنگام که خدا شما را فرا خواند، در نظر آورید. بیشتر شما با معیارهای بشری، حکیم محسوب نمی‌شدید؛ و بیشتر شما از قدرتمندان یا نجیب‌زادگان نبودید. ۲۷امّا خدا آنچه را که دنیا جهالت می‌پندارد، برگزید تا حکیمان را خجل سازد؛ و آنچه را که دنیا ضعیف می‌شمارَد، انتخاب کرد تا قدرتمندان را شرمنده سازد؛ ۲۸خدا آنچه را که این دنیا پَست و حقیر می‌انگارد، بلکه نیستیها را، برگزید تا هستیها را باطل سازد، ۲۹تا هیچ بشری در حضور او فخر نکند.
۲۹هنگامی که عیسی و شاگردانش اَریحا را ترک می‌کردند، عدۀ زیادی از پی او روانه شدند. ۳۰در کنار راه، دو مرد کور نشسته بودند. چون شنیدند عیسی از آنجا می‌گذرد، فریاد برآوردند: «سرورِ ما، ای پسر داوود، بر ما رحم کن!» ۳۱جمعیت آنان را عتاب کردند و خواستند که خاموش باشند؛ امّا ایشان بیشتر فریاد برمی‌آوردند که: «سرور ما، ای پسر داوود، بر ما رحم کن!» ۳۲عیسی ایستاد و آن دو را فرا خواند و پرسید: «چه می‌خواهید برای شما بکنم؟» ۳۳پاسخ دادند: «سرور ما، می‌خواهیم چشمانمان باز شود.» ۳۴عیسی دلسوزانه چشمان آنها را لمس کرد و در دم بینایی خود را بازیافتند و از پی او روانه شدند.
He was a priest in Achaia. In the time of the Emperor Decius, when Antipater was governor of Achaia, the persecutors entered the church on the Feast of the Nativity, dragged Myron away from the service and put him to torture. He endured many horrible tortures, but would not worship the idols. Finally he was thrown to wild beasts. When Antipater saw the beasts greeting Myron affectionately, the persecutor seized a sword and slew himself. The Saint was then sent to Cyzicus, where he was beheaded by the proconsul.
He was born to wealthy parents in Trychasia (now Troyes) in Gaul. Despite his high station he used his wealth to give daily alms to the poor and ate only once a day after sunset. Such was his holiness that he became a wonderworker, known widely for his healing power. When the Emperor Aurelian visited Gaul, he ordered Patroclus brought before him. The Saint freely confessed Christ and told the Emperor: ‘If, O King, you desire some of my goods, I will give them to you, for I can see your wretchedness.’ The astonished Emperor asked how he could call the ruler of the entire Empire wretched. Patroclus replied, ‘You have earthly, transitory riches, but you are wretched, for you do not possess yourself, since you have no faith in Christ in your heart.’ The saint was condemned to death and beheaded. Two beggars, to whom he had given alms, found his body and gave it honorable burial.