اشعیا ۴۳.۹-۱۴ (نماز شامگاهی)

۹تمامی قومها گرد هم آیند، و ملتها جمع شوند. کیست در میان آنها که این را بیان کند، و امور نخستین را بر ما اعلام دارد؟ شاهدان خود را بیاورند تا ثابت کنند که ایشان راست می‌گویند؛ تا دیگران بشنوند و بگویند: «آری، درست است.» ۱۰خداوند می‌فرماید: «شما شاهدان من هستید، و خادم من که شما را برگزیده‌ام، تا مرا بشناسید و به من ایمان آورید، و دریابید که من او هستم. پیش از من خدایی مصوّر نشده، و پس از من نیز نخواهد بود. ۱۱من، آری من، یهوه هستم، و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست. ۱۲من بیان داشته و نجات داده و اعلام کرده‌ام، و خدایی بیگانه در میان شما نبوده است. خداوند می‌فرماید: «شما شاهدان من هستید، و من خدا هستم. ۱۳آری از ایام قدیم من اویم؛ کسی از دست من رهایی نتواند داد؛ چون من عمل کنم، کیست که آن را برگرداند؟» ۱۴خداوند که ولیّ شما و قدوس اسرائیل است چنین می‌فرماید: «من به‌خاطر شما به بابِل خواهم فرستاد و همۀ ایشان یعنی کَلدانیان را در همان کشتیهایی که بدان فخر می‌کنند، وادار به فرار خواهم کرد.

حکمت سلیمان ۳.۱-۹ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۵.۱۵-۶.۳ (نماز شامگاهی)

متی ۲۸.۱۶-۲۰ (انجیل اول صبحگاهی)

۱۶آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل، بر کوهی که عیسی به ایشان فرموده بود، رفتند. ۱۷چون در آنجا عیسی را دیدند، او را پرستش کردند. امّا بعضی شک کردند. ۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

عبرانیان ۱۱.۳۳-۱۲.۲ (رساله)

۳۳که به ایمان، ممالک را فتح کردند، عدالت را برقرار نمودند، و وعده‌ها را به چنگ آوردند؛ دهان شیران را بستند، ۳۴شعله‌های سوزان آتش را بی‌اثر کردند و از دَمِ شمشیر رهایی یافتند؛ ضعفشان به قوّت بدل شد، در جنگ توانمند شدند و لشکریان بیگانه را تار‌و‌مار کردند. ۳۵زنان، مردگان خود را قیام کرده بازیافتند. امّا گروهی دیگر شکنجه شدند و رهایی را نپذیرفتند، تا به رستاخیزی نیکوتر دست یابند. ۳۶بعضی استهزا شدند و تازیانه خوردند، و حتی به زنجیر کشیده شده، به زندان افکنده شدند. ۳۷سنگسار گشتند، با ارّه دو پاره شدند و با شمشیر به قتل رسیدند. در جامه‌هایی محقّر از پوست گوسفند و بز در هر جا گذر کرده، تنگدست، ستمدیده و مورد آزار بودند. ۳۸اینان که جهان لایقشان نبود، در بیابانها و کوهها، و غارها و شکافهای زمین، آواره بودند. ۳۹اینان همه به سبب ایمانشان به نیکویی یاد شدند. با این حال، هیچ‌یک آنچه را که بدیشان وعده داده شده بود، نیافتند. ۴۰زیرا خدا از پیش چیزی بهتر برای ما در نظر داشت تا ایشان بدون ما به کمال نرسند. ۱پس چون چنین ابری عظیم از شاهدان را گرداگرد خود داریم، بیایید هر بارِ اضافی و هر گناه را که آسان به دست و پای ما می‌پیچد، از خود دور کنیم و با استقامت در مسابقه‌ای که برای ما مقرر شده است، بدویم. ۲و چشمان خود را بر قهرمان و مظهر کامل ایمان یعنی عیسی بدوزیم که به‌خاطر آن خوشی که پیشِ رو داشت، صلیب را تحمل کرد و ننگ آن را ناچیز شمرد و اکنون بر جانب راست تخت خدا نشسته است.

متی ۱۰.۳۲-۳۳, ۳۷-۳۸, ۱۹.۲۷-۳۰ (انجیل)

۳۲«هر که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد؛ ۳۳امّا هر که مرا نزد مردم انکار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را انکار خواهم کرد. ۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد. ۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد. ۲۷پطرس گفت: «اینک ما همه چیز را ترک گفته‌ایم و از تو پیروی می‌کنیم. چه چیزی نصیب ما خواهد شد؟» ۲۸عیسی به ایشان گفت: «آمین، به شما می‌گویم، در جهان نوین، هنگامی که پسر انسان بر تخت شکوهمند خود بنشیند، شما نیز که از من پیروی کرده‌اید، بر دوازده تخت خواهید نشست و بر دوازده قبیلۀ اسرائیل داوری خواهید کرد. ۲۹و هر که به‌خاطر نام من خانه یا برادر یا خواهر یا پدر یا مادر یا فرزند یا املاک خود را ترک کرده باشد، صد برابر خواهد یافت و حیات جاویدان را به دست خواهد آورد. ۳۰امّا بسیاری که اوّلین هستند آخرین خواهند شد، و آخرینها اوّلین!

قدیس نیکیفوروس معترف (۸۲۹)

He was born in Constantinople around 758, of pious parents: his father had been exiled under Constantine Copronymus for his steadfast veneration of the holy icons. Nikephoros served in the imperial palace as a secretary, but later renounced worldly success to struggle in monastic life near Constantinople. He built and administered a monastery which soon became filled with monks; but he himself never took the monastic habit, feeling himself unworthy. Though a layman, he took part in the Seventh Ecumenical Council at the request of the Emperor and Patriarch because of his remarkable knowledge of Holy Scripture. Much against his will, he was made Patriarch of Constantinople at the death of Patriarch Tarasios. He was made a monk, then elevated through all the priestly orders in a few days, then enthroned at St Sophia in 806.

A few years later, the Emperor Leo the Armenian took the throne. Patriarch Nikephoros, as was customary, sent him a Confession of the Orthodox Faith to sign. Leo put off signing the document until his coronation, then revealed himself to be an Iconoclast heretic. The Patriarch tried quietly to bring him back to the Orthodox faith, but to no avail. When the Emperor, in his turn, tried to make the holy Nikephoros bow to iconoclasm, the Patriarch clearly and publicly upheld the veneration of the holy Icons. For this he was deposed and driven into exile at the Monastery of St Theodore, which he himself had founded. Here he reposed, having served for nine years as Patriarch, and thirteen years in exile and privation.

شهید جدید مقدس کنستانتین (۱۸۱۹)

He was born a Muslim on the island of Lesbos (Mitylene), but became convinced of the truth of Christ after he was healed of a serious illness by the aid of holy water in a church. He traveled to the Holy Mountain and was baptised at the monastery of Kapsokalyvia. Later, he was seized by the Turks, who first tortured him viciously and, when he would not deny the Faith, hanged him in Constantinople.

کشیش‌شهید اِرازمو اوخرید (۳۰۳)

“This saint was born in Antioch and lived in the reigns of Diocletian and Maximian. He lived in strict asceticism on Mount Lebanon, and was endowed by God with great wonderworking gifts. As a bishop, he set out to preach the Gospel. Arriving at the city of Ochrid, he restored the son of a man called Anastasius to life by his prayers, and baptised him. At this time, Erazmo baptised many other pagans and tore down the idolatrous altar in Ochrid. For this he was denounced to the Emperor Maximian, who was at that time staying in Illyria. The Emperor brought him before the copper image of Zeus, and ordered him to bring sacrifices and worship the idol. St Erazmo, by his power, caused a terrible dragon to come out of the statue, which terrified all the people. The saint then worked another wonder, and the dragon died. Then the saint preached Christ and baptised 20,000 souls. The furious Emperor commanded that all 20,000 be beheaded, and put Erazmo to harsh torture, before throwing him into prison. But an angel of God appeared to him, as once to the Apostle Peter, and led him out of the prison. After that, this servant of God went to Campania, where he preached the Gospel to the people, then returned again to the town of Hermelia, where he withdrew to a cave and lived in asceticism for the rest of his days. At the time of his death, he prostrated three times towards the East and, with upraised hands, prayed to God to forgive and give eternal life to all those who would, with faith, call upon his name. At the end of his prayer, a voice was heard from heaven: ‘Let it be as thou hast asked, My little healer Erazmo!’ The saint looked up once more to heaven with great joy and saw a wreath of glory descending upon him, and a choir of angels, prophets, apostles and martyrs waiting to receive his holy soul. He finally cried: ‘Lord, receive my spirit!’, and breathed his last, in about the year 303. The cave and chapel of St Erazmo stand to this day not far from Ochrid, and from there is proclaimed to this day the great power of the man of God, Erazmo the hieromartyr.” (Prologue)

Note: St Erazmo is commemorated on May 4th in the Slavonic Menaion, but St Nikolai Velomirovich gives today as the date on which he was been commemorated in Ochrid “from time immemorial”.