سوم یوحنا ۱.۱-۱۴ (رساله)

۱از شیخ کلیسا، به گایوس عزیز که او را در ’حقیقت‘ دوست می‌دارم. ۲ای عزیز، دعایم این است که از هر جهت کامیاب باشی و در تندرستی به سر بَری، همچنان که جانت نیز کامیاب است. ۳بسی شادمان شدم که برادران آمده، بر وفاداری‌ات به حقیقت و شیوۀ سلوکت در آن شهادت دادند. ۴هیچ چیز مرا بیش از این شاد نمی‌کند که بشنوم فرزندانم در ’حقیقت‘ سلوک می‌کنند. ۵ای عزیز، تو در همۀ کارهایت برای برادران، امانت خود را نشان می‌دهی، بخصوص اینکه نزد تو بیگانه‌اند. ۶ایشان نیز در حضور کلیسا بر محبت تو شهادت داده‌اند؛ پس کاری نیکو می‌کنی اگر ایشان را آن گونه که سزاوار خداست، روانۀ سفر کنی. ۷زیرا که ایشان به خاطر آن نام عزیمت کرده‌اند و از غیریهودیان کمکی دریافت نداشته‌اند. ۸پس باید که ما چنین کسان را حمایت کنیم تا با ایشان در پیشبرد حقیقت همکاری کرده باشیم. ۹مطلبی به کلیسا نوشتم، امّا دیوتْرِفیس که جایگاه نخست را دوست می‌دارد، اقتدار ما را گردن نمی‌نهد. ۱۰پس چون بیایم، به آنچه می‌کند رسیدگی خواهم کرد، چرا که مغرضانه دربارۀ ما بد می‌گوید، و به این هم بسنده نکرده، از پذیرش برادران سر باز می‌زند؛ و کسانی را نیز که می‌خواهند ایشان را بپذیرند، بازداشته، از کلیسا بیرون می‌راند. ۱۱ای عزیز، بدی را سرمشق خود مساز، بلکه از نیکویی سرمشق گیر؛ زیرا نیکو‌کردار از خداست، امّا بدکردار خدا را ندیده است. ۱۲همگان دربارۀ دیمیتریوس نیکو شهادت می‌دهند، حتی خودِ حق. ما نیز چنین شهادت می‌دهیم و می‌دانی که شهادت ما راست است. ۱۳بسیار چیزها داشتم به تو بنویسم، لیکن نمی‌خواهم با مرکّب و قلم باشد. ۱۴امّا امیدوارم بزودی تو را ببینم و رویاروی گفتگو کنیم.

لوقا ۱۹.۲۹-۴۰, ۲۲.۷-۳۹ (انجیل)

۲۹چون به نزدیکی بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیا که بر فراز کوهی بود رسید، دو تن از شاگردان خود را فرستاده گفت: ۳۰«به دهکده‌ای که پیش روی شماست، بروید. چون وارد شدید، کره الاغی را بسته خواهید یافت که تا به حال کسی بر آن سوار نشده است. آن را باز کنید و به اینجا بیاورید. ۳۱اگر کسی از شما پرسید: ”چرا آن را باز می‌کنید؟“ بگویید: ”خداوند بدان نیاز دارد.“‌» ۳۲فرستادگان رفتند و همه چیز را چنان یافتند که عیسی گفته بود. ۳۳و چون کره را باز می‌کردند، صاحبانش به ایشان گفتند: «چرا کره را باز می‌کنید؟» ۳۴پاسخ دادند: «خداوند بدان نیاز دارد.» ۳۵آنان کره را نزد عیسی آوردند. سپس رداهای خود را بر آن افکندند و عیسی را بر آن نشاندند. ۳۶همچنان که عیسی پیش می‌راند، مردم رداهای خود را بر سر راه می‌گستردند. ۳۷چون نزدیک سرازیری کوه زیتون رسید، جماعتِ شاگردان همگی شادمانه خدا را با صدای بلند به‌خاطر همۀ معجزاتی که از او دیده بودند سپاس گفته، ۳۸ندا در دادند که: «مبارک است پادشاهی که به نام خداوند می‌آید! صلح و سلامت در آسمان و جلال در عرشِ برین باد!» ۳۹برخی از فَریسیان از میان جمعیت به عیسی گفتند: «استاد، شاگردانت را عتاب کن!» ۴۰در پاسخ گفت: «به شما می‌گویم اگر اینان خاموش شوند، سنگها به فریاد خواهند آمد!» ۷پس روز عید فَطیر که می‌بایست برۀ پِسَخ قربانی شود، فرا رسید. ۸عیسی، پطرس و یوحنا را فرستاده، گفت: «بروید و شام پِسَخ را برایمان تدارک ببینید تا بخوریم.» ۹پرسیدند: «کجا می‌خواهی تدارک ببینیم؟» ۱۰پاسخ داد: «هنگامی که داخل شهر می‌شوید، مردی با کوزه‌ای آب به شما برمی‌خورد. از پی او به خانه‌ای بروید که بدان داخل می‌شود ۱۱و به صاحبخانه بگویید: ”استاد می‌گوید: ’میهمانخانه کجاست تا شام پِسَخ را با شاگردانم بخورم؟“‘ ۱۲او بالاخانۀ بزرگ و مفروشی به شما نشان خواهد داد. در آنجا تدارک ببینید.» ۱۳آنها رفتند و همه چیز را همان‌گونه یافتند که به ایشان گفته بود، و پِسَخ را تدارک دیدند. ۱۴ساعت مقرر فرا رسید و عیسی با رسولان خود بر سفره بنشست. ۱۵آنگاه به ایشان گفت: «اشتیاق بسیار داشتم پیش از رنج کشیدنم، این پِسَخ را با شما بخورم. ۱۶زیرا به شما می‌گویم که دیگر از آن نخواهم خورد تا آن هنگام که در پادشاهی خدا تحقق یابد.» ۱۷پس جامی برگرفت و شکر کرد و گفت: «این را بگیرید و میان خود تقسیم کنید. ۱۸زیرا به شما می‌گویم که تا آمدن پادشاهی خدا دیگر از محصول مو نخواهم نوشید.» ۱۹همچنین نان را برگرفته، شکر کرد و پاره نمود و به آنها داد و گفت: «این بدن من است که برای شما داده می‌شود؛ این را به یاد من به جا آرید.» ۲۰به همین‌سان، پس از شام جام را برگرفت و گفت: «این جام، عهد جدید است در خون من، که به‌خاطر شما ریخته می‌شود. ۲۱امّا دست آن کس که قصد تسلیم من دارد، با دست من در سفره است. ۲۲پسر انسان آن‌گونه که مقدّر است، خواهد رفت، امّا وای بر آن کس که او را تسلیم دشمن می‌کند.» ۲۳آنگاه به پرسش از یکدیگر آغاز کردند که کدام‌یک چنین خواهد کرد. ۲۴نیز جدالی میانشان درگرفت در این باره که کدام‌یک از ایشان بزرگتر است. ۲۵عیسی بدیشان گفت: «پادشاهانِ دیگرْ قومها بر ایشان سروری می‌کنند؛ و حاکمانِ ایشان ’ولی‌نعمت‘ خوانده می‌شوند. ۲۶امّا شما چنین مباشید. بزرگترین در میان شما باید همچون کوچکترین باشد و رهبر باید همچون خادم بُوَد. ۲۷زیرا کدام‌یک بزرگتر است، آن که بر سفره نشیند یا آن که خدمت کند؟ آیا نه آن که بر سفره نشیند؟ امّا من در میان شما همچون خادم هستم. ۲۸«شما کسانی هستید که در آزمایشهای من در کنارم ایستادید. ۲۹پس همان‌گونه که پدرم پادشاهی‌ای به من عطا کرد، من نیز به شما عطا می‌کنم، ۳۰تا بر سفرۀ من در پادشاهی من بخورید و بیاشامید و بر تختها بنشینید و بر دوازده قبیلۀ اسرائیل داوری کنید. ۳۱«ای شَمعون، ای شَمعون، شیطان اجازه خواست شما را همچون گندم غَربال کند. ۳۲امّا من برای تو دعا کردم تا ایمانت تلف نشود. پس چون بازگشتی، برادرانت را استوار بدار.» ۳۳امّا او در پاسخ گفت: «ای سرورم، من آماده‌ام با تو به زندان بروم و جان بسپارم.» ۳۴عیسی جواب داد: «پطرس، بدان که امروز پیش از بانگ خروس، سه بار انکار خواهی کرد که مرا می‌شناسی.» ۳۵سپس از آنها پرسید: «آیا زمانی که شما را بدون کیسۀ پول و توشه‌دان و کفش گسیل داشتم، به چیزی محتاج شدید؟» پاسخ دادند: «نه، به هیچ چیز.» ۳۶پس به آنها گفت: «امّا اکنون هر که کیسه یا توشه‌دان دارد، آن را برگیرد و اگر شمشیر ندارد، جامۀ خود را فروخته، شمشیری بخرد. ۳۷زیرا این نوشته باید دربارۀ من تحقق یابد که: ”او از خطاکاران محسوب شد.“ آری، آنچه دربارۀ من نوشته شده، در شرف تحقق است.» ۳۸شاگردان گفتند: «ای خداوند، بنگر، دو شمشیر داریم.» به ایشان گفت: «کافی است!» ۳۹سپس عیسی بیرون رفت و بنا‌ به عادت، راهی کوه زیتون شد و شاگردانش نیز از پی او رفتند.

کشیش‌شهید بلاسیوس, اسقف سبسطیه (۳۱۶)

He was born in the province of Armenia, and was a physician by profession. Such was his reputation for holiness that his fellow-citizens elected him Bishop of Sebaste in eastern Anatolia. Though there were few Christians in that pagan city, the bishop labored tirelessly for his flock, encouraging them to stand firm during the fierce persecutions then raging, and visiting the martyrs in prison.

When the city was stripped of Christians, all of whom had fled or been killed, the bishop, already an old man, withdrew to a cave on Mount Argea and devoted himself entirely to prayer. As they often do, the wild beasts sensed his sanctity, and gathered around the cave, waiting quietly for him to give his blessing or heal their injuries and ailments.

The persecutors, who had not stopped hunting for the bishop, eventually found his cave, and were amazed to find it like a second Eden, with lions, tigers, bears and wolves grazing peacefully around it. The Saint greeted them cheerfully and told them that he knew from a vision that they were coming for him.

As Blaise was taken back to Sebaste, the peace and gentleness that seemed to radiate from the Saint were enough in themselves to turn many pagan bystanders to faith in Christ. Diseases of men and animals were cured as he walked by. One mother brought him her child, who was choking on a fishbone. The Saint put his hand down the child’s throat, took out the fishbone, and prayed to the Lord to restore him to full health. (For this reason he is invoked in the West for the cure of throat ailments).

At his trial, the holy bishop fearlessly confessed Christ and scorned the idols, for which he was savagely beaten with rods and thrown into a dungeon. Seven women and two of their children were imprisoned with him. The women were slain first after many tortures. The Synaxarion continues, “Having failed in his efforts to break Saint Blaise’s resolve, Agricolaus [the governor] condemned him to be drowned in the lake. The holy Martyr made the sign of the Cross at the water’s edge and began walking across the surface of the lake as the Saviour had done on the Sea of Galilee. On reaching the middle, he invited the pagans to join him, if they believed they could trust themselves to their gods. Sixty-eight of them took up the challenge and drowned, while a bright angel appeared and invited the Saint to return to the shore in order to receive the crown of glory.” Then Blaise and the two young children were beheaded together.

Saint Blaise is one of the most-venerated holy healers in both the East and the West. He is called upon for protection from wild beasts, and for the healing of every kind of ailment. His head is kept at the Monastery of Konstamonitou on Mount Athos.

قدیس تئودورا ملکه (۸۶۷)

Theodora was the wife of Emperor Theophilus the Iconoclast, but secretly revered the icons, and protected others who did, until the emperor’s death. Upon his death, she quickly restored veneration of icons to churches throughout the empire, the event celebrated on the upcoming Sunday of Orthodoxy, the first Sunday of the Great Fast. She ruled wisely as regent for the young emperor Michael for fifteen years: she is said to have initiated the mission of Sts Cyril and Methodios to the Slavs. Before Michael III reached his majority, he was prevailed upon by Bardas, Theodora’s brother, to depose her and send her to a monastery, where she finished her life in peace and holiness.

When Constantinople fell, her incorrupt relics were taken to Corfu along with those of St Spyridon. They are still venerated there.

There is a much-debated story that, when Theophilus was dying, the Empress, moved by compassion for him, brought an icon of the Mother of God out of hiding and laid it on his face; and that Theophilus, coming to himself, kissed the holy icon and confessed the true Faith before giving up his soul. Other accounts say that the Emperor died in heresy. It seems possible that the holy Empress circulated the story to ensure that her departed husband would be remembered in the Church’s prayers.

قدیس دیمتری پریلوک

He entered monastic life as a youth and was a disciple of St Sergius of Radonezh. After years of monastic obedience he was ordained to the priesthood, then founded a monastery on the shores of Lake Priluki, whose rule followed that of the Lavra of St Sergius. Saint Demetrius, who was exceptionally handsome, always concealed his face behind his monastic veil and never conversed with women. Once a noblewoman, driven by curiosity, managed to catch sight of his face in church. She immediately fell paralyzed to the ground. The Saint asked her ‘My child, why did you want to gaze at the face of a sinner who has long been dead to the world?’ He then gave her some words of instruction in the spiritual life and sent her away healed.

In time St Demetrius became so renowned in Russia that the flow of visitors burdened him and he retreated to an uninhabited area to live as a hermit, until he was found out and made abbot of a nearby monastery. He kept a constant fast, living only on prosphora and water. In his own lifetime the Saint was known for his gift of prophecy, his care for the poor, and his healings. Once his brother sought his blessing to trade with the pagans in the far north. He made a good profit there and asked for a blessing to return. This time the Saint would not give his blessing, but his brother went anyway, and was killed by pagans.

Toward the end of his life St Demetrius withdrew into solitude in his cell. One day the brethren noticed a wonderful aroma of incense coming from his cell and knew that he had departed this life for heaven. After his repose he continued to work countless miracles, healing illnesses (especially the plague), and driving away invaders.