فیلیپیان ۱.۲۰-۲۷ (رساله)

۲۰چنانکه مشتاقانه انتظار می‌کشم و امید دارم که در هیچ چیز سرافکنده نخواهم شد، بلکه با کمال دلیری، اکنون نیز چون همیشه، مسیح در بدنم جلال خواهد یافت، خواه در مرگ و خواه در زندگی. ۲۱زیرا مرا زیستن مسیح است، و مردن، سود. ۲۲اگر می‌باید به حیات خود در این بدن ادامه دهم، این برایم به منزلۀ کار و کوششی پرثمر خواهد بود. و نمی‌دانم کدام را برگزینم! ۲۳زیرا بین این دو سخت در کشمکشم: چرا که آرزو دارم رَخت از این جهان بربندم و با مسیح باشم، که این به مراتب بهتر است؛ ۲۴امّا ماندنم در جسم برای شما ضروریتر است. ۲۵چون از این یقین دارم، می‌دانم که برای پیشرفت و شادی شما در ایمان، زنده خواهم ماند و با همۀ شما به سر خواهم برد، ۲۶تا با دوباره آمدنم نزد شما، فخرتان در مسیحْ عیسی به سبب من افزون گردد. ۲۷فقط از شما می‌خواهم که به شیوۀ شایسته انجیل مسیح رفتار کنید، تا خواه بیایم و شما را ببینم و خواه در غیابم از احوالتان بشنوم، خاطرم آسوده باشد که در یک روح استوارید و چون یک تن، دوش به دوش برای ایمان انجیل مجاهده می‌کنید،

لوقا ۷.۱۷-۳۰ (انجیل)

۱۷خبر این کار عیسی در تمام یهودیه و نواحی اطراف منتشر شد. ۱۸شاگردان یحیی او را از همۀ این وقایع آگاه ساختند. پس او دو تن از آنان را فرا خواند ۱۹و با این پیغام نزد عیسی فرستاد: «آیا تو همانی که می‌بایست بیاید، یا منتظر دیگری باشیم؟» ۲۰آن دو نزد عیسی آمده، گفتند: «یحیای تعمیددهنده ما را فرستاده تا از تو بپرسیم آیا تو همانی که می‌بایست بیاید، یا منتظر دیگری باشیم؟» ۲۱در همان ساعت، عیسی بسیاری را از بیماریها و دردها و ارواح پلید شفا داد و نابینایان بسیار را بینایی بخشید. ۲۲پس در پاسخ آن فرستادگان فرمود: «بروید و آنچه دیده و شنیده‌اید به یحیی بازگویید، که کوران بینا می‌شوند، لنگان راه می‌روند، جذامیان پاک می‌گردند، کران شنوا می‌شوند، مردگان زنده می‌گردند و به فقیران بشارت داده می‌شود. ۲۳خوشا به حال کسی که به سبب من نلغزد.» ۲۴چون فرستادگان یحیی رفتند، عیسی دربارۀ او سخن آغاز کرد و به جماعت گفت: «برای دیدن چه چیز به بیابان رفته بودید؟ برای دیدن نی‌ای که از باد در جنبش است؟ ۲۵برای دیدن چه چیز رفتید؟ مردی که جامه‌ای لطیف در بر دارد؟ آنان که جامه‌های فاخر می‌پوشند و در تجمّل زندگی می‌کنند، در قصرهای پادشاهانند. ۲۶پس برای دیدن چه رفته بودید؟ برای دیدن پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم کسی که از پیامبر نیز برتر است. ۲۷او همان است که درباره‌اش نوشته شده: «”اینک پیام‌آور خود را پیشاپیش تو می‌فرستم که راهت را پیش رویت مهیا خواهد کرد.“ ۲۸به شما می‌گویم که کسی بزرگتر از یحیی از مادر زاده نشده است؛ امّا کوچکترین در پادشاهی خدا، از او بزرگتر است.» ۲۹همۀ مردمانی که این سخنان را شنیدند، حتی خَراجگیران، تصدیق کردند که راه خدا حق است، زیرا به دست یحیی تعمید گرفته بودند. ۳۰امّا فَریسیان و فقیهان با امتناع از تعمید گرفتن به دست یحیی، ارادۀ خدا را برای خود رد کردند.

کشیش‌شهید دیونیسیوس آریوپاگی

He is mentioned in Acts 17:19-34. He was a learned Athenian, a member of the Athenian court on Mars Hill (Areos Pagos in Greek, from which the title ‘Areopagite’ comes). At the time of Christ’s crucifixion, he was studying in Egypt and saw the sky darkened there for three hours when Christ breathed His last. He later married and had several children. When St Paul preached in Athens, Dionysius was among the first to believe, and became either the first (according to some) Bishop of Athens, or the second, succeeding St Hierotheos (commemorated tomorrow, October 4). With St Hierotheos he was present at the Dormition of the Mother of God. He received a martyr’s end in his old age, possibly in Athens. Several famous works of mystical theology, including On the Divine Names, are attributed to him.

کشیش‌شهید مقدس دیونیسیوس, اسقف اسکندریه, و او شاگردان (۲۵۸)

He was a disciple of Origen and became a priest in Alexandria. He became Bishop of Alexandria in 247, serving not only his own see but the whole Church with fervor and compassion. He traveled to Rome to fight the Novatian schisms that disturbed the Body of Christ at that time, and mediated in the dispute between St Cyprian (September 16) and the Pope.

During the reign of Valerian, the new Governor of Alexandra, Emilianus, summoned St Dionysius, along with a group of his clergy, and demanded that they renounce Christ. When all stood firm in the Faith, he exiled them to the remote village of Kephro. But Christians flocked to the village to seek out the holy Bishop, and many pagans in the region were converted by him — so that soon the town was more nearly a Christian mission than a place of exile. When Emilianus learned of this, he exiled the Bishop and his disciples far into the wilderness, where they lived amidst terrible sufferings and hardships for more than twelve years. Saint Dionysius and his deacons Gaius and Faustus all died there; Eusebius the deacon and Maximus the priest eventually escaped. Eusebius became Bishop of Laodicea; Maximus, like his spiritual father, became Bishop of Alexandria.

قدیس یوحنا خوزبیتی, اسقف قیصریه در فلسطین (۵۳۲)

He came from a prominent family in Egypt, and was brought up among the Monophysites. He became a monk in his youth, and went on pilgrimage to Jerusalem. When he attempted to enter the Church of the Resurrection to venerate the Precious Cross, an unseen power prevented him from entering. The next night he heard a voice telling him in his sleep that those who do not embrace the Orthodox faith are unworthy to worship the holy Cross of the Savior. John awoke and hurried to the church where, in tears, he accepted and confessed the entire Orthodox Faith. After returning to Egypt he settled in Palestine, living alone in a cave in the isolated region called Chozeba. There he lived in solitude until one day a couple brought their son, possessed by an evil spirit. They had been sent to John by Ananias, a well-known ascetic of Palestine. John considered himself unworthy to pray for the casting out of demons, so he prayed in the name of Ananias, and the boy was healed. Thenceforth, John’s wonderworking powers became known, and many made the difficult journey to his cave for the healing of spiritual and bodily ailments. Later John, much against his will, was consecrated Bishop of Caesarea; but he was unable to tolerate the cares of episcopal life and fled again to the desert, where he spent the rest of his life. The faithful continued to visit him in great numbers, and many signs and wonders were worked through his prayers. He reposed in peace at a great age.