اول قرنتیان ۱.۲۶-۲۹ (رساله, شنبه بعد از ارتفاع صلیب)

۲۶ای برادران، وضع خود را، آن هنگام که خدا شما را فرا خواند، در نظر آورید. بیشتر شما با معیارهای بشری، حکیم محسوب نمی‌شدید؛ و بیشتر شما از قدرتمندان یا نجیب‌زادگان نبودید. ۲۷امّا خدا آنچه را که دنیا جهالت می‌پندارد، برگزید تا حکیمان را خجل سازد؛ و آنچه را که دنیا ضعیف می‌شمارَد، انتخاب کرد تا قدرتمندان را شرمنده سازد؛ ۲۸خدا آنچه را که این دنیا پَست و حقیر می‌انگارد، بلکه نیستیها را، برگزید تا هستیها را باطل سازد، ۲۹تا هیچ بشری در حضور او فخر نکند.

اول قرنتیان ۴.۱۷-۵.۵ (رساله)

۱۷از همین رو تیموتائوس را نزدتان فرستادم، او را که فرزند محبوب من است و امین در خداوند. او شیوۀ زندگی مرا در مسیحْ عیسی به شما یادآور خواهد شد، چنانکه آن را در همۀ کلیساها در هر جا تعلیم می‌دهم. ۱۸برخی با این گمان که من دیگر نزدتان نخواهم آمد، گستاخ شده‌اند. ۱۹امّا به خواست خدا به‌زودی نزدتان می‌آیم و نه فقط سخن این گستاخان را، بلکه قدرتشان را نیز در خواهم یافت. ۲۰زیرا پادشاهی خدا به حرف نیست، بلکه در قدرت است. ۲۱کدام‌یک را ترجیح می‌دهید؟ با چوب نزدتان بیایم یا با محبت و روحی ملایم؟ ۱به واقع خبر رسیده که در میان شما بی‌عفتی هست، آن هم به گونه‌ای که حتی در میان بت‌پرستان نیز پذیرفته نیست. شنیده‌ام مردی با نامادری خود رابطه دارد. ۲و شما افتخار می‌کنید! آیا نمی‌بایست ماتم گیرید و کسی را که چنین کرده از میان خود برانید؟ ۳زیرا هرچند من در جسم میان شما نیستم، امّا در روح با شمایم؛ و هم‌اکنون، چون کسی که در میان شما حاضر است، حکم خود را در خصوص کسی که دست به چنین کاری زده است، به نام خداوند ما عیسی مسیح صادر کرده‌ام. ۴وقتی شما گرد هم می‌آیید و من در روح میان شما هستم، و با حضورِ قدرتِ خداوند ما عیسی، ۵این مرد را به شیطان بسپارید تا با نابودیِ نَفْس گناهکار، روح در روز خداوندْ عیسی نجات یابد.

یوحنا ۸.۲۱-۳۰ (انجیل, شنبه بعد از ارتفاع صلیب)

۲۱سپس دیگر بار به آنان گفت: «من می‌روم و شما مرا جستجو خواهید کرد، امّا در گناه خویش خواهید مرد. آنجا که من می‌روم، شما نمی‌توانید آمد.» ۲۲پس یهودیان گفتند: «آیا قصد کشتن خویش دارد که می‌گوید ”آنجا که من می‌روم، شما نمی‌توانید آمد“؟» ۲۳عیسی به ایشان گفت: «شما از پایینید، من از بالا. شما از این جهانید، امّا من از این جهان نیستم. ۲۴به شما گفتم که در گناهان خویش خواهید مرد، زیرا اگر ایمان نیاورید که من هستم، در گناهانتان خواهید مرد.» ۲۵به او گفتند: «تو کیستی؟» عیسی پاسخ داد: «همان که از آغاز به شما گفتم. ۲۶بسیار چیزها دارم که دربارۀ شما بگویم و محکومتان کنم. امّا آن که مرا فرستاد، بر حق است و من آنچه را از او شنیده‌ام، به جهان بازمی‌گویم.» ۲۷آنان درنیافتند که از پدر با ایشان سخن می‌گوید. ۲۸پس عیسی بدیشان گفت: «آنگاه که پسر انسان را برافراشتید، در خواهید یافت که من هستم و از خود کاری نمی‌کنم، بلکه فقط آن را می‌گویم که پدر به من آموخته است. ۲۹و او که مرا فرستاد، با من است. او مرا تنها نگذاشته، زیرا من همواره آنچه را که مایۀ خشنودی اوست، انجام می‌دهم.» ۳۰با این سخنان، بسیاری به او ایمان آوردند.

متی ۲۴.۱-۱۳ (انجیل)

۱هنگامی که عیسی معبد را ترک گفته، به راه خود می‌رفت، شاگردانش نزدش آمدند تا نظر او را به بناهای معبد جلب کنند. ۲عیسی به آنان گفت: «همۀ اینها را می‌بینید؟ آمین، به شما می‌گویم، سنگی بر سنگ دیگر باقی نخواهد ماند، بلکه همه فرو خواهد ریخت.» ۳وقتی عیسی بر کوه زیتون نشسته بود، شاگردانش در خلوت نزد او آمده، گفتند: «به ما بگو این وقایع کِی روی خواهد داد و نشانۀ آمدن تو و پایان این عصر چیست؟» ۴عیسی پاسخ داد: «به‌هوش باشید تا کسی گمراهتان نکند. ۵زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت، ”من مسیح هستم،“ و بسیاری را گمراه خواهند کرد. ۶همچنین دربارۀ جنگها خواهید شنید و خبر جنگها به گوشتان خواهد رسید. امّا مشوش مشوید، زیرا چنین وقایعی می‌باید رخ دهد، ولی هنوز پایان فرا نرسیده. ۷نیز قومی بر قوم دیگر و حکومتی بر حکومت دیگر بر خواهند خاست. و قحطیها و زلزله‌ها در جایهای گوناگون خواهد آمد. ۸امّا همۀ اینها تنها آغاز درد زایمان است. ۹«در آن زمان شما را تسلیم خواهند کرد تا آزار بسیار بینید، و شما را خواهند کشت. همۀ قومها به‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت. ۱۰در آن روزها بسیاری از ایمان خود بازگشته، به یکدیگر خیانت خواهند کرد و از یکدیگر متنفر خواهند شد. ۱۱پیامبران دروغینِ زیادی برخاسته، بسیاری را گمراه خواهند کرد. ۱۲در نتیجۀ افزونی شرارت، محبت بسیاری به سردی خواهد گرایید. ۱۳امّا هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.

شهید بزرگ اِفِمیا ستایش‌شده (۳۰۴)

She was born in Chalcedon to noble Christian parents. When Priscus, the locul Proconsul, celebrated a public sacrifice to Ares, forty-nine Christians including Euphemia hid themselves to avoid idolatry. Their absence was noticed, and they were found and brought before Priscus. After torturing all of them for eleven days, on the twelfth day he singled out Euphemia because of her beauty and began to flatter her, hoping in this way to draw her away from the Faith. When his efforts proved useless, he ordered her to be more savagely tortured than any of her fellow believers. She was miraculously preserved intact through many tortures, finally giving her soul into God’s hands when she was thrown to wild beasts. Her devout parents retrieved and buried her body. Her relics are preserved in the Patriarchate of Constantinople.

The miracle wrought by her holy relics at the Council of Chalcedon is commemorated on July 11.

کشیش‌شهید مقدس کیپریان کارتاژ (۲۵۸)

He was born to wealthy and noble parents in Carthage (north Africa), and became a prominent lawyer in that city. Around the year 246 he embraced the Christian faith and was baptized by the priest Caecilianus. Immediately he gave all his goods to the poor and retired to a quiet place in the country to devote himself to prayer and study of Christian writings. In 248 or 249 he was elected Bishop of Carthage by the insistence of the people, though some priests opposed the consecration of such a new Christian.

Soon after his election, the Emperor Decius began a terrible persecution of Christians, during which Cyprian, in hiding, upheld his flock by letters. During this time many Christians gave in to fear of death and either sacrificed to the idols or signed statements that they had done so. When the persecution ended, the problem arose of how to treat the apostates who wished to be received back into the Church. Rigorist groups such as the Novatians and Montanists held that these lapsi had removed themselves from all hope of salvation and could never re-enter the Church. Cyprian rejected this view (as well as the position of some who would immediately reconcile the apostates); he established the position, still standard in the Church, that apostates could be restored after confession and long penance. His position led to a schism in the Church at Carthage when Cyprian’s opponents set up Maximus the Montanist as a rival Bishop. The schism was only ended by a plague that swept the Empire and the city of Carthage in 253-254, together with a renewed persecution of Christians. Saint Cyprian’s tireless care for the suffering during this time won most of the schismatics back to his side. When peace returned, Cyprian called a series of Councils in Carthage to resolve the conflicts that had troubled the Church. He upheld the African (and Eastern) churches’ practice of reconciling heretics to the Church by Baptism rather than by laying on of hands, as was done in Rome; though Cyprian did not seek to impose this practice on other churches, Rome was not so tolerant and broke with the African church until the death of Pope Stephen.

In 256, yet another persecution broke out under the Emperor Valerian. Cyprian was arrested and brought before the Proconsul of the region. He refused to defend himself, and when told that he was to be executed, said only Deo Gratias!(Thanks be to God!). At his execution the holy bishop ordered that twenty-five gold pieces be given to the executioner, and put on the blindfold with his own hands.

Note: St Cyprian is missing on this date from traditional martyrologies because he was once confused with St Cyprian of Antioch (October 2). Today is the date of his martyrdom and the date of his commemoration on the Latin calendar.

قدیس نینیان, روشنگر اسکاتلند (۴۳۲)

One of the great missionaries and early Saints of the British Isles, he was born in Britain around the year 360. Though Britain was still mostly pagan, Ninian was born of Christian parents. He traveled to Rome as a young man, and spent several years there engaged in study and ascetic struggle. He was ordained in Rome and sent back as a missionary to Britain around the year 400. On the way he probably met St Martin of Tours: many of the churches he founded, including his cathedral in Whithorn, were named in honor of St Martin. He established several monasteries, ministered to his Christian Briton countrymen and converted many more Britons to the Faith. He also converted many of the fierce Picts, inhabitants of today’s Scotland, to faith in Christ. He reposed in peace in Whithorn in 432.

پدر مقدس ما دوروتئوس تنها مصر (سده ۴)

He was one of the great company of Egyptian desert fathers of the fourth century. He lived alone in a cell in the Thebaid for sixty years, devoting himself to prayer, asceticism and renowned love of labor. He spent his days building cells for new monks, his nights making plaited mats, all the while immersed in prayer and psalmody.