دوم قرنتیان ۱۰.۷-۱۸ (رساله)

۷شما تنها به ظواهر می‌نگرید. اگر کسی اطمینان دارد از آنِ مسیح است، باید در نظر داشته باشد که ما نیز به همان اندازه از آنِ مسیحیم. ۸زیرا سرافکنده نخواهم شد حتی اگر اندکی بیش از اندازه به اقتداری فخر کنم که خداوند نه برای ویرانی بلکه برای بنای شما به ما داده است. ۹نمی‌خواهم به نظر آید که می‌کوشم با نامه‌های خود شما را بترسانم، ۱۰زیرا بعضی می‌گویند: «نامه‌های او وزین و قوی است، امّا حضورش ضعیف و بیانش رقّت‌انگیز.» ۱۱آنان که چنین می‌گویند باید بدانند که هرآنچه در غیاب خود در نامه‌هامان می‌گوییم، همان را به هنگام حضور، به عمل خواهیم آورد. ۱۲ما جرأت نمی‌کنیم خود را از زمرۀ کسانی بشماریم یا با کسانی قیاس کنیم که خودستایند. چه نابخردانه است که آنان دربارۀ خویشتن با میزانهای خودشان قضاوت می‌کنند و خود را با خود می‌سنجند. ۱۳ولی ما نه بیش از حدِ مجاز، بلکه در حدودی فخر می‌کنیم که خدا برایمان معین کرده است، حدودی که شما را نیز در بر می‌گیرد. ۱۴ما از حدود خود پا فراتر نگذاشته‌ایم، چنانکه گویی هرگز نزد شما نیامده باشیم. زیرا نخستین کسانی بودیم که انجیل مسیح را به شما رساندیم. ۱۵ما به آنچه دیگران انجام داده‌اند فخر نکرده، از حدود خود تجاوز نمی‌کنیم. امید ما این است که هر چه ایمان شما بیشتر رشد می‌کند، دامنۀ فعالیت ما در میان شما نیز گسترده‌تر شود، ۱۶تا بتوانیم انجیل را در سرزمینهایی فراسوی شما بشارت دهیم. زیرا نمی‌خواهیم به کاری فخر کنیم که پیشتر، و آن هم در قلمرو شخصی دیگر انجام شده است. ۱۷پس «هر که فخر می‌کند، به خداوند فخر کند.» ۱۸زیرا نه آن که خودستایی کند پذیرفته می‌شود، بلکه آن که خدا او را بستاید.

مرقس ۳.۲۸-۳۵ (انجیل)

۲۸«آمین، به شما می‌گویم که تمام گناهان انسان و هر کفری که بگوید آمرزیده می‌شود؛ ۲۹امّا هر که به روح‌القدس کفر گوید، هرگز آمرزیده نخواهد شد، بلکه مجرم به گناهی ابدی است.» ۳۰این سخن عیسی از آن سبب بود که می‌گفتند «روح پلید دارد.» ۳۱آنگاه مادر و برادران عیسی آمدند. آنان بیرون ایستاده، کسی را فرستادند تا او را فرا خواند. ۳۲جماعتی که گرد عیسی نشسته بودند، به او گفتند: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و تو را می‌جویند.» ۳۳عیسی پاسخ داد: «مادر و برادران من چه کسانی هستند؟» ۳۴آنگاه به آنان که گردش نشسته بودند، نظر افکند و گفت: «اینانند مادر و برادران من! ۳۵هر که ارادۀ خدا را به جای آورَد، برادر و خواهر و مادر من است.»

قرار دادن کمربند تئوتکس بسیار مقدس (۳-۴? ۸- ۹?)

At the Dormition of the Most Holy Theotokos, her sash came into the possession of the Apostle Thomas and after various transfers came to Cappadocia. It was later taken from there to Constantinople, where it was kept in a sealed casket in the Church of the Theotokos at Blachernae, at the time of the Emperor Arcadius (395-408). The casket was not opened until the reign of the Emperor Leo the Wise (886-912), when the Empress Zoe, who was ill, had a vision in which she was told to have the sash placed upon her. The Emperor obtained the blessing of the Patriarch, the sash was placed upon the Empress, and she was immediately healed. Some accounts say that today’s feast celebrates the bringing of the sash to Constantinople; others that it commemorates the miraculous healing of the Empress.

کشیش‌شهید کیپریان, اسقف کارتاژ (۲۵۸)

He was born around 190 to pagan parents in North Africa. Before baptism he was distinguished in Carthage as a teacher of philosophy and rhetoric. He came to faith in Christ and was baptized at a young age; as soon as he became a Christian he abandoned his prestigious teacher’s position, sold his many possessions and gave all his wealth to the poor. He was ordained presbyter in 247, Bishop of Carthage in 248. He was known for his gentleness and paternal care for his flock, combined with firm opposition to heretics. His extensive writings still guide the Church today.

For his confession of Christ, he was beheaded under the Emperor Valerian on September 14; since that is the date of the Exaltation of the Cross, his feast is kept today. At the time of his execution he left twenty-five gold pieces (a huge sum) for the executioner who beheaded him.

قدیس گنادیوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۷۱)

He was known for his gentleness and his ascetical way of life. He would not ordain any man who did not know the Psalter by heart. He presided at a local council in which simony in the Church was anathematized. In his own lifetime he worked miracles, and he was told the time of his death in a vision. The famous monastery of Studion was built in his time, with his blessing. He reposed in peace.

قدیس آیدان لیندیسفارن (۶۵۱)

Around AD 635, Saint Oswald (5 August), King of Northumbria, appealed to the monks of the Monastery of Iona to send missionaries to his mostly-pagan kingdom. (An earlier mission had ended with the death of St Edwin in 633.) The fathers of the monastery chose St Aidan and consecrated him bishop. He founded a monastery (and his episcopal seat) on the island of Lindisfarne, and undertook missionary journeys, always on foot, throughout the kingdom, with King Oswald often accompanying him and serving as his interpreter. He lived in great poverty, using all the gifts he received as alms for the poor or to buy back captives and slaves. He was the spiritual father of St Hilda (17 Nov.), and founded the first women’s monasteries in Northumbria. He reposed in peace in 651, and was buried at Lindisfarne.

Note: Northumbria was an Anglo-Saxon kingdom in what is now northeastern England and southern Scotland.