افسسیان ۶.۱۰-۱۷ (رساله, شنبه بعد از غطاس)

۱۰باری، در خداوند، و به پشتوانۀ قدرت مقتدر او، نیرومند باشید. ۱۱اسلحۀ کامل خدا را بر تن کنید تا بتوانید در برابر حیله‌های ابلیس بایستید. ۱۲زیرا ما را کشتی گرفتن با جسم و خون نیست، بلکه ما علیه قدرتها، علیه ریاستها، علیه خداوندگاران این دنیای تاریک، و علیه فوجهای ارواح شریر در جایهای آسمانی می‌جنگیم. ۱۳پس اسلحۀ کامل خدا را بر تن کنید، تا در روز شرّ شما را یارای ایستادگی باشد، و بتوانید پس از انجام همه چیز، بایستید. ۱۴پس استوار ایستاده، کمربند حقیقت را به میان ببندید و زرۀ پارسایی را بر تن کنید، ۱۵و کفش آمادگی برای اعلام انجیلِ سلامتی را به پا نمایید. ۱۶افزون بر این همه، سپر ایمان را برگیرید، تا بتوانید با آن، همۀ تیرهای آتشین آن شریر را خاموش کنید. ۱۷کلاهخود نجات را بر سر نهید و شمشیر روح را که کلام خداست، به دست گیرید.

افسسیان ۲.۱۱-۱۳ (رساله)

۱۱پس شما که غیریهود به دنیا آمده‌اید، و آنان که خود را ’ختنه‌شده‘ می‌خوانند شما را ’ختنه‌ناشده‘ می‌نامند - در حالی‌که ختنۀ آنان عملی جسمانی است که به دست انسان انجام شده است - شما باید به یاد داشته باشید ۱۲که زمانی از مسیح جدا، از تابعیت اسرائیل محروم و با عهدهای شامل وعده، بیگانه بودید، و بی‌امید و بی‌خدا در این جهان به سر می‌بردید. ۱۳امّا اکنون در مسیحْ عیسی، شما که زمانی دور بودید، به واسطۀ خون مسیح نزدیک آورده شده‌اید.

متی ۴.۱-۱۱ (انجیل, شنبه بعد از غطاس)

۱آنگاه روح، عیسی را به بیابان هدایت کرد تا ابلیس وسوسه‌اش کند. ۲عیسی پس از آنکه چهل شبانه‌روز را در روزه سپری کرد گرسنه شد. ۳آنگاه وسوسه‌گر نزدش آمد و گفت: «اگر پسر خدایی، به این سنگها بگو نان شوند!» ۴عیسی در پاسخ گفت: «نوشته شده است که: «”انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود.“ » ۵سپس ابلیس او را به شهر مقدّس برد و بر فراز معبد قرار داد ۶و به او گفت: «اگر پسر خدایی، خود را به زیر افکن، زیرا نوشته شده است: «”فرشتگان خود را دربارۀ تو فرمان خواهد داد و آنها تو را بر دستهایشان خواهند گرفت، مبادا پایت را به سنگی بزنی.“ » ۷عیسی به او پاسخ داد: «این نیز نوشته شده که، «”خداوند، خدای خود را میازما.“ » ۸دیگر بار، ابلیس او را بر فراز کوهی بس بلند برد و همۀ حکومتهای جهان را با تمام شکوه و جلالشان به او نشان داد ۹و گفت: «اگر در برابرم به خاک افتی و مرا سَجده کنی، این همه را به تو خواهم بخشید.» ۱۰عیسی به او گفت: «دور شو ای شیطان! زیرا نوشته شده است: «”خداوند، خدای خود را بپرست و تنها او را عبادت کن.“ » ۱۱آنگاه ابلیس او را رها کرد و فرشتگان آمده، خدمتش کردند.

لوقا ۱۳.۱۸-۲۹ (انجیل)

۱۸آنگاه گفت: «پادشاهی خدا به چه مانَد؟ آن را به چه تشبیه کنم؟ ۱۹همچون دانۀ خردلی است که مردی آن را برگرفت و در باغ خود کاشت. آن دانه رویید و درختی شد، چنانکه پرندگان آسمان آمدند و بر شاخه‌هایش آشیانه ساختند.» ۲۰باز گفت: «پادشاهی خدا را به چه تشبیه کنم؟ ۲۱همچون خمیرمایه‌ای است که زنی برگرفت و با سه کیسه آرد مخلوط کرد تا تمامی خمیر ور آمد.» ۲۲عیسی در راه اورشلیم، به شهرها و روستاها می‌رفت و تعلیم می‌داد. ۲۳در این میان، کسی از او پرسید: «سرور من، آیا تنها شماری اندک از مردم نجات خواهند یافت؟» به ایشان گفت: ۲۴«سخت بکوشید تا از درِ تنگ داخل شوید، زیرا به شما می‌گویم، بسیاری خواهند کوشید تا داخل شوند، امّا نخواهند توانست. ۲۵چون صاحبخانه برخیزد و در را ببندد، بیرون ایستاده، در را خواهید کوبید و خواهید گفت: ”سرورا، در بر ما بگشا!“ امّا او پاسخ خواهد داد: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید.“ ۲۶خواهید گفت: ”ما با تو خوردیم و آشامیدیم و تو در کوچه‌های ما تعلیم می‌دادی.“ ۲۷امّا جواب خواهید شنید: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید. از من دور شوید، ای بدکاران!“ ۲۸آنگاه در آنجا گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود، زیرا ابراهیم و اسحاق و یعقوب و همۀ انبیا را در پادشاهی خدا خواهید دید، امّا خود را محروم خواهید یافت. ۲۹مردم از شرق و غرب و شمال و جنوب خواهند آمد و بر سفرۀ پادشاهی خدا خواهند نشست.

مادر قابل احترام ما دومنیکا (دومنینا) (حدود ۴۷۴)

She was born in Rome and reared in the love of Christ. She secretly left her parents’ house and traveled by ship to Alexandria, where she found lodging with four virtuous pagan maidens. By her example and counsel these four were in time led to abandon idolatry and embrace Domnica’s faith. The five then sailed to Constantinople, where it is said that the Patriarch Nectarius (October 11) was notified of their coming by an angel and met them at the dock. The Patriarch baptized the four maidens himself, giving them the names Dorothea, Evanthia, Nonna and Timothea, then settled them and Domnica in a monastery.

Soon the fame of Domnica’s pure life, wise teaching, and wondrous healings spread throughout the city, and even the Emperor Theodosius, with the Empress and his court, came to see her. Soon the crowds made it impossible for her and her sisters to live the heavenly life for which they had entered the monastery; so they relocated the monastery to a remote, demon-haunted location where executions had once commonly been performed, since everyone avoided the area. Here a new monastery was built by order of the Emperor, and the sisters found peace.

Saint Domnica’s fame continued, and she became not only a healer but an oracle for the city of Constantinople, prophesying the death of the Emperor Theodosius and the unrest which followed it. She reposed in peace, having first entrusted the care of the monastery to Dorothea. At the moment of her death, the whole monastery was shaken, and those present saw Saint Domnica dressed as a bride, being borne heavenward escorted by a company of white-clad monks and nuns.

قدیس آتیکوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۲۵)

Born in Sebaste in Armenia, he was reared by monks who held to the heresy of Macedonius, which denied the uncreated divinity of the Holy Spirit; but when he came of age he rejected this error and embraced the Orthodox faith. He settled in Constantinople and became a priest in the Great Church. Though he had little formal education, his amazing memory, his zeal for Christ, and his powerful sermons recommended him to all, and he was elected Patriarch in 406, during the reign of the Emperor Arcadius. He served as shepherd to the Church for twenty years, ruling always with wisdom and moderation. Though he was unbending in upholding the Faith exactly, he took a conciliatory, persuasive approach to heretics and schismatics; in this way he was able to restore many to the Church rather than driving them away. His best-known single act is his restoration of the name of St John Chrysostom to the diptychs. Saint John had been unjustly denied commemoration in the Patriarchate since his exile, which had led to a schism; restoration of his commemoration not only corrected a grave injustice but healed a schism. Saint Atticus also presided over the rededication of the Agia Sophia, which had been burned in 404 in the rioting that followed St John Chrysostom’s exile. He reposed in peace in 425.

قدیس سوِرینوس (۴۸۲)

St. Severinus came to the borderland of present-day Gemany and Austria from the east — possibly the Egyptian desert — to care for the Roman Christians who were endangered by invading barbarians during the collapse of the Roman Empire. He remained there until the end of his life. While he was there he advised both common people and kings to put eternal life first, and taught them to be generous to one another and to lead a true Christian life. He built a monastery and protected from harm those who gathered around him. As he foretold, the monks and other Christians who had followed him escaped to safety in Italy, taking St. Severinus’ incorrupt relics with them. His relics are still honored in Frattamaggiore, Italy (near Naples).

—from the 2006 Saint Herman Calendar