اول تیموتائوس ۶.۱۱-۱۶ (رساله, شنبه بعد از میلاد)

۱۱امّا تو ای مرد خدا، از اینها همه بگریز، و در پی پارسایی و دینداری و ایمان و محبت و پایداری و ملایمت باش. ۱۲در نبرد نیکوی ایمان پیکار کن و به دست آور آن حیات جاویدان را که بدان فرا خوانده شدی، آن هنگام که در برابر شهود بسیار، اعتراف نیکو را کردی. ۱۳در برابر خدایی که به همه چیز زندگی می‌بخشد، و در حضور مسیحْ عیسی که در شهادت خود نزد پُنتیوس پیلاتُس اعتراف نیکو را کرد، تو را سفارش می‌کنم ۱۴که این حکم را تا زمان ظهور خداوندمان عیسی مسیح، بی‌لکه و به دور از ملامت نگاه داری، ۱۵که خدا این را در وقت خود به انجام خواهد رسانید، همان خدای متبارک که حاکم یکتا و شاه شاهان و ربِ ارباب است. ۱۶او را که تنها وجود فناناپذیر است و در نوری سکونت دارد که نتوان به آن نزدیک شد، او را که هیچ‌کس ندیده و نتواند دید، تا ابد حرمت و توانایی باد. آمین.

تیطوس ۱.۱۵-۲.۱۰ (رساله)

۱۵برای پاکان همه چیزْ پاک است، امّا برای آنان که آلوده‌اند و بی‌ایمان، هیچ چیز پاک نیست، بلکه هم فکرشان آلوده است و هم وجدانشان. ۱۶مدّعی خداشناسی‌اند، امّا با کردارشان او را انکار می‌کنند. نفرت‌انگیزند و نافرمان، و نامناسب برای هر کار نیکو. ۱امّا تو از آنچه مطابق با تعلیم صحیح است، سخن بگو. ۲مردان سالخورده را بگو که معتدل و باوقار و خویشتندار باشند و در ایمان و محبت و پایداری، به شایستگی رفتار کنند. ۳به همین‌سان، زنان سالخورده باید شیوۀ زندگی محترمانه‌ای داشته باشند. نباید غیبت‌گو یا بندۀ شراب باشند، بلکه باید آنچه را که نیکوست تعلیم دهند، ۴تا بتوانند زنان جوانتر را خرد بیاموزند که شوهردوست و فرزنددوست باشند ۵و خویشتندار و عفیف و کدبانو و مهربان و تسلیمِ شوهر، تا کلام خدا بد گفته نشود. ۶نیز مردان جوان را پند ده تا خویشتندار باشند. ۷خودْ در همه چیز سرمشقِ اعمال نیکو باش. در تعلیم خود صداقت و جدیّت به خرج ده، ۸و سلامتِ گفتارت چنان باشد که کسی آن را مذمّت نتواند کرد، تا مخالفان چون فرصت بد گفتن از ما نیابند، شرمسار شوند. ۹غلامان را بیاموز که در هر چیز تسلیم اربابانشان باشند و برای جلب خشنودی آنها بکوشند؛ و چون و چرا نکنند ۱۰و از آنان ندزدند، بلکه کمال امانت را نشان دهند تا در هر چیز تعلیم مربوط به نجات‌دهندۀ ما خدا را زینت بخشند.

متی ۱۲.۱۵-۲۱ (انجیل, شنبه بعد از میلاد)

۱۵چون عیسی از این امر آگاه شد، آن مکان را ترک گفت. امّا عدۀ بسیاری از پی او رفتند و او جمیع ایشان را شفا بخشید ۱۶و ایشان را قدغن فرمود که او را شهرت ندهند. ۱۷این واقع شد تا گفتۀ اِشعیای نبی به انجام رسد که: ۱۸«این است خادم من که او را برگزیده‌ام، محبوب من که جانم از او خشنود است. روح خود را بر وی خواهم نهاد و او عدالت را به قومها اعلام خواهد داشت. ۱۹نزاع نخواهد کرد و فریاد نخواهد زد؛ و کسی صدایش را در کوچه‌ها نخواهد شنید. ۲۰نیِ خُرد شده را نخواهد شکست و فتیلۀ نیم‌سوخته را خاموش نخواهد کرد، تا عدالت را به پیروزی رساند. ۲۱نام او مایۀ امید برای همۀ قومها خواهد بود.»

مرقس ۱۲.۱-۱۲ (انجیل)

۱سپس عیسی به مَثَلها با ایشان سخن آغاز کرد و گفت: «مردی تاکستانی غَرْس کرد و گِرد آن دیوار کشید و چرخُشتی در آن کَند و برجی بنا نهاد. سپس تاکستان را به چند باغبان اجاره داد و خود به سفر رفت. ۲در موسم برداشت محصول، غلامی نزد باغبانان فرستاد تا مقداری از میوۀ تاکستان را از آنها بگیرد. ۳امّا آنها غلام را گرفته، زدند و دست‌خالی بازگرداندند. ۴سپس غلامی دیگر نزد آنها فرستاد، ولی باغبانان سرش را شکستند و به او بی‌حرمتی کردند. ۵باز غلامی دیگر فرستاد، امّا او را کشتند. و به همین‌گونه با بسیاری دیگر رفتار کردند؛ بعضی را زدند و بعضی را کشتند. ۶او تنها یک تن دیگر داشت که بفرستد و آن، پسر محبوبش بود. پس او را آخر همه روانه کرد و با خود گفت: ”پسرم را حرمت خواهند نهاد.“ ۷امّا باغبانان به یکدیگر گفتند: ”این وارث است؛ بیایید او را بکشیم تا میراث از آن ما شود.“ ۸پس او را گرفته، کشتند و از تاکستان بیرون افکندند. ۹حال، صاحب تاکستان چه خواهد کرد؟ خواهد آمد و باغبانان را هلاک کرده، تاکستان را به دیگران خواهد سپرد. ۱۰مگر در کتب مقدّس نخوانده‌اید که: «”سنگی که معماران رد کردند، مهمترین سنگ بنا شده است؛ ۱۱خداوند چنین کرده و در نظر ما شگفت می‌نماید“ ؟» ۱۲آنگاه بر آن شدند عیسی را گرفتار کنند، زیرا دریافتند که این مَثَل را دربارۀ آنها گفته است، امّا از جمعیت بیم داشتند؛ پس او را ترک کردند و رفتند.

مادر مقدس ما ملانیا اصغر روم (۴۳۹)

She was born in 383 in Rome, to a very wealthy family with large estates in Italy, Africa, Spain and even Britain. She was the grand- daughter of St Melania the Elder (June 8) and a pious disciple of Christ from a young age. She was married against her will at the age of fourteen, to a relative named Apinianus. They had two children, both of whom died in early childhood. Henceforth Melania and her husband dedicated themselves entirely to God. They had both dreamed of a high wall that they would have to climb before they could pass through the narrow gate that leads to life, and soon began to take measures to dispose of their wealth. This aroused opposition from some of the Senate, who were concerned that the selling off of such huge holdings would disrupt the economy of the State itself.

With the support of the Empress, though, Melania was able to free 8000 of her slaves and give each a gift of three gold pieces to begin life as freedmen. She employed agents to help fund the establishment of churches and monasteries throughout the Empire, donated many estates to the Church, and sold many more, giving the proceeds as alms. When Rome fell to the Goths under Alaric in 410, Melania and Apinianus moved to Sicily, then to Africa, where they completed the sale of their propery, donating the proceeds to monasteries and to aiding victims of the barbarians.

In Africa Melania, now aged about thirty, took up a life of the strictest asceticism: she kept a total fast on weekdays, only eating on Saturday and Sunday; she slept two hours a night, giving the rest of the night to vigil and prayer. Her days were spent in charitable works, using the remainder of her wealth to relieve the poor and benefit the Church. After seven years in Africa, Melania, her mother and her husband left on pilgrimage to the Holy Land. There they founded a monastery on the Mount of Olives, which grew to a community of ninety nuns. Melania’s mother died in 431, then her husband and spiritual brother Apinianus ; she buried them side by side.

Save for one visit to Constantinople, Melania continued to live in reclusion in a small cave on the Mount of Olives; she became an advisor to the Empress Eudocia, who sought her expert counsel on her gifts to churches and monasteries.

Melania fell ill keeping the Vigil of Nativity in 439, and fell asleep in the Lord six days later; her last words were ‘As it has pleased the Lord, so it has come to pass.’ Her monastery was destroyed in 614 by the Persians, but her cave hermitage on the Mount of Olives is still a place of pilgrimage and veneration.

قدیس زوتیکوس, نوازنده فقیر و خادم جذامیان (سده ۴)

He was born in Rome, and as a young man was chosen by the Emperor Constantine to assist in the foundation of his new capital at Byzantium. An outbreak of leprosy in the new City became so severe that the Emperor ordered that all lepers, whatever their rank, be driven from the city or drowned in the sea. Zoticus, moved by compassion for these people, went to the Emperor and asked him for a large amount of gold to buy gems and pearls to enhance the glory of the city, ‘For, as Your Majesty knows, I am well-qualified in this field.’ The Saint then used the gold to ransom all those being led into exile or to drowning, and to establish for them a camp on the hill of Olivet on the opposite shore of the Bosphorus. There he brought the sick and provided for their care.

In 337 Constantius, an Arian heretic, took the throne upon the death of his father. Some of Zoticus’ enemies at court, seeing an opportunity, denounced Zoticus to the new Emperor, saying that he not only held subversive views, but had misappropriated public money. When he learned of these charges, Zoticus presented himself to the Emperor, finely dressed, and offered to take Constantius to see the gems and pearls that he had bought on his behalf. When they reached the hill of Olivet, Constantius was astonished to see a company of lepers coming to greet him with lighted candles, honoring and praising him and their patron Zoticus. Then the holy Zoticus said to the Emperor, ‘These are the precious stones and brilliant pearls that give luster to the crown of the heavenly Kingdom that you will inherit by their prayers. I bought them for the salvation of your soul.’

Instead of being grateful, the heartless Emperor ordered that Zoticus be tied behind wild mules and dragged until dead. The mules ran down the hill, breaking the Saint’s body upon the rocks and brush. Then, of their own accord, they returned to the top of the hill, still dragging the body, and, like Balaam’s ass (Numbers ch. 22), spoke and proclaimed that the Martyr must be buried on that hill. The astonished and repentant Emperor ordered the Martyr buried with honor, and commanded that a hospital for lepers be built there, staffed by the best physicians and caretakers.

Saint Zoticus is also called Orphanotrophos, ‘Cherisher of Orphans,’ because in later years a large orphanage was added to the leprosarium. The orphanage included a general hospital and a home for the aged. The Saint was honored throughout Byzantine history as the patron of the orphanage.

قدیس تئوفیلاکت, اسقف اعظم اوخرید (حدود ۱۱۲۶)

He was born on the island of Euripos and, after being educated in Constantinople, became one of the clergy of the Great Church there. He was consecrated a bishop and sent, against his will, to Ochrid, where he shepherded the Church in Bulgaria for twenty-five years. An inspired theologian and orator, he has left many homilies and, most important, a commentary on the whole New Testament, which has been has been treasured by Orthodox Christians ever since. In his last years he moved to Thessalonica, where he reposed in peace.