اول قرنتیان ۴.۱۷-۵.۵ (رساله)

۱۷از همین رو تیموتائوس را نزدتان فرستادم، او را که فرزند محبوب من است و امین در خداوند. او شیوۀ زندگی مرا در مسیحْ عیسی به شما یادآور خواهد شد، چنانکه آن را در همۀ کلیساها در هر جا تعلیم می‌دهم. ۱۸برخی با این گمان که من دیگر نزدتان نخواهم آمد، گستاخ شده‌اند. ۱۹امّا به خواست خدا به‌زودی نزدتان می‌آیم و نه فقط سخن این گستاخان را، بلکه قدرتشان را نیز در خواهم یافت. ۲۰زیرا پادشاهی خدا به حرف نیست، بلکه در قدرت است. ۲۱کدام‌یک را ترجیح می‌دهید؟ با چوب نزدتان بیایم یا با محبت و روحی ملایم؟ ۱به واقع خبر رسیده که در میان شما بی‌عفتی هست، آن هم به گونه‌ای که حتی در میان بت‌پرستان نیز پذیرفته نیست. شنیده‌ام مردی با نامادری خود رابطه دارد. ۲و شما افتخار می‌کنید! آیا نمی‌بایست ماتم گیرید و کسی را که چنین کرده از میان خود برانید؟ ۳زیرا هرچند من در جسم میان شما نیستم، امّا در روح با شمایم؛ و هم‌اکنون، چون کسی که در میان شما حاضر است، حکم خود را در خصوص کسی که دست به چنین کاری زده است، به نام خداوند ما عیسی مسیح صادر کرده‌ام. ۴وقتی شما گرد هم می‌آیید و من در روح میان شما هستم، و با حضورِ قدرتِ خداوند ما عیسی، ۵این مرد را به شیطان بسپارید تا با نابودیِ نَفْس گناهکار، روح در روز خداوندْ عیسی نجات یابد.

لوقا ۵.۱۷-۲۶ (انجیل)

۱۷روزی از روزها عیسی تعلیم می‌داد و فَریسیان و معلمان شریعت از همۀ شهرهای جلیل و یهودیه و نیز از اورشلیم آمده و نشسته بودند، و قدرت خداوند برای شفای بیماران با او بود. ۱۸ناگاه چند مرد از راه رسیدند که مفلوجی را بر تشکی حمل می‌کردند. ایشان کوشیدند او را به درون خانه ببرند و در برابر عیسی بگذارند. ۱۹امّا چون به سبب ازدحام جمعیت راهی نیافتند، به بام خانه رفتند و از میان سفالها مفلوج را با تُشَکَش پایین فرستادند و وسط جمعیت، در برابر عیسی نهادند. ۲۰چون عیسی ایمان ایشان را دید، گفت: «ای مرد، گناهانت آمرزیده شد!» ۲۱امّا فَریسیان و علمای دین با خود اندیشیدند: «این کیست که کفر می‌گوید؟ چه کسی جز خدا می‌تواند گناهان را بیامرزد؟» ۲۲عیسی دریافت چه می‌اندیشند و پرسید: «چرا در دل چنین می‌اندیشید؟ ۲۳گفتن کدام‌یک آسانتر است: ”گناهانت آمرزیده شد“ یا اینکه ”برخیز و راه برو“؟ ۲۴حال تا بدانید که پسر انسان بر زمین اقتدار آمرزش گناهان را دارد» - به مرد مفلوج گفت: «به تو می‌گویم، برخیز، تشک خود برگیر و به خانه برو!» ۲۵در دم، آن مرد مقابل ایشان ایستاد و آنچه را بر آن خوابیده بود برداشت و خدا را حمدگویان به خانه رفت. ۲۶همه از این رویداد در شگفت شده، خدا را تمجید کردند و در حالی که ترس وجودشان را فرا گرفته بود، می‌گفتند: «امروز چیزهای شگفت‌انگیز دیدیم.»

مبارک آندریاس، دیوانه برای مسیح

St Andrew was bought as a slave by Theognostos,a wealthy citizen of Constantinople, during the reign of the Emperor Leo the Wise. Theognostos recognized Andrew’s unusual ability and taught him to read and write. Despite this, Andrew, obeying a divine revelation, took up the ascesis of folly for Christ, behaving as a madman all day and secretly praying most of the night. His master endeavored to have him cured of his apparent madness, having prayers read over him in church, but to no avail. Finally he discharged Andrew, who thereafter lived in absolute poverty in Constantinople, clothing himself in rags and living on the bread given him by kindly Christians. Anything that he received, beyond that needed for bare survival, he gave to beggars, usually mocking and insulting them at the same time so as not to be thanked or praised for his deeds. Such was the wholeheartedness of his prayers that he was given grace to see angels and demons, to discern the secrets of others, thereby turning them from their sins. It was he who, with his disciple Epiphanius, saw the vision of the Protecting Veil of the Mother of God (see October 1). After a life of profound ascetic struggle, he reposed in peace.

کشیش‌شهید کیپریان و باکره-شهید یوستینا (۳۰۴)

“Saint Justina, who was from Damascus, lived in virginity for the sake of Christ. Saint Cyprian, who was from Antioch, began as an initiate of magic and worshipper of the demons. A certain foolish young man who had been smitten with Justina’s beauty hired Cyprian to draw her to love him; when Cyprian had used every demonic device he knew, and had failed, being repulsed by the power of Christ Whom Justina invoked, he understood the weakness of the demons and came to know the truth. Delivered from demonic delusion, he came to Christ and burned all his books of magic, was baptized, and later ascended the episcopal throne in his country. Later, he and Justina were arrested by the Count of Damascus, and having endured many torments at his hands, they were sent finally to Diocletian in Nicomedia, where they were beheaded in the year 304.” (Great Horologion)

قدیس کاسیان یونانی, معجزه‌گر اوگلیچ (۱۵۰۴)

In 1473, Princess Sophia Paleologos came to Russia with a large retinue to marry Prince Ivan III. One of this retinue was a certain nobleman named Constantine, a relative of the last Byzantine Emperor, Constantine XI Paleologos. Constantine entered into the service of Archbishop Joasaph of Rostov, and in 1489 went with him on his retirement to the Monastery of St Therapont at White Lake. Constantine himself had no plans to become a monk; but on his first night at the monastery St Martinian (January 12) appeared to him, exhorting him to renounce the world immediately. Constantine reported his vision to the Archbishop, who confirmed its authenticity, and Constantine was tonsured a monk with the name Cassian.

The new monk entered into the ascetic struggle with fervor: though he had spent his life as a prince, he gladly undertook the lowliest tasks and the most onerous obedience. At the encouragement of his friend St Nilus of Sora (Nil Sorsky, May 7), he took up a hermit’s life by the River Uchma in the Uglich district. In time various disciples gathered around him, and St Cassian, against his own will, became the head of a skete. His teachings to his disciples always emphasized obedience, care for the poor, and prayer for the departed. He reposed in peace.