یوحنا ۲۱.۱-۱۴ (انجیل دهم صبحگاهی)

۱پس از این وقایع، عیسی بار دیگر خود را در کنار دریاچۀ تیبِریه بر شاگردان نمایان ساخت. او این‌چنین نمایان گشت: ۲روزی شَمعون پطرس، تومای معروف به دوقلو، نَتَنائیل از مردمان قانای جلیل، پسران زِبِدی و دو شاگرد دیگر با هم بودند. ۳شَمعون پطرس به آنها گفت: «من به صید ماهی می‌روم.» آنها گفتند: «ما نیز با تو می‌آییم.» پس بیرون رفته، سوار قایق شدند. امّا در آن شب چیزی صید نکردند. ۴سحرگاهان، عیسی در کنار ساحل ایستاد؛ امّا شاگردان درنیافتند که عیسی است. ۵او به آنها گفت: «ای فرزندان، چیزی برای خوردن ندارید؟» پاسخ دادند: «نه!» ۶گفت: «تور را به جانب راست قایق بیندازید که خواهید یافت.» ایشان چنین کردند و از فراوانی ماهی قادر نبودند تور را به درون قایق بکشند. ۷شاگردی که عیسی دوستش می‌داشت، به پطرس گفت: «خداوند است!» شَمعون پطرس چون شنید که خداوند است، در دم جامۀ خود را گرد خویش پیچید - زیرا آن را از تن به در آورده بود - و خود را به دریا افکند. ۸امّا دیگر شاگردان با قایق آمدند، در حالی که تورِ پر از ماهی را با خود می‌کشیدند، زیرا فاصلۀ آنها با ساحل فقط دویست ذِراع بود. ۹چون به ساحل رسیدند، دیدند آتشی با زغال افروخته است و ماهی بر آن نهاده شده، و نان نیز هست. ۱۰عیسی به ایشان گفت: «از آن ماهیها که هم‌اکنون گرفتید، بیاورید.» ۱۱شَمعون پطرس به درون قایق رفت و تور را به ساحل کشید. تورْ پر از ماهیهای بزرگ بود، به تعداد صد و پنجاه و سه ماهی. و با اینکه شمار ماهیها بدین حد زیاد بود، تور پاره نشد. ۱۲عیسی به ایشان گفت: «بیایید صبحانه بخورید.» هیچ‌یک از شاگردان جرأت نکرد از او بپرسد، «تو کیستی؟» زیرا می‌دانستند که خداوند است. ۱۳عیسی پیش آمده، نان را برگرفت و به آنها داد، و نیز ماهی را. ۱۴این سوّمین بار بود که عیسی پس از برخاستن از مردگان بر شاگردان خویش نمایان می‌شد.

افسسیان ۴.۷-۱۳ (رساله, یکشنبه بعد از غطاس)

۷امّا به هر یک از ما به فراخور اندازۀ بخشش مسیح، فیض بخشیده شده است. ۸از این رو می‌گوید: «هنگامی که به عرش برین صعود کرد، اسیران را به اسیری برد و هدایا به مردم داد.» ۹عبارت ’صعود کرد‘، حاکی از چیست، جز آن که به جایهای پست‌تر زمینی نیز نزول کرد؟ ۱۰او که نزول کرد، همان است که از همۀ آسمانها بسی فراتر رفت، تا همه چیز را پر سازد. ۱۱و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم، ۱۲تا مقدسین را برای کار خدمت آماده سازند، برای بنای بدن مسیح، ۱۳تا زمانی که همه به یگانگی ایمان و شناخت پسر خدا دست یابیم و بالغ شده، به بلندای کامل قامت مسیح برسیم.

متی ۴.۱۲-۱۷ (انجیل, یکشنبه بعد از غطاس)

۱۲چون عیسی شنید که یحیی گرفتار شده است، به جلیل بازگشت. ۱۳سپس ناصره را ترک کرده، به کَفَرناحوم رفت و در آنجا اقامت گزید. کَفَرناحوم در کنار دریاچۀ جلیل و در نواحی زِبولون و نَفتالی واقع بود. ۱۴این واقع شد تا کلام اِشعیای نبی به حقیقت پیوندد که گفته بود: ۱۵«دیار زِبولون و نَفتالی، راه دریا، فراسوی اردن، جلیلِ ملتها؛ ۱۶مردمی که در تاریکی به سر می‌بردند، نوری عظیم دیدند، و بر آنان که در دیار سایۀ مرگ ساکن بودند، روشنایی درخشید.» ۱۷از آن زمان عیسی به موعظۀ این پیام آغاز کرد که: «توبه کنید، زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است!»

قدیس گریگوری نیسا

“Saint Gregory, the younger brother of Basil the Great, illustrious in speech and a zealot for the Orthodox faith, was born in 331. His brother Basil was encouraged by their elder sister Macrina to prefer the service of God to a secular career (see July 19); Saint Gregory was moved in a similar way by his godly mother Emily, who, when Gregory was still a young man, implored him to attend a service in honour of the holy Forty Martyrs at her retreat at Annesi on the River Iris. Saint Gregory came at his mother’s bidding, but being wearied with the journey, and feeling little zeal, he fell asleep during the service. The Forty Martyrs then appeared to him in a dream, threatening him and reproaching him for his slothfulness. After this he repented and became very diligent in the service of God. He became bishop in 372, and because of his Orthodoxy he was exiled in 374 by Valens, who was on one mind with the Arians. After Valens’ death in 378 he was recalled to his throne by the Emperor Gratian. He attended the Local Council of Antioch, which sent him to visit the churches of Arabia and Palestine, which had been defiled and ravaged by Arianism. He attended the Second Ecumenical Council, which was assembled in Constantinople in 381. Having lived some sixty years and left behind many remarkable writings, he reposed about the year 395. The acts of the Seventh Ecumenical Council call him “Father of Fathers.” (Great Horologion)

پدر مقدس ما تئوفان منزوی (۱۸۹۴)

This modern-day Church Father was born in Chernavsk in central Russia. The son of a priest, he entered seminary at a young age, then completed the four-year course in theology at the Academy of Kiev. Though he distinguished himself as a student, his heart turned increasingly toward the monastic life, and he was tonsured a monk and ordained a priest upon completion of his studies. During his time at the Academy he often visited the Lavra of the Caves, and there became a spiritual child of Father Parthenius (March 25).

His desire for monastic life was not fulfilled immediately, for the Church felt need of his intellectual gifts. He served as a professor at the Theological Academy in St Petersburg, then worked for seven years in the Russian Mission to the Near East, mostly in Palestine. During this time he gained a perfect mastery of Greek and studied the works of the Church Fathers in the original languages. Returning to Russia, he was soon consecrated a bishop; but after seven years of episcopal service, he at last achieved his heart’s desire, resigning as bishop and retiring to a small monastery at Yvschen, where he spent the rest of his days.

After taking full part in the liturgical and communal life of the monastery for several years, he took up the life of a recluse in 1872. He lived in two small rooms, subsisting almost entirely on bread and tea, visited only by his confessor and the abbot of the monastery. He celebrated the Divine Liturgy every day in his cell. All of his time not taken up by inner prayer was devoted to translating the works of the Fathers into Russian and, increasingly, to writings of his own. Most importantly, he prepared a Russian-language edition of the Philokalia which had a deep impact upon Russian spiritual life.

Though he received no visitors, St Theophan entered into correspondence with many earnest Christians who sought his counsel, and so in time became the spiritual father of many believers throughout Russia. He reposed in peace in 1894.

In addition to the Philokalia, St Theophan produced (among other works): a Spiritual Psalter of selections from St Ephraim the Syrian; The Path to Salvation, an exposition of Orthodox Spirituality written in clear, plain language for those living in the world; collections of his letters to spiritual children; and Unseen Warfare, a treatise on prayer and the ascetical life. This last has an unusual history. In its original form it was written by Lorenzo Scupoli, an Italian Roman Catholic priest. St Nikodemos of the Holy Mountain, recognizing the book’s merit, produced a Greek edition in which he corrected various deviations from Orthodoxy in the original. St Theophan in turn revised the Greek edition extensively, removing some material and adding passages of his own; so that the Italian, Greek and Russian versions are in fact three substantially different books. Many of St Theophan’s works (including Unseen Warfare) are available in good English translations. They are almost unique in presenting the undiluted hesychastic spirituality of the Orthodox Church in plain, straightforward language accessible to most people.