دوم قرنتیان ۱۲.۱۰-۱۹ (رساله)

۱۰از همین رو، در ضعفها، دشنامها، سختیها، آزارها و مشکلات، به‌خاطر مسیح شادمانم، زیرا وقتی ناتوانم، آنگاه توانایم. ۱۱همچون بی‌فهمان رفتار کرده‌ام! شما ناگزیرم کردید. می‌بایست مورد ستایشتان باشم، چرا که هرچند هیچم، امّا از آن ’بزرگْ‌رسولان‘ چیزی کم ندارم. ۱۲نشانه‌های رسالت، در نهایتِ بردباری در میان شما به ظهور رسید، با آیات و عجایب و معجزات. ۱۳در قیاس با سایر کلیساها، چه اجحافی در حق شما شد، جز اینکه هرگز باری بر دوشتان نبوده‌ام؟ برای این بدی که در حق شما کردم، مرا ببخشید! ۱۴اکنون آماده‌ام برای بار سوّم به دیدارتان بیایم، و باری بر دوشتان نخواهم بود. زیرا نه اموال شما، بلکه خود شما را می‌خواهم. چرا که فرزندان نیستند که باید برای والدین خود بیندوزند، بلکه والدین برای فرزندان خود می‌اندوزند. ۱۵پس من با شادی بسیار هر چه دارم در راه جانهای شما خرج خواهم کرد و حتی جان خود را نیز دریغ نخواهم داشت. اگر من شما را بیشتر دوست می‌دارم، آیا شما باید مرا کمتر دوست بدارید؟ ۱۶امّا حتی اگر بپذیرید که خود بر دوش شما باری نبوده‌ام، لابد می‌گویید چون شخصی مکّار هستم، باید به نحوی از شما بهره‌برداری کرده باشم. ۱۷آیا به واسطۀ آنان که نزدتان فرستادم از شما سوءاستفاده کردم؟ ۱۸من تیتوس را بر آن داشتم که نزد شما بیاید و برادرمان را نیز همراهش فرستادم. آیا تیتوس از شما سوءاستفاده کرد؟ آیا ما نیز به همین شیوه رفتار نکردیم و همین رَویّه را در پیش نگرفتیم؟ ۱۹آیا تا اینجا بر این تصور بوده‌اید که می‌کوشیم در برابر شما از خود دفاع کنیم؟ ما در حضور خدا و همچون کسانی سخن می‌گوییم که در مسیح‌اند، و هرآنچه می‌کنیم، ای عزیزان، برای بنای شماست.

مرقس ۴.۱۰-۲۳ (انجیل)

۱۰هنگامی که عیسی تنها بود، آن دوازده تن و کسانی که گِردش بودند، دربارۀ مَثَلها از او پرسیدند. ۱۱به ایشان گفت: «راز پادشاهی خدا به شما عطا شده است، امّا برای مردمِ بیرون، همه چیز به‌صورت مَثَل است؛ ۱۲تا: «”بنگرند، امّا درک نکنند، بشنوند، امّا نفهمند، مبادا بازگشت کنند و آمرزیده شوند!“ » ۱۳آنگاه بدیشان گفت: «آیا این مَثَل را درک نمی‌کنید؟ پس چگونه مَثَلهای دیگر را درک خواهید کرد؟ ۱۴برزگر کلام را می‌کارد. ۱۵بعضی مردم همچون بذرهای کنار راهند، آنجا که کلام کاشته می‌شود؛ به محض اینکه کلام را می‌شنوند، شیطان می‌آید و کلامی را که در آنها کاشته شده، می‌رباید. ۱۶دیگران، همچون بذرهای کاشته شده بر سنگلاخند؛ آنان کلام را می‌شنوند و بی‌درنگ آن را با شادی می‌پذیرند، ۱۷امّا چون در خود ریشه ندارند، تنها اندک زمانی دوام می‌آورند. آنگاه که به سبب کلام، سختی یا آزاری بروز کند، در دم می‌افتند. ۱۸عده‌ای دیگر، همچون بذرهای کاشته شده در میان خارهایند؛ کلام را می‌شنوند، ۱۹امّا نگرانیهای این دنیا و فریبندگی ثروت و هوسِ چیزهای دیگر در آنها رسوخ می‌کند و کلام را خفه کرده، بی‌ثمر می‌سازد. ۲۰دیگران، همچون بذرهای کاشته شده در زمین نیکویند؛ کلام را شنیده، آن را می‌پذیرند و سی، شصت و حتی صد برابر بار می‌آورند.» ۲۱عیسی به آنها گفت: «آیا چراغ را می‌آورید تا آن را زیر کاسه یا تخت بگذارید؟ آیا آن را بر چراغدان نمی‌نهید؟ ۲۲زیرا چیزی پنهان نیست مگر برای آشکار شدن، و چیزی مخفی نیست مگر برای به ظهور آمدن. ۲۳هر که گوش شنوا دارد، بشنود.»

قرار دادن کمربند تئوتکس بسیار مقدس (۳-۴? ۸- ۹?)

At the Dormition of the Most Holy Theotokos, her sash came into the possession of the Apostle Thomas and after various transfers came to Cappadocia. It was later taken from there to Constantinople, where it was kept in a sealed casket in the Church of the Theotokos at Blachernae, at the time of the Emperor Arcadius (395-408). The casket was not opened until the reign of the Emperor Leo the Wise (886-912), when the Empress Zoe, who was ill, had a vision in which she was told to have the sash placed upon her. The Emperor obtained the blessing of the Patriarch, the sash was placed upon the Empress, and she was immediately healed. Some accounts say that today’s feast celebrates the bringing of the sash to Constantinople; others that it commemorates the miraculous healing of the Empress.

کشیش‌شهید کیپریان, اسقف کارتاژ (۲۵۸)

He was born around 190 to pagan parents in North Africa. Before baptism he was distinguished in Carthage as a teacher of philosophy and rhetoric. He came to faith in Christ and was baptized at a young age; as soon as he became a Christian he abandoned his prestigious teacher’s position, sold his many possessions and gave all his wealth to the poor. He was ordained presbyter in 247, Bishop of Carthage in 248. He was known for his gentleness and paternal care for his flock, combined with firm opposition to heretics. His extensive writings still guide the Church today.

For his confession of Christ, he was beheaded under the Emperor Valerian on September 14; since that is the date of the Exaltation of the Cross, his feast is kept today. At the time of his execution he left twenty-five gold pieces (a huge sum) for the executioner who beheaded him.

قدیس گنادیوس, پاتریارک قسطنطنیه (۴۷۱)

He was known for his gentleness and his ascetical way of life. He would not ordain any man who did not know the Psalter by heart. He presided at a local council in which simony in the Church was anathematized. In his own lifetime he worked miracles, and he was told the time of his death in a vision. The famous monastery of Studion was built in his time, with his blessing. He reposed in peace.

قدیس آیدان لیندیسفارن (۶۵۱)

Around AD 635, Saint Oswald (5 August), King of Northumbria, appealed to the monks of the Monastery of Iona to send missionaries to his mostly-pagan kingdom. (An earlier mission had ended with the death of St Edwin in 633.) The fathers of the monastery chose St Aidan and consecrated him bishop. He founded a monastery (and his episcopal seat) on the island of Lindisfarne, and undertook missionary journeys, always on foot, throughout the kingdom, with King Oswald often accompanying him and serving as his interpreter. He lived in great poverty, using all the gifts he received as alms for the poor or to buy back captives and slaves. He was the spiritual father of St Hilda (17 Nov.), and founded the first women’s monasteries in Northumbria. He reposed in peace in 651, and was buried at Lindisfarne.

Note: Northumbria was an Anglo-Saxon kingdom in what is now northeastern England and southern Scotland.