Romans 16.1-16 (رساله)

۱خواهرمان فیبی را به شما معرفی می‌کنم. او از خادمان کلیسای شهر کِنخْریه است. ۲او را در خداوند، آن‌گونه که شایستۀ مقدسین است، بپذیرید و از هیچ کمکی که از شما بخواهد دریغ مورزید، زیرا او به بسیاری، از جمله خود من، کمک فراوان کرده است. ۳به پْریسکیلا و آکیلا، همکاران من در مسیحْ عیسی، سلام برسانید. ۴آنان جان خود را به‌خاطر من به خطر انداختند، و نه تنها من، بلکه همۀ کلیساهای غیریهودیان از آنان سپاسگزارند. ۵همچنین به کلیسایی که در خانۀ آنها بر پا می‌شود، درود برسانید. به دوست عزیزم اِپینِتوس سلام برسانید، که نوبر کسانی است که در آسیا به مسیح گرویدند. ۶مریم را که برای شما زحمت بسیار کشید، سلام گویید. ۷به خویشاوندان من، آندْرونیکوس و یونیاس که با من در زندان بودند، سلام برسانید. آنان در میان رسولان، از چهره‌های برجسته‌اند که پیش از من در مسیح بوده‌اند. ۸به آمپْلیاتوس که او را در خداوند دوست می‌دارم، سلام برسانید. ۹به همکارمان در مسیح، اوربانوس، و دوست عزیزم، اِستاخیس، سلام دهید. ۱۰به آپِلیس که امتحان خود را در مسیح پس داده، سلام برسانید. به افراد خاندان آریستوبولُس سلام گویید. ۱۱به خویش من هیرودیون و نیز به آن اعضای خاندان نارکیسوس که در خداوند هستند، سلام برسانید. ۱۲به تْریفینا و تْریفوسا، بانوانی که سختکوشانه در خداوند کار می‌کنند، و نیز به دوست عزیزم پِرسیس، بانوی دیگری که در خداوند بسیار تلاش می‌کند، سلام دهید. ۱۳به روفُس که در خداوند برگزیده است، و به مادر او که در حق من نیز مادری کرده، سلام برسانید. ۱۴به آسینکْریتوس، فْلِگون، هِرماس، پاتْروباس و هِرمِس و برادران دیگری که با ایشان هستند، سلام گویید. ۱۵به فیلولوگوس، یولیا، نیریاس و خواهرش، و به اولیمپاس و همۀ مقدسینی که همراه ایشانند، سلام برسانید. ۱۶یکدیگر را با بوسه‌ای مقدّس سلام گویید. همۀ کلیساهای مسیح به شما درود می‌فرستند.

متی ۱۳.۳-۹ (انجیل)

۳سپس بسیار چیزها با مَثَلها برایشان بیان کرد. گفت: «روزی برزگری برای بذرافشانی بیرون رفت. ۴چون بذر می‌پاشید، برخی در راه افتاد و پرندگان آمدند و آنها را خوردند. ۵برخی دیگر بر زمین سنگلاخ افتاد که خاک چندانی نداشت؛ پس زود سبز شد، چرا که خاک کم‌عمق بود. ۶امّا چون خورشید برآمد، بسوخت و چون ریشه نداشت، خشکید. ۷برخی میان خارها افتاد، و خارها نمو کرده، آنها را خفه کرد. ۸امّا بقیۀ بذرها بر زمین نیکو افتاد و بار آورد: بعضی صد برابر، بعضی شصت و بعضی سی. ۹هر که گوش دارد، بشنود.»

شهید هیاکینتوس

He was a young courtier to the Emperor Trajan, and a secret Christian. When the Emperor and his court were offering sacrifice to the idols, Hyacinth stood apart; he was noticed and brought before the Emperor where, when interrogated, he proclaimed himself a Christian and refused to make sacrifice to the pagan gods. For this he was brutally whipped, then thrown into prison, where the Emperor ordered that he be given only food that had been sacrificed to idols. This Hyacinth refused to eat and, after eight days, died in prison.

پدر مقدس ما اشعیا تنها (۴۹۱)

One of the Desert Fathers, he lived in asceticism first at Scetis in Egypt, then in Palestine; he died in Gaza. His instructive writings are often quoted by the Fathers.

Abba Isaiah said: The crown of all good works consists in this: that a man place all his hope in God, that he flee to Him once and for all with all his heart and strength, that he be filled with compassion for all and weep before God, imploring His help and mercy.

پدر مقدس ما الکساندر, بنیانگذار صومعه نخفتگان کسان (۴۳۰)

“Born in Asia and educated in Constantinople, he went into the army after completing his studies and became an officer. Reading the Holy Scriptures, he came upon the Saviour’s words: ‘If thou wilt be perfect, go and sell all thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven; and come and follow Me’ (Matt. 19:21). These words made such an impression on him that he sold and gave away all that he had, and went off to the desert. After long asceticism and striving for purification, he founded the community of the ‘Wakeful Ones’ (Acoemetae) with a special rule. According to this rule, the services in the church continued day and night in unbroken sequence. The brethren were divided into six groups, each having its appointed hours of day or night to go to church and take over the reading and singing from the previous group. He travelled a great deal over the East, bringing people to faith in Christ, disputing with heretics, working miracles by God’s grace and growing old in the service of the Lord Jesus. He finished his earthly course in Constantinople in the year 430, where his relics revealed the miraculous power and glory with which God had glorified His holy servant.” (Prologue)

پدر ما در میان قدیسان آناتولیوس, اسقف اعظم قسطنطنیه (۴۵۸)

He was a priest from Alexandria. At the ‘Robber Council’ at Ephesus in 449, Dioscoros, the monophysite who occupied the Patriarchal throne in Alexandria, had Anatolios installed as Patriarch of Constantinople, thinking that he would prove an ally. But Anatolios quickly emerged as a fervent champion of Orthodoxy: he convened a council of bishops just before the Council of Chalcedon in 451, at which Pope Leo’s Orthodox “Tome” (see February 18) was approved, though Dioscoros had not allowed it to be read at the Robber Council. At the Council of Chalcedon, Anatolios condemned Nestorius, Eutyches, and his frustrated patron Dioscoros. He reposed in peace in 458.

Anatolios is believed to be the author of the ‘Anatolian Stichera’ found in the weekly Vespers and Matins services; but these may have been composed by another Anatolios, a monk and a disciple of St Theodore the Studite.