یوئیل ۲.۱۲-۲۶ (ساعت ششم)

۱۲خداوند می‌فرماید: «با این حال، حتی همین الان با تمامی دل خود، و با روزه و گریه و ماتم، نزد من بازگشت کنید؛ ۱۳دل خود را چاک زنید، نه جامۀ خویش را.» به سوی یهوه خدای خود بازگشت کنید زیرا او فیاض و رحیم است، دیرخشم و آکنده از محبت، و از بلا منصرف می‌شود. ۱۴کسی چه دانَد؟ شاید برگردد و منصرف شده، از پس خود برکتی باقی گذارد، یعنی هدیۀ آردی و هدیۀ ریختنی را برای یهوه خدای شما. ۱۵در صَهیون کَرِنا بنوازید، زمانی را به روزه اختصاص دهید، و به گردهم‌آییِ مخصوص فرا خوانید. ۱۶قوم را گرد آورید، و جماعت را تقدیس نمایید؛ پیران را جمع کنید، و کودکان و شیرخوارگان را گرد آورید. داماد از حُجرۀ خویش به در آید، و عروس از حِجله‌اش. ۱۷کاهنان که خادمان خداوندند، میان رواق و مذبح بگریند و بگویند: «خداوندا، بر قوم خویش رحم فرما، و میراث خود را اسباب تمسخر مگردان، و نه ضرب‌المثل در میان قومها. چرا در میان ملتها بگویند: ”خدای ایشان کجاست؟“» ۱۸پس خداوند برای سرزمین خویش به غیرت آمد، و بر قوم خویش شفقت فرمود. ۱۹و خداوند قوم خود را اجابت کرده، گفت: «اینک من برای شما گندم و شراب تازه و روغن می‌فرستم، تا بخورید و سیر شوید. و دیگر هرگز شما را در میان قومها اسباب تمسخر نخواهم ساخت. ۲۰لشکر شمالی را از شما دور خواهم کرد، و آن را به سرزمینی خشک و بایر خواهم راند، به گونه‌ای که سرِ آن به دریای شرقی و تَهِ آن به دریای غربی برسد. بوی بدش بلند خواهد شد، و بوی تعفنش به هوا بر خواهد خاست، چراکه کارهای بزرگ کرده است. ۲۱«ای زمین، ترسان مباش! بلکه وجد و شادی کن، زیرا خداوند کارهای عظیم کرده است. ۲۲ای جانوران صحرا مهراسید، زیرا مرتعهای صحرا سبز شده است؛ درختان میوه آورده‌اند، و درختان انجیر و انگور بارِ کامل داده‌اند. ۲۳ای فرزندان صَهیون، در یهوه خدای خود وجد و شادی کنید، زیرا که بارانِ اوّلین را به اندازه به شما داده است؛ او باران فراوان بر شما بارانیده، یعنی بارانهای اوّلین و آخرین را، همچون گذشته. ۲۴خرمنگاه‌ها از گندم آکنده خواهد شد، و خمره‌ها از شراب تازه و روغن لبریز خواهد گشت. ۲۵سالهایی را که ملخها خوردند جبران خواهم کرد، ملخهای دونده و جهنده و فرو بلعنده و جونده، یعنی همان لشکر عظیم من که به میان شما فرستادم. ۲۶خوراکِ بسیار خورده، سیر خواهید شد، و نام یهوه خدای خود را خواهید ستود، نام او را که در حق شما کارهای شگفت کرده است؛ و قوم من دیگر هرگز شرمسار نخواهند شد.

یوئیل ۳.۱۲-۲۱ (نماز شامگاهی)

۱۲قومها برانگیخته شوند و به درّۀ یَهوشافاط برآیند، زیرا من در آنجا خواهم نشست تا همۀ قومهای اطراف را محاکمه کنم. ۱۳داس را به حرکت درآورید، زیرا که محصول رسیده است. بیایید لگدمال کنید، زیرا چرخشتها پر شده و خمره‌ها لبریز گشته است، چراکه شرارت ایشان عظیم است. ۱۴جماعتها، جماعتها، در درۀ صدور حُکم! زیرا روز خداوند در درۀ صدورِ حُکم نزدیک است. ۱۵آفتاب و ماه تاریک می‌شوند و ستارگان نور خویش را نمی‌تابانند. ۱۶خداوند از صَهیون می‌غرّد و از اورشلیم بانگ برمی‌آورد؛ آسمان و زمین می‌لرزند. اما خداوند پناهگاهی برای قوم خویش است، و دژی برای بنی‌اسرائیل. ۱۷«آنگاه خواهید دانست که من یهوه خدای شما، در کوه مقدس خویش صَهیون ساکنم. اورشلیم مقدس خواهد بود و بیگانگان دیگر هرگز از آن گذر نخواهند کرد. ۱۸در آن روز، کوهها شراب شیرین خواهند چکانید، از تپه‌ها شیر جاری خواهد شد، و در تمامی جویهای یهودا آبْ روان خواهد گردید؛ چشمه‌‌ای از خانۀ خداوند بیرون خواهد آمد و وادی شِطّیم را سیراب خواهد کرد. ۱۹مصر ویران خواهد شد و اَدوم به بیابانِ بایر بدل خواهد گشت، زیرا بر بنی‌یهودا خشونت روا داشتند، و در سرزمین ایشان خون بی‌گناهان را ریختند. ۲۰اما یهودا تا به ابد مسکون خواهد شد، و اورشلیم تا دهرهای بسیار. ۲۱و من انتقام خون ایشان را خواهم ستاند و مجرم را بی‌سزا نخواهم گذاشت، زیرا که خداوند در صَهیون ساکن خواهد بود.»

قدیس لئون کبیر، پاپ روم (۴۶۱)

Pope Leo was one of the great bastions of Orthodoxy during the time of the monophysite heresy and its offshoots. ‘According to some, this Saint was born in Rome, but according to others in Tyrrenia (Tuscany), and was consecrated to the archiepiscopal throne of Rome in 440. In 448, when St Flavian, Archbishop of Constantinople [also commemorated today], summoned Eutyches, an archimandrite in Constantinople, to give account for his teaching that there was only one nature in Christ after the Incarnation, Eutyches appealed to St Leo in Rome. After St Leo had carefully examined Eutyches’ teachings, he wrote an epistle to St Flavian, setting forth the Orthodox teaching of the person of Christ, and His two natures, and also counseling Flavian that, should Eutyches sincerely repent of his error, he should be received back with all good will. At the Council held in Ephesus in 449, which was presided over by Dioscorus, Patriarch of Alexandria (and which Saint Leo, in a letter to the holy Empress Pulcheria in 451, was the first to call “The Robber Council”), Dioscorus, having military might behind him, did not allow Saint Leo’s epistle to Flavian to be read, although repeatedly asked to do so; even before the Robber Council was held, Dioscorus had uncanonically received the unrepentant Eutyches back into communion. Because Saint Leo had many cares in Rome owing to the wars of Attila the Hun and other barbarians, in 451 he sent four delegates to the Fourth Ecumenical Council, where 630 Fathers gathered in Chalcedon during the reign of Marcian, to condemn the teachings of Eutyches and those who supported him. Saint Leo’s epistle to Flavian was read at the Fourth Council, and was confirmed by the Holy Fathers as the Orthodox teaching on the incarnate Person of our Lord; it is also called the “Tome of Leo.” The Saint wrote many works in Latin; he reposed in 461.’(Great Horologion).

St Leo is remembered for saving Rome from conquest by Attila the Hun. When Attila drew near to Rome, preparing to pillage the city, St Leo went out to him in his episcopal vestments and enjoined him to turn back. For reasons unknown to worldly historians, the pitiless Attila with all his troops abandoned their attack and returned the way they had come.