یوحنا ۲۱.۱-۱۴ (انجیل دهم صبحگاهی)

۱پس از این وقایع، عیسی بار دیگر خود را در کنار دریاچۀ تیبِریه بر شاگردان نمایان ساخت. او این‌چنین نمایان گشت: ۲روزی شَمعون پطرس، تومای معروف به دوقلو، نَتَنائیل از مردمان قانای جلیل، پسران زِبِدی و دو شاگرد دیگر با هم بودند. ۳شَمعون پطرس به آنها گفت: «من به صید ماهی می‌روم.» آنها گفتند: «ما نیز با تو می‌آییم.» پس بیرون رفته، سوار قایق شدند. امّا در آن شب چیزی صید نکردند. ۴سحرگاهان، عیسی در کنار ساحل ایستاد؛ امّا شاگردان درنیافتند که عیسی است. ۵او به آنها گفت: «ای فرزندان، چیزی برای خوردن ندارید؟» پاسخ دادند: «نه!» ۶گفت: «تور را به جانب راست قایق بیندازید که خواهید یافت.» ایشان چنین کردند و از فراوانی ماهی قادر نبودند تور را به درون قایق بکشند. ۷شاگردی که عیسی دوستش می‌داشت، به پطرس گفت: «خداوند است!» شَمعون پطرس چون شنید که خداوند است، در دم جامۀ خود را گرد خویش پیچید - زیرا آن را از تن به در آورده بود - و خود را به دریا افکند. ۸امّا دیگر شاگردان با قایق آمدند، در حالی که تورِ پر از ماهی را با خود می‌کشیدند، زیرا فاصلۀ آنها با ساحل فقط دویست ذِراع بود. ۹چون به ساحل رسیدند، دیدند آتشی با زغال افروخته است و ماهی بر آن نهاده شده، و نان نیز هست. ۱۰عیسی به ایشان گفت: «از آن ماهیها که هم‌اکنون گرفتید، بیاورید.» ۱۱شَمعون پطرس به درون قایق رفت و تور را به ساحل کشید. تورْ پر از ماهیهای بزرگ بود، به تعداد صد و پنجاه و سه ماهی. و با اینکه شمار ماهیها بدین حد زیاد بود، تور پاره نشد. ۱۲عیسی به ایشان گفت: «بیایید صبحانه بخورید.» هیچ‌یک از شاگردان جرأت نکرد از او بپرسد، «تو کیستی؟» زیرا می‌دانستند که خداوند است. ۱۳عیسی پیش آمده، نان را برگرفت و به آنها داد، و نیز ماهی را. ۱۴این سوّمین بار بود که عیسی پس از برخاستن از مردگان بر شاگردان خویش نمایان می‌شد.

اول تیموتائوس ۱.۱۵-۱۷ (رساله)

۱۵این سخن درخور اعتماد و پذیرش کامل است که مسیحْ عیسی به جهان آمد تا گناهکاران را نجات بخشد، که من بزرگترین آنهایم. ۱۶از همین رو، بر من رحم شد تا مسیحْ عیسی صبر بی‌پایان خود را نسبت به من که بزرگترینِ گناهکاران بودم، نشان دهد، تا نمونه‌ای باشم برای جملۀ آنان که از این پس به او ایمان آورده، حیات جاویدان خواهند یافت. ۱۷بر خدای یکتا، آن پادشاه سرمدی، نامیرا و نادیدنی، تا ابدالآباد حرمت و جلال باد؛ آمین!

لوقا ۱۸.۳۵-۴۳ (انجیل)

۳۵چون نزدیک اَریحا رسید، مردی نابینا بر کنار راه نشسته بود و گدایی می‌کرد. ۳۶چون صدای جمعیتی را که از آنجا می‌گذشت شنید، پرسید: «چه خبر است؟» ۳۷گفتند: «عیسای ناصری در گذر است.» ۳۸او فریاد برکشید: «ای عیسی، پسر داوود، بر من ترحم کن!» ۳۹کسانی که پیشاپیش جمعیت می‌رفتند، عتابش کردند و خواستند خاموش باشد. امّا او بیشتر فریاد برآورد که: «ای پسر داوود، بر من ترحم کن!» ۴۰آنگاه عیسی بازایستاد و امر فرمود آن مرد را نزد او بیاورند. چون نزدیک آمد، عیسی از او پرسید: ۴۱«چه می‌خواهی برایت بکنم؟» گفت: «سرور من، می‌خواهم بینا شوم.» ۴۲عیسی به او گفت: «بینا شو! ایمانت تو را شفا داده است.» ۴۳کور همان دم بینایی خود را بازیافت و خدا را سپاس‌گویان، از پی عیسی شتافت. مردم چون این را دیدند، همگی خدا را سپاس گفتند.

قدیسان آتاناسیوس کبیر و کیریل اسکندریه (۳۷۳) (۴۴۴)

Saint Athanasius, pillar of Orthodoxy and Father of the Church, was born in Alexandria in 275, to pious Christian parents. Even as a child, his piety and devotion to the Faith were so notable that Alexander, the Patriarch of the city, took Athanasius under his protection. As a student, he acquired a thorough education, but was more interested in the things of God than in secular learning, and withdrew for a time into the desert to sit at the feet of Saint Anthony (January 17), whose disciple he became and whose biography he later wrote. On returning to Alexandria, he was ordained to the diaconate and began his public labors for the Church. He wrote his treatise On the Incarnation, when he was only twenty. (It contains a phrase, still often quoted today, that express in a few words some of the depths of the Mystery of the Incarnation: God became man that man might become god.)

Just at this time Arius, a priest in Alexandria, was promoting his enticing view that the Son and Word of God is not of one essence with the Father, but a divine creation of the Father. This view, which (as Athanasius realized) strikes at the very possibility of mankind’s salvation, gained wide acceptance and seemed for a time to threaten the Christian Faith itself. In 325, the Emperor Constantine the Great convoked a Council of the Church at Nicaea to settle the turmoil that the Arian teaching had spread through the Church. Athanasius attended the Council, and defended the Orthodox view so powerfully that he won the admiration of the Orthodox and the undying enmity of the Arians. From that time forth his life was founded on the defense of the true consubstantiality (homoousia) of the Son with the Father.

In 326, not long before his death, Patriarch Alexander appointed Athanasius to be his successor, and Athanasius was duly elevated to the patriarchal throne. He was active in his pastoral role, traveling throughout Egypt, visiting churches and monasteries, and working tirelessly not only to put down the Arian heresy, but to resolve various schisms and moral declines that affected his territory.

Though the Arian heresy had apparently been condemned once and for all at Nicea, Arius had many powerful allies throughout the Empire, even in the Imperial court, and Athanasius was soon subjected to many kinds of persecution, some local, some coming from the Imperial throne itself. Though he was Patriarch of Alexandria for more than forty years, a large amount of that time was spent in hiding from powerful enemies who threatened him with imprisonment or death. Twice he fled to Rome for protection by the Pope, who in the early centuries of the Church was a consistent champion of Orthodoxy against its various enemies. From his various hiding places, Athanasius issued tracts, treatises and epistles which helped to rally the faithful throughout Christendom to the Orthodox cause.

In 366, the Emperor Valens, fearing a revolt of the Egyptians on behalf of their beloved Archbishop, officially restored Athanasius to favor, and he was able to spend the last seven years of his life in peace. Of his forty-seven years as Patriarch, about seventeen were spent in hiding or exile. He reposed in peace in 373, having given his entire adult life, at great suffering, to the defense of the Faith of Christ.

With St Athanasius, the Church commemorates St Cyril (Kyrillos), also Archbishop of Alexandria (412-44). His lot was to defend the Faith against the heretic Nestorius, Patriarch of Constantinople, who denied that Christ in his Incarnation truly united the divine with the human nature. Cyril attempted in private correspondence to restore Nestorius to the Christian faith, and when this failed he, along with Pope Celestine of Rome, led the defense of Orthodoxy against Nestorius’ teaching. Saint Cyril presided at the Third Ecumenical Council in 431, at which the Nestorian error was officially overthrown. After guiding his flock for thirty-two years, he reposed in 444.