دوم قرنتیان ۹.۱۲-۱۰.۷ (رساله)

۱۲انجام این خدمت، نه تنها نیازهای مقدسین را برآورده می‌سازد، بلکه به صورت سپاسگزاریهای بسیار حتی به سوی خدا سَرریز می‌شود. ۱۳به‌خاطر مُهر تأیید این خدمت بر زندگی شما، مردم خدا را برای اطاعتی که با اعتراف شما به انجیل مسیح همراه است تمجید خواهند کرد، و نیز برای سخاوتی که در کمک به آنها و به همه نشان می‌دهید. ۱۴آنان به‌خاطر فیض عظیم خدا که بر شماست، با علاقه و اشتیاق بسیار برای شما دعا خواهند کرد. ۱۵سپاس بر خدا برای عطای وصف‌ناپذیرش! ۱من، پولس، که در حضور شما ’زبونم‘ امّا به دور از شما ’جسور‘، با حلم و نرمش مسیح از شما استدعا دارم ۲و التماس می‌کنم که به هنگام آمدنم نزد شما ناگزیر نباشم با کسانی که می‌پندارند ما با میزانهای این دنیا زندگی می‌کنیم، با جسارت بسیار عمل کنم. ۳زیرا هرچند در این دنیا به سر می‌بریم، امّا به روش دنیوی نمی‌جنگیم. ۴چرا که اسلحۀ جنگ ما دنیوی نیست، بلکه به نیروی الهی قادر به انهدام دژهاست. ۵ما استدلالها و هر ادعای تکبّرآمیز را که در برابر شناخت خدا قد علم کند ویران می‌کنیم و هر اندیشه‌ای را به اطاعت از مسیح اسیر می‌سازیم. ۶و در حالِ آماده‌باش هستیم، تا وقتی اطاعت خودِ شما کامل شود، هر نااطاعتی را به مجازات رسانیم. ۷شما تنها به ظواهر می‌نگرید. اگر کسی اطمینان دارد از آنِ مسیح است، باید در نظر داشته باشد که ما نیز به همان اندازه از آنِ مسیحیم.

مرقس ۳.۱۹-۲۷ (انجیل)

۱۹و یهودا اَسخَریوطی که عیسی را تسلیم دشمن کرد. ۲۰روزی دیگر عیسی به خانه رفت و باز جماعتی گرد آمدند، به گونه‌ای که او و شاگردانش را حتی مجال غذا خوردن نبود. ۲۱چون خویشان عیسی این را شنیدند، روانه شدند تا او را برداشته با خود ببرند، زیرا می‌گفتند: «از خود بی‌خود شده است.» ۲۲علمای دین نیز که از اورشلیم آمده بودند می‌گفتند: «‌بِعِلزِبول دارد و دیوها را به یاری رئیس دیوها بیرون می‌راند.» ۲۳پس عیسی آنها را فرا خواند و مَثَلهایی برایشان آورد و گفت: «چگونه ممکن است شیطان، شیطان را بیرون براند؟ ۲۴اگر حکومتی بر ضد خود تجزیه شود، نمی‌تواند پابرجا ماند. ۲۵نیز اگر خانه‌ای بر ضد خود تجزیه شود، آن خانه پابرجا نمی‌ماند. ۲۶شیطان نیز اگر بر ضد خود قیام کند و تجزیه شود، نمی‌تواند دوام آورد، بلکه پایانش فرا رسیده است. ۲۷به‌واقع هیچ‌کس نمی‌تواند به خانۀ مردی نیرومند درآید و اموالش را غارت کند، مگر اینکه نخست آن مرد را ببندد. پس از آن می‌تواند خانۀ او را غارت کند.

کشیش‌شهید آنتیموس، اسقف نیکومدیا

“After the death of the 20,000 Martyrs of Nicomedia (see Dec. 28), their Bishop Anthimos fled to a certain village to care for his remaining flock. The Emperor Maximian sent men in search of him. When they found him, he promised to show Anthimos to them, but first took them in as guests, fed them, and only then made himself known to them. Amazed at his kindness, the soldiers promised him to tell Maximian that they had not found him. But Anthimos went willingly with them, and converting them by his admonitions, baptized them on the way. He boldly confessed his Faith before Maximian, and after frightful tortures was beheaded in the year 303 or 304.” (Great Horologion)

Our Holy Father Theoctistus, Fellow Ascetic of St Euthymius (451), is also commemorated today. A faithful disciple of St Euthymius, he was abbot of St Euthymius’ monastery in Palestine until his repose in peace at the age of ninety.

شهید مقدس باسیلیسا (۳۰۹)

She lived near Nicomedia during the great persecution by the Emperor Diocletian. Though she was only nine years old, she was arrested and brought before Alexander, the Governor of Bithynia. When she fearlessly proclaimed her faith in Christ, the Governor had her stripped and beaten, but she only gave thanks to God. Enraged at the steadfastness of a mere child, the Governor ordered her chained and plunged head-first into boiling pitch, then cast into a blazing furnace, then thrown to the lions. Through all these torments she was miraculously preserved. Astonished at the wonders that he beheld, Alexander fell at Basilissa’s feet and confessed that he too believed that Christ is the Savior. He was baptized by the Bishop of Nicomedia and died not long afterward. Basilissa went into the wilderness outside the city to give thanks to God for her endurance under torture and to ask Him to receive her soul in peace. While praying in this way, she entered into her rest.

پدر مقدس ما یوآنیکیوس, اسقف اعظم و اول پاتریارک صربستان (۱۳۵۴)

“Born in Prizrem, he served as first secretary to King Dušan. He became Archbishop in 1339, and in 1346 was raised to the rank of Patriarch. He was a zealous pastor, and brought order to the Serbian Church, being ‘a great upholder of the Church’s laws’. He entered into rest on September 3rd, 1349, and his relics are preserved at Pec´.” (Prologue)