اعمال رسولان ۱۷.۱۹-۲۸ (رساله)

۱۹آنگاه او را برگرفته، به مجمع ’آریوپاگوس‘ بردند و در آنجا به او گفتند: «آیا می‌توان دانست که این تعلیم جدید که تو می‌دهی، چیست؟ ۲۰سخنانت به گوش ما عجیب می‌آید. پس خواهان دانستن معنای آنیم.» ۲۱همۀ آتِنیان و غریبانی که در آنجا می‌زیستند، مشغولیتی جز این نداشتند که وقت خود را به گفت و شنود دربارۀ عقاید جدید بگذرانند. ۲۲پس پولس در میان مجمع ’آریوپاگوس‘ برخاست و گفت: «ای مردان آتنی، من شما را از هر لحاظ بسیار دیندار یافته‌ام. ۲۳زیرا هنگامی که در شهر سیر می‌کردم و آنچه را که شما می‌پرستید نظاره می‌نمودم، مذبحی یافتم که بر آن نوشته شده بود: ”تقدیم به خدای ناشناخته“. حال، آنچه را شما ناشناخته می‌پرستید، من به شما اعلام می‌کنم. ۲۴«خدایی که جهان و هرآنچه را در آن است آفرید، مالکِ آسمان و زمین است و در معابد ساختۀ دست بشر ساکن نمی‌شود. ۲۵دستان بشری نمی‌تواند خدمتی به او بکند، چنانکه گویی به چیزی محتاج باشد، زیرا خودْ بخشندۀ حیات و نَفَس و هر چیز دیگر به جمیع آدمیان است. ۲۶او همۀ اقوام بشری را از یک انسان پدید آورد تا در سرتاسر زمین ساکن شوند؛ و زمانهای تعیین شده برای ایشان و حدود محل سکونتشان را مقرر فرمود. ۲۷تا مردمان او را بجویند و چه‌بسا که در پی‌اش گشته، او را بیابند، هرچند از هیچ‌یک از ما دور نیست. ۲۸زیرا در اوست که زندگی و حرکت و هستی داریم؛ چنانکه برخی از شاعران خود شما نیز گفته‌اند که از نسل اوییم.

یوحنا ۱۲.۱۹-۳۶ (انجیل)

۱۹پس فَریسیان به یکدیگر گفتند: «ببینید که راه به جایی نمی‌برید؛ بنگرید که همۀ دنیا از پی او رفته‌اند.» ۲۰در میان کسانی که برای عبادت در عید آمده بودند، شماری یونانی بودند. ۲۱آنها نزد فیلیپُس، که اهل بِیت‌صِیْدای جلیل بود، آمدند و به او گفتند: «سَروَرا، می‌خواهیم عیسی را ببینیم.» ۲۲فیلیپُس آمد و به آندریاس گفت، و آنها هر دو رفتند و به عیسی گفتند. ۲۳عیسی به آنان گفت: «ساعتِ جلال یافتن پسر انسان فرا رسیده است. ۲۴آمین، آمین، به شما می‌گویم، اگر دانۀ گندم در خاک نیفتد و نمیرد، تنها می‌ماند؛ امّا اگر بمیرد بارِ بسیار می‌آورد. ۲۵کسی که جان خود را دوست بدارد، آن را از دست خواهد داد. امّا کسی که در این جهان از جان خود نفرت داشته باشد، آن را تا حیات جاویدان حفظ خواهد کرد. ۲۶آن که بخواهد مرا خدمت کند، باید از من پیروی کند؛ و جایی که من باشم، خادم من نیز خواهد بود. کسی که مرا خدمت کند، پدرم او را سرافراز خواهد کرد. ۲۷«اکنون جان من مضطرب است. چه بگویم؟ آیا بگویم، ”پدر! مرا از این ساعت رهایی ده“؟ امّا برای همین منظور به این ساعت رسیده‌ام. ۲۸پدر، نام خود را جلال ده!» آنگاه ندایی از آسمان در رسید که: «جلال داده‌ام و باز جلال خواهم داد.» ۲۹پس مردمی که آنجا بودند و این را شنیدند، گفتند: «رعد بود.» دیگران گفتند: «فرشته‌ای با او سخن گفت.» ۳۰عیسی گفت: «این ندا برای شما بود، نه برای من. ۳۱اکنون زمان داوری بر این دنیاست؛ اکنون رئیس این جهان بیرون افکنده می‌شود. ۳۲و من چون از زمین برافراشته شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید.» ۳۳او با این سخن، به چگونگی مرگی اشاره می‌کرد که انتظارش را می‌کشید. ۳۴مردم گفتند: «بنا بر آنچه از تورات شنیده‌ایم، مسیح تا ابد باقی خواهد ماند، پس چگونه است که می‌گویی پسر انسان باید برافراشته شود؟ این پسر انسان کیست؟» ۳۵عیسی به ایشان گفت: «تا اندک زمانی دیگر، نور با شماست. پس تا زمانی که هنوز نور را دارید، راه بروید، مبادا تاریکی شما را فرو گیرد. آن که در تاریکی راه می‌رود، نمی‌داند کجا می‌رود. ۳۶تا زمانی که نور را دارید، به نور ایمان آورید تا فرزندان نور گردید.» چون این سخنان را گفت، از آنجا رفت و خود را از ایشان پنهان کرد.

کشیش‌شهید تراپون؛ انتقال ذخایر قدیس نیلوس استولبنسک (۲۵۹)

For boldly preaching Christ and bringing many to the Faith, he was seized and tortured by the pagans. After imprisoning and starving him, his persecutors bound him to four posts and flogged him until the flesh was stripped from his bones. But he remained alive, and the four dead posts to which he was tied sprouted into tall, green trees, from which many received healing. At last St Therapon was slain by the sword, during the reign of the Emperor Valerian.

شهیدان مقدس تئودورا و دیدیموس (۳۰۴)

“In the reign of the wicked Emperor Maximilian, there lived in Alexandria a maiden, Theodora, well-educated and of noble lineage. She was brought to trial before the pagans for her Christian faith. After long interrogation and torture for the Faith, the prince, her tormentor, ordered that she be thrown into a brothel and the soldiers given free access to her to indulge their carnal lusts. Theodora prayed fervently to God to save her from defilement, and, when she had prayed, a soldier called Didymus came in to her and told her that he was a servant of Christ. He dressed her in his soldier’s garb and himself in her dress, then let her out and remained in the brothel himself. He was seized and brought before the judge, where he acknowledged that he was a Christian and had saved Theodora, and was now prepared to die for Christ. He was condemned to death and taken out to the place of execution. Theodora ran up to him there and cried out: ‘Although you saved my honour, I did not ask you to save me from death. Yield the martyr’s death to me!’ Didymus replied: ‘My beloved sister, do not hinder my death for Christ, nor the washing of my sins in my blood.’ Hearing this exchange, the pagans condemned them both to death, and they were beheaded and their bodies burned. They suffered with honour and received eternal wreaths of glory in Alexandria in the year 304.” (Prologue)

مقدس جدید معترف یوحنا روسی (۱۷۳۰)

He was captured during a Russian campaign against the Turks in 1711, and sold into slavery in Asia Minor. As a slave he strove to serve God faithfully, while serving his earthly master in everything honorable. Despite many enticements offered by the Muslims to renounce his faith, he remained steadfast, and was permitted to work miracles through his prayers. He reposed in peace in 1730. His relics remained incorrupt.

قدیس داوود گارسجی (سده ۶)

“This David is one of the thirteen Georgian Fathers (May 7). He is thus named for the Garajeli desert near Tiflis, where he lived the ascetic life. In old age, David decided to visit the Holy Land with several of his disciples. He left the direction of the monastery to two elders, Lucian and Dodo, and set out on the way. When they came to a hill from which Jerusalem was visible, David burst into tears and said: ‘How can I dare to walk in the steps of God incarnate with these sinful feet?’, and he told his disciples to go and worship at the holy places, but he himself took up three stones and set off to return. But the Lord did not let such humility remain hidden from the world, and an angel appeared to Elias, the Patriarch of Jerusalem, and said to him: ‘Send at once for the elder who is even now returning to Syria; he has taken with him three stones, and is carrying with him all the Holy Land’s grace. One stone is a sufficient blessing for him; let him return the other two to Jerusalem. He is called Abba David of Garesjei.’ The Patriarch quickly sent men off to overtake the elder. They took two stones from him, and let him go on his way. The third stone lies on his grave to this day, and possesses miraculous healing power.” (Prologue)

قابل احترام بید (بِدا) (۷۳۵)

He spent almost his entire life as a monk in England, and is known primarily for his many writings. He entered the monastery at Wearmouth at the age of seven, and later moved (perhaps as one of the founders) to the monastery of Jarrow, where he spent the remainder of his life. He was ordained to the priesthood in his thirtieth year. In addition to many works of biblical exegesis, very popular in the middle ages, he compiled the Ecclesiastical History, still the primary source for the history of Christianity’s establishment in the British isles. He reposed in peace.

A problem: Bede lived during the time of the undivided Church, but was only canonized, in the west, in 1899, centuries after the Great Schism. Presumably, then, he has never been formally glorified by the Orthodox Church. Is he a Saint of the Church? We leave the answer to wiser heads.