دوم قرنتیان ۱۰.۷-۱۸ (رساله)

۷شما تنها به ظواهر می‌نگرید. اگر کسی اطمینان دارد از آنِ مسیح است، باید در نظر داشته باشد که ما نیز به همان اندازه از آنِ مسیحیم. ۸زیرا سرافکنده نخواهم شد حتی اگر اندکی بیش از اندازه به اقتداری فخر کنم که خداوند نه برای ویرانی بلکه برای بنای شما به ما داده است. ۹نمی‌خواهم به نظر آید که می‌کوشم با نامه‌های خود شما را بترسانم، ۱۰زیرا بعضی می‌گویند: «نامه‌های او وزین و قوی است، امّا حضورش ضعیف و بیانش رقّت‌انگیز.» ۱۱آنان که چنین می‌گویند باید بدانند که هرآنچه در غیاب خود در نامه‌هامان می‌گوییم، همان را به هنگام حضور، به عمل خواهیم آورد. ۱۲ما جرأت نمی‌کنیم خود را از زمرۀ کسانی بشماریم یا با کسانی قیاس کنیم که خودستایند. چه نابخردانه است که آنان دربارۀ خویشتن با میزانهای خودشان قضاوت می‌کنند و خود را با خود می‌سنجند. ۱۳ولی ما نه بیش از حدِ مجاز، بلکه در حدودی فخر می‌کنیم که خدا برایمان معین کرده است، حدودی که شما را نیز در بر می‌گیرد. ۱۴ما از حدود خود پا فراتر نگذاشته‌ایم، چنانکه گویی هرگز نزد شما نیامده باشیم. زیرا نخستین کسانی بودیم که انجیل مسیح را به شما رساندیم. ۱۵ما به آنچه دیگران انجام داده‌اند فخر نکرده، از حدود خود تجاوز نمی‌کنیم. امید ما این است که هر چه ایمان شما بیشتر رشد می‌کند، دامنۀ فعالیت ما در میان شما نیز گسترده‌تر شود، ۱۶تا بتوانیم انجیل را در سرزمینهایی فراسوی شما بشارت دهیم. زیرا نمی‌خواهیم به کاری فخر کنیم که پیشتر، و آن هم در قلمرو شخصی دیگر انجام شده است. ۱۷پس «هر که فخر می‌کند، به خداوند فخر کند.» ۱۸زیرا نه آن که خودستایی کند پذیرفته می‌شود، بلکه آن که خدا او را بستاید.

مرقس ۳.۲۸-۳۵ (انجیل)

۲۸«آمین، به شما می‌گویم که تمام گناهان انسان و هر کفری که بگوید آمرزیده می‌شود؛ ۲۹امّا هر که به روح‌القدس کفر گوید، هرگز آمرزیده نخواهد شد، بلکه مجرم به گناهی ابدی است.» ۳۰این سخن عیسی از آن سبب بود که می‌گفتند «روح پلید دارد.» ۳۱آنگاه مادر و برادران عیسی آمدند. آنان بیرون ایستاده، کسی را فرستادند تا او را فرا خواند. ۳۲جماعتی که گرد عیسی نشسته بودند، به او گفتند: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و تو را می‌جویند.» ۳۳عیسی پاسخ داد: «مادر و برادران من چه کسانی هستند؟» ۳۴آنگاه به آنان که گردش نشسته بودند، نظر افکند و گفت: «اینانند مادر و برادران من! ۳۵هر که ارادۀ خدا را به جای آورَد، برادر و خواهر و مادر من است.»

کشیش‌شهید آنتیموس، اسقف نیکومدیا

“After the death of the 20,000 Martyrs of Nicomedia (see Dec. 28), their Bishop Anthimos fled to a certain village to care for his remaining flock. The Emperor Maximian sent men in search of him. When they found him, he promised to show Anthimos to them, but first took them in as guests, fed them, and only then made himself known to them. Amazed at his kindness, the soldiers promised him to tell Maximian that they had not found him. But Anthimos went willingly with them, and converting them by his admonitions, baptized them on the way. He boldly confessed his Faith before Maximian, and after frightful tortures was beheaded in the year 303 or 304.” (Great Horologion)

Our Holy Father Theoctistus, Fellow Ascetic of St Euthymius (451), is also commemorated today. A faithful disciple of St Euthymius, he was abbot of St Euthymius’ monastery in Palestine until his repose in peace at the age of ninety.

شهید مقدس باسیلیسا (۳۰۹)

She lived near Nicomedia during the great persecution by the Emperor Diocletian. Though she was only nine years old, she was arrested and brought before Alexander, the Governor of Bithynia. When she fearlessly proclaimed her faith in Christ, the Governor had her stripped and beaten, but she only gave thanks to God. Enraged at the steadfastness of a mere child, the Governor ordered her chained and plunged head-first into boiling pitch, then cast into a blazing furnace, then thrown to the lions. Through all these torments she was miraculously preserved. Astonished at the wonders that he beheld, Alexander fell at Basilissa’s feet and confessed that he too believed that Christ is the Savior. He was baptized by the Bishop of Nicomedia and died not long afterward. Basilissa went into the wilderness outside the city to give thanks to God for her endurance under torture and to ask Him to receive her soul in peace. While praying in this way, she entered into her rest.

پدر مقدس ما یوآنیکیوس, اسقف اعظم و اول پاتریارک صربستان (۱۳۵۴)

“Born in Prizrem, he served as first secretary to King Dušan. He became Archbishop in 1339, and in 1346 was raised to the rank of Patriarch. He was a zealous pastor, and brought order to the Serbian Church, being ‘a great upholder of the Church’s laws’. He entered into rest on September 3rd, 1349, and his relics are preserved at Pec´.” (Prologue)