اول تیموتائوس ۵.۲۲-۶.۱۱ (رساله)

۲۲در دست‌گذاشتن بر کسی شتاب مکن و در گناهان دیگران شریک مشو، بلکه خود را پاک نگاه دار. ۲۳دیگر فقط آب منوش، بلکه به جهت معدۀ خود و ناخوشیهایی که اغلب داری، اندکی نیز شراب بنوش. ۲۴گناهان برخی آشکار است و پیشاپیش آنها به کام داوری می‌شتابد، امّا گناهان برخی دیگر از پی آنها می‌آید. ۲۵به همین‌سان، اعمال نیکو آشکار است و حتی آنها را که آشکار نیست، نتوان پوشیده نگاه داشت. ۱آنان که زیر یوغ بندگی به سر می‌برند، باید که اربابان خود را درخور کمال احترام بدانند تا مردم نام خدا و تعلیم را بد نگویند. ۲آنان که اربابانشان ایماندارند، نباید به دلیل رابطۀ برادری، ایشان را کمتر حرمت بگذارند. بلکه برعکس، باید حتی نیکوتر خدمت کنند، زیرا سود خدمتشان به کسانی می‌رسد که ایماندار و عزیزند. این را تعلیم ده و به انجامش ترغیبشان کن. ۳اگر کسی به گونه‌ای دیگر تعلیم دهد و با گفتار صحیح خداوند ما عیسی مسیح و تعلیم دیندارانه موافق نباشد، ۴مستِ غرور شده است و هیچ نمی‌فهمد. چنین کس عطشی بیمارگونه به جرّ و بحث و مجادله بر سر کلمات دارد، که از آن حسد و نزاع و ناسزاگویی و بدگمانی برمی‌خیزد ۵و موجب کشمکش دائمی میان افرادی می‌شود که فکرشان فاسد شده است و از حقیقت منحرف گشته، گمان می‌کنند دینداری وسیله‌ای است برای سودجویی. ۶امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. ۷چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. ۸پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، قانع خواهیم بود. ۹امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد. ۱۰زیرا پولدوستی ریشه‌ای است که همه گونه بدی از آن به بار می‌آید، و بعضی در آرزوی ثروت، از ایمان منحرف گشته، خود را به دردهای بسیار مجروح ساخته‌اند. ۱۱امّا تو ای مرد خدا، از اینها همه بگریز، و در پی پارسایی و دینداری و ایمان و محبت و پایداری و ملایمت باش.

غلاطیان ۴.۲۲-۳۱ (رساله, قدیسه آنا)

۲۲زیرا نوشته شده که ابراهیم دو پسر داشت، یکی از کنیز و دیگری از زنی آزاد. ۲۳پسر کنیز به شیوۀ معمولِ بشری تولد یافت؛ امّا تولد پسرِ زنِ آزاد، حاصل وعده بود. ۲۴این را می‌توان تمثیل‌وار تلقی کرد: این دو زن، به دو عهد اشاره دارند. یکی از کوه سیناست، که فرزندانی برای بندگی می‌زاید: او هاجَر است. ۲۵هاجَر کوه سیناست، در عربستان، و بر شهر اورشلیم کنونی انطباق دارد، زیرا با فرزندانش در بندگی به سر می‌بَرد. ۲۶امّا اورشلیمِ بالا آزاد است، که مادر همۀ ماست. ۲۷چرا که نوشته شده است: «ای نازا که نزاده‌ای، شادمانه بسرا! ای که درد زا نکشیده‌ای، بانگ شادی سر ده و فریاد بلند برآور! زیرا فرزندان زن بی‌کس از فرزندان زن شوهردار زیادتر خواهند بود.» ۲۸امّا شما ای برادران، همچون اسحاق فرزندان وعده‌اید. ۲۹در آن زمان، پسری که به شیوۀ معمولِ بشری زاده شد، او را که به مدد روح به دنیا آمد آزار می‌داد. امروز نیز چنین است. ۳۰امّا کتاب چه می‌گوید؟ «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر کنیز هرگز با پسر زن آزاد میراث نخواهد برد.» ۳۱پس ای برادران، ما فرزندان کنیز نیستیم، بلکه از زن آزادیم.

لوقا ۲۱.۵-۷, ۱۰-۱۱, ۲۰-۲۴ (انجیل)

۵چون برخی در وصف معبد سخن می‌گفتند که چگونه با سنگهای زیبا و هدایای وقف شده مزیّن است، عیسی گفت: ۶«زمانی خواهد آمد که از آنچه اینجا می‌بینید، سنگی بر سنگ دیگر نخواهد ماند بلکه همه فرو خواهد ریخت.» ۷پرسیدند: «استاد، این وقایع کِی روی خواهد داد و نشانۀ نزدیک شدن آنها چیست؟» ۱۰سپس به آنها گفت: «قومی بر قوم دیگر و حکومتی بر حکومت دیگر بر خواهند خاست. ۱۱زلزله‌های بزرگ و قحطی و طاعون در جایهای گوناگون خواهد آمد، و وقایع هولناک روی داده، نشانه‌های مَهیب از آسمان ظاهر خواهد شد. ۲۰«چون بینید اورشلیم به محاصرۀ سپاهیان درآمده، بدانید که ویرانی آن نزدیک است. ۲۱آنگاه آنان که در یهودیه باشند به کوهها بگریزند و آنان که در شهر باشند از شهر بیرون شوند، و آنان که در دشت و صحرا باشند به شهر درنیایند. ۲۲زیرا آن روزها، روزهای مکافات است که در آن هرآنچه نوشته شده تحقق خواهد یافت. ۲۳وای بر زنان آبستن و مادران شیرده در آن روزها! زیرا مصیبتی عظیم دامنگیر این سرزمین خواهد شد و این قوم به غضب الهی دچار خواهند گشت. ۲۴به دَم شمشیر خواهند افتاد و در میان همۀ قومهای دیگر به اسارت برده خواهند شد و اورشلیم لگدمالِ غیریهودیان خواهد گشت تا آنگاه که دوران غیریهودیان تحقق یابد.

لوقا ۸.۱۶-۲۱ (انجیل, قدیسه آنا)

۱۶«هیچ‌کس چراغ را برنمی‌افروزد تا سرپوشی بر آن نهد یا آن را زیر تخت بگذارد! بلکه چراغ را بر چراغدان می‌گذارند تا هر که داخل شود، روشنایی را ببیند. ۱۷زیرا هیچ چیزِ پنهانی نیست که آشکار نشود و هیچ چیز نهفته‌ای نیست که معلوم و هویدا نگردد. ۱۸پس دقّت کنید چگونه می‌شنوید، زیرا به آن که دارد بیشتر داده خواهد شد و از آن که ندارد، همان هم که گمان می‌کند دارد، گرفته خواهد شد.» ۱۹در این هنگام، مادر و برادران عیسی آمدند تا او را ببینند، امّا ازدحام جمعیت چندان بود که نتوانستند به او نزدیک شوند. ۲۰پس به وی خبر دادند که: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و می‌خواهند تو را ببینند.» ۲۱در پاسخ گفت: «مادر و برادران من کسانی هستند که کلام خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند.»

حمل تئوتکس

“In accordance with the eternal purpose of God, who willed to prepare a most pure habitation for Himself in order to take flesh and dwell among men, Joachim and Anna were prevented from having children for many years. Their barren old age was symbolic of human nature itself, bowed down and dried up under the weight of sin and death, yet they never ceased begging God to take away their reproach. Now when the time of preparation determined by the Lord had been fulfilled, God sent an Angel to Joachim in solitude on a mountain, and to Anna in her affliction weeping in her garden, to tell them that the ancient prophecies were soon to be fulfilled in them: a child would be born to them, who was destined to become the veritable Ark of the new Covenant, the divine Ladder, the unburnt Bush, the living Temple where the Word of God would take up his abode. Through the conception of Saint Anna, the barrenness of human nature itself, separated from God by death, has on this day been brought to an end; and by the wondrous birth-giving of her who had remained childless until the age when women can no longer bear fruit, God announced and testified to the more astonishing miracle of the Conception without seed, and of the immaculate coming to birth of Christ within the heart and the womb of the Most Holy Virgin and Mother of God.

“Even though the birth of the Blessed Virgin Mary took place through a miraculous action of God, she was conceived by the union of man and woman in accordance with the laws of our human nature, which has fallen through Adam’s transgression and become subject to sin and corruption (cf. Gen. 3:16). As the chosen Vessel and precious Shrine prepared by God since the beginning of time, she is indeed the most pure and the most perfect of mankind, but even so, she has not been set apart from our common inheritance nor from the consequences of the sin of our first parents. Just as it was fitting that Christ, in order to deliver us from death by his own voluntary death (Heb. 2:14), should by His Incarnation be made like to men in all things except sin; so it was meet that His Mother, in whose womb the Word of God would unite with human nature, should be subject to death and corruption like every child of Adam, lest we not be fully included in Salvation and Redemption. The Mother of God has been chosen and preferred among all women, not arbitrarily, but because God foresaw that she would preserve her purity and keep it perfect: conceived and born like all of us, she has been worthy to become the Mother of the Son of God and the mother of us all. So, in her tenderness and compassion, she is able to intercede for us with her Son, that He may have mercy upon us.

“Just as the Lord Jesus Christ was the fruit of the virginity of the holy Mother of God, so she herself was the fruit of the chastity of Joachim and Anna. And by following the same path of chastity we too, monks and Christian married people, can bring Christ to be born and grow in us.” (Synaxarion)

In the Latin church, this day is called the Feast of the Immaculate Conception, reflecting the erroneous Latin view of the conception of the Holy Theotokos.

“The doctrine of the Immaculate Conception proclaimed by the Roman Catholics in 1858 is rejected by the Orthodox Church, but without in any way detracting from the dignity of the Mother of God. In fact, according to the Fathers, the inheritance from Adam consists not in a personal responsibility of all men for original sin, but simply in the inheritance of the consequences of sin: death, corruption and the passions (including procreation and fleshly union). Hence the Orthodox have no difficulty in recognizing that the Mother of God was heir, like us, of all the consequences of Adam’s sin — Christ alone was exempt — but at the same time pure and without personal sin, for she freely kept herself from all attraction for the world and for the passions, and she voluntarily co-operated in God’s purpose by obeying His will with docility: Behold the handmaid of the Lord; be it unto me according to thy word, she replied to the Angel Gabriel (Luke 1:38)” (Synaxarion)

قدیس حَنّا (آنا), نبیه, مادر نبی سموئیل (سده ۱۲ ق.م)

Her story opens the First Book of Samuel. Though barren, she kept all the commandments and prayed with fervor that her reproach might be taken from her, vowing that if God granted her a son she would dedicate him to God’s service. When her prayers were answered, she brought her child Samuel to live with Eli the High Priest as soon as he was weaned. Her beautiful song of praise and thanks (1 Sam. 2:1-10) has become the third Biblical Ode of the Matins Canon; today it is only sung in full in monasteries during Lent. Despite her age, God granted her three sons and two daughters. She reposed in peace.

قدیس استفان جدید نور (نئولامپِس) قسطنطنیه (۹۱۲)

He seems to have lived in Constantinople for his entire life, but lived there as if in the desert, devoting himself entirely to solitude, fasting and prayer. For most of his adult life he ate only a few vegetables without salt once or twice a week; by his prayers many miracles were wrought in the City.

In time he was made a priest and served in the church of St Antipas, where he lived in seclusion. When the church was destroyed in the earthquake of 879, he withdrew to a dank pit in the ruins where the air was so unwholesome that he lost his hair and teeth and was almost paralyzed. He only emerged from this ascesis after twelve years. Thereafter he served the Divine Liturgy only on Feasts of the Lord, allowing himself some water and fruit after the service; otherwise he spent his time alone in silent prayer. He reposed in peace in 912 at the age of seventy-three.