یوحنا ۲۱.۱-۱۴ (انجیل دهم صبحگاهی)

۱پس از این وقایع، عیسی بار دیگر خود را در کنار دریاچۀ تیبِریه بر شاگردان نمایان ساخت. او این‌چنین نمایان گشت: ۲روزی شَمعون پطرس، تومای معروف به دوقلو، نَتَنائیل از مردمان قانای جلیل، پسران زِبِدی و دو شاگرد دیگر با هم بودند. ۳شَمعون پطرس به آنها گفت: «من به صید ماهی می‌روم.» آنها گفتند: «ما نیز با تو می‌آییم.» پس بیرون رفته، سوار قایق شدند. امّا در آن شب چیزی صید نکردند. ۴سحرگاهان، عیسی در کنار ساحل ایستاد؛ امّا شاگردان درنیافتند که عیسی است. ۵او به آنها گفت: «ای فرزندان، چیزی برای خوردن ندارید؟» پاسخ دادند: «نه!» ۶گفت: «تور را به جانب راست قایق بیندازید که خواهید یافت.» ایشان چنین کردند و از فراوانی ماهی قادر نبودند تور را به درون قایق بکشند. ۷شاگردی که عیسی دوستش می‌داشت، به پطرس گفت: «خداوند است!» شَمعون پطرس چون شنید که خداوند است، در دم جامۀ خود را گرد خویش پیچید - زیرا آن را از تن به در آورده بود - و خود را به دریا افکند. ۸امّا دیگر شاگردان با قایق آمدند، در حالی که تورِ پر از ماهی را با خود می‌کشیدند، زیرا فاصلۀ آنها با ساحل فقط دویست ذِراع بود. ۹چون به ساحل رسیدند، دیدند آتشی با زغال افروخته است و ماهی بر آن نهاده شده، و نان نیز هست. ۱۰عیسی به ایشان گفت: «از آن ماهیها که هم‌اکنون گرفتید، بیاورید.» ۱۱شَمعون پطرس به درون قایق رفت و تور را به ساحل کشید. تورْ پر از ماهیهای بزرگ بود، به تعداد صد و پنجاه و سه ماهی. و با اینکه شمار ماهیها بدین حد زیاد بود، تور پاره نشد. ۱۲عیسی به ایشان گفت: «بیایید صبحانه بخورید.» هیچ‌یک از شاگردان جرأت نکرد از او بپرسد، «تو کیستی؟» زیرا می‌دانستند که خداوند است. ۱۳عیسی پیش آمده، نان را برگرفت و به آنها داد، و نیز ماهی را. ۱۴این سوّمین بار بود که عیسی پس از برخاستن از مردگان بر شاگردان خویش نمایان می‌شد.

غلاطیان ۱.۱۱-۱۹ (رساله, یکشنبه بعد از میلاد)

۱۱ای برادران، می‌خواهم بدانید انجیلی که من بدان بشارت دادم، انجیلی بشری نیست، ۱۲زیرا من آن را از انسان نیافتم، و کسی نیز آن را به من نیاموخت؛ بلکه آن را از طریق مکاشفۀ عیسی مسیح دریافت کردم. ۱۳شما وصف زندگی گذشتۀ مرا در دین یهود شنیده‌اید، که چه بسیار کلیسای خدا را آزار می‌رسانیدم و آن را ویران می‌کردم. ۱۴و در یهودیگری از بسیاری از هَمسالانِ قوم خود پیشی گرفته، در اجرای سنّتهای پدران خویش بی‌نهایت غیور بودم. ۱۵امّا چون خشنودی او که مرا از رَحِم مادرم وقف کار خود کرد و به واسطۀ فیض خود مرا فرا خواند در این بود ۱۶که پسر خود را در من آشکار سازد تا بدو در میان غیریهودیان بشارت دهم، در آن زمان با جسم و خون مشورت نکردم، ۱۷و به اورشلیم نیز، نزد آنان که پیش از من رسول بودند، نرفتم؛ بلکه راهی عربستان شدم و سپس به دمشق بازگشتم. ۱۸آنگاه پس از سه سال، به اورشلیم رفتم تا پطرس را دیدار کنم، و پانزده روز نزد او ماندم. ۱۹امّا از سایر رسولان، به‌جز یعقوب، برادر خداوند، کسی دیگر را ندیدم.

متی ۲.۱۳-۲۳ (انجیل, یکشنبه بعد از میلاد و والده خدا)

۱۳پس از رفتن مُغان، فرشتۀ خداوند در خواب بر یوسف ظاهر شد و گفت: «برخیز، کودک و مادرش را برگیر و به مصر بگریز و در آنجا بمان تا به تو خبر دهم، زیرا هیرودیس در جستجوی کودک است تا او را بکشد.» ۱۴پس او شبانگاه برخاست، کودک و مادرش را برگرفت و رهسپار مصر شد، ۱۵و تا مرگ هیرودیس در آنجا ماند. این واقع شد تا آنچه خداوند به زبان نبی گفته بود تحقق یابد که «پسر خود را از مصر فرا خواندم.» ۱۶چون هیرودیس دید که مُغان فریبش داده‌اند، سخت برآشفت و فرستاده، همۀ پسران دو ساله و کمتر را که در بِیت‌لِحِم و اطراف آن بودند، مطابق زمانی که از مُغان تحقیق کرده بود، بکشت. ۱۷آنگاه آنچه به زبان اِرمیای نبی گفته شده بود، به حقیقت پیوست که: ۱۸«صدایی از رامَه به گوش می‌رسد، صدای شیون و زاری و ماتمی عظیم. راحیل برای فرزندانش می‌گرید و تسلی نمی‌پذیرد، زیرا که دیگر نیستند.» ۱۹پس از مرگ هیرودیس، فرشتۀ خداوند در مصر به خواب یوسف آمد ۲۰و گفت: «برخیز، کودک و مادرش را برگیر و به سرزمین اسرائیل برو، زیرا آنان که قصد جان کودک داشتند، مرده‌اند.» ۲۱پس او برخاست، کودک و مادرش را برگرفت و به سرزمین اسرائیل رفت. ۲۲امّا چون شنید آرکِلائوس به جای پدرش هیرودیس در یهودیه حکم می‌راند، ترسید به آنجا برود، و چون در خواب هشدار یافت، رو به سوی نواحی جلیل نهاد ۲۳و در شهری به نام ناصره سکونت گزید. این واقع شد تا کلام انبیا به حقیقت پیوندد که گفته بودند ’ناصری‘ خوانده خواهد شد.

بیست هزار شهیدان سوزانده شده به مرگ در آنها کلیسا در نیکومدیا (حدود ۳۰۴)

During a fierce persecution by the Emperor Maximian of all who would not worship the idols, the Christians of Nicomedia were subjected to especially savage treatment. (Eusebius writes that every Christian in the city was killed.) Along with many others put to the sword or otherwise butchered there, we especially commemorate the large company who, despite all danger, gathered in the church to commemorate Christ’s Nativity. The Emperor, hearing of this, sent troops to surround the building so that no-one could escape, and piled heaps of timber and brush around it. Criers then gave notice that any who wished to save their lives must come out and make sacrifice to the pagan gods.

“As this announcement penetrated the church, a divine zeal, more fiery than any flame in the world, seized the deacon Agapius, who rushed to the pulpit and cried out, ‘Brethren, remember how often we have praised and extolled the Three Young Men who, when they were thrown into the Babylonian furnace, called on the whole of Creation to sing the glory of God, and how the All-Creating Word then came down in bodily appearance, to assist them and to render them invulnerable by surrounding them with a moist whistling wind. The time has now come for us to imitate them. Let us offer ourselves to a temporary death for love of our Master, in order to reign everlastingly with Him!’ The whole congregation with one voice then answered Maximian’s criers, ‘We believe in Christ God and we will give up our lives for Him!’

“As the soldiers began to set fire to the piles of wood outside, Saint Anthimus [bishop of the city, commemorated September 3] told his deacons to assemble those who were still catechumens, and he baptized and anointed them with the holy Myron. He then served the divine Liturgy, at which all present communicated in the Body and Blood of Our Lord Jesus Christ. Armed with divine strength and closely united in a single body by Christ who dwelt in them, the holy Martyrs felt no fear as they saw the flames leap up everywhere and thick smoke begin to fill the church. With gladness they sang in unison the Song of the Three Young Men: Bless the Lord, all works of the Lord, sing praise to Him and highly exalt Him for ever (Dan. 3 LXX) until the last among them suffocated and gave up his soul.

“The conflagration lasted for five days. Those who then ventured into the smouldering ruins anticipating the odour of charred flesh, found instead a heavenly scent pervading the air and the place surrounded by a brilliant light. The Saints who were glorified at this time are said to have numbered twenty thousand. Saint Anthimus himself miraculously escaped death, and so was able by his teaching to lead a large number of souls to salvation and to the new birth of holy Baptism before, in his turn, fulfilling his union with Christ by martyrdom.” (Synaxarion)

پدر مقدس ما شمعون ریزنده عطر, بنیانگذار سیمونوپترا صومعه, کوه آتوس (۱۲۸۷)

He lived during the years when Constantinople was held in captivity by the Crusaders, and the Imperial government was in exile in Nicaea. Simon fled the world at a young age and traveled to the Holy Mountain, where he submitted himself to a strict but wise Elder for many years. In time, seeking greater seclusion, he moved to a small cave on the western side of Mt Athos, near a cliff that towered a thousand feet above the sea. One night, a few days before the Feast of the Nativity, he saw a star move across the sky and come to rest above the cliff near his cave. Taking this as a demonic delusion, he ignored it; but on the Eve of Nativity, the star once again took its place above the cliff, and Simon heard a voice from heaven saying ‘Be in no doubt, Simon, faithful servant of my Son! See this sign, and do not leave this spot in search of greater solitude as you have in mind, for it is here that I want you to establish your monastery, for the salvation of many souls.’ Soon afterward, three young monks from wealthy Macedonian families, who had heard of the Saint’s holiness, came and laid their wealth at his feet, asking that he accept them as disciples. Simon sent for builders and ordered them to construct a monastery on the very edge of the precipitous cliff. The builders at first refused, saying the work was much too dangerous; but, persuaded by a miracle worked through the Saint’s prayers, they were convinced. As soon as the building was finished, the monastic community began to grow rapidly.

In his own lifetime St Simon was the source of many miracles, prophecies and healings. Once the monastery was attacked by Saracen pirates. Simon went to meet them with gifts, hoping to dissuade them from attacking. When the pirates attacked him, they were blinded, and the arm of one of them was paralyzed when he attempted to strike the Saint. All of them were healed when the holy man prayed for them, and at this wonder they all repented, received Baptism and became monks.

Saint Simon reposed in peace. A fragrant, healing balm afterwards flowed from his tomb in great quantities, so that he came to be called Myroblytis, ‘Myrrh-gusher’ or ‘Outpourer of Myrrh.’ In subsequent years, the monastery was destroyed and rebuilt more than once, and no trace now remains of the tomb.