اول قرنتیان ۷.۳۵-۸.۷ (رساله)

۳۵من اینها را برای منفعت شما می‌گویم، نه تا در قید و بندتان بگذارم. مقصودم این است که به شایستگی زندگی کنید و هیچ دغدغه‌ای شما را از سرسپردگی به خداوند بازندارد. ۳۶اگر مردی بر این اندیشه است که نسبت به نامزد باکره‌اش به ناشایستگی عمل می‌کند، و اگر سن ازدواج دختر رسیده و آن مرد چنین می‌اندیشد که باید ازدواج کند، آنچه در نظر دارد انجام دهد؛ با این کار گناه نمی‌کند. پس بگذارید ازدواج کنند. ۳۷امّا اگر مردی در تصمیم خود راسخ است و در فشار نیست، بلکه بر ارادۀ خود مختار است و عزم جزم کرده که با نامزد باکرۀ خود ازدواج نکند، آن مرد نیز عملی نیکو انجام می‌دهد. ۳۸پس آن که با نامزد خود ازدواج می‌کند، عملی نیکو انجام می‌دهد؛ امّا آن که ازدواج نمی‌کند، عملی حتی بهتر انجام می‌دهد. ۳۹زن تا زمانی که شوهرش زنده است، به او بسته است. امّا اگر شوهرش درگذشت، آزاد است تا با هر که می‌خواهد ازدواج کند، البته فقط در خداوند. ۴۰ولی به نظر من اگر ازدواج نکند، سعادتمندتر خواهد بود؛ و فکر می‌کنم که من نیز روح خدا را دارم! ۱و امّا در خصوص خوراک تقدیمی به بتها: می‌دانیم که «همۀ ما اشخاص دانایی هستیم.» امّا دانش مایۀ تکبّر است، حال آنکه محبت، بنا می‌کند. ۲آن که گمان می‌کند چیزی می‌داند، هنوز چنانکه باید نمی‌داند. ۳امّا آن که خدا را دوست می‌دارد، نزد او شناخته شده است. ۴پس در خصوص خوردن خوراک تقدیمی به بتها، می‌دانیم که در این جهان «بت چیزی نیست،» و «به‌جز یک خدا، خدایی دیگر نیست.» ۵زیرا هرچند هستند آنان که خدایان خوانده می‌شوند، چه در زمین و چه در آسمان - چنانکه به‌واقع نیز مردمان را ’خدایانِ‘ بسیار و ’خداوندانِ‘ بسیار است - ۶امّا ما را تنها یک خداست، یعنی پدر، که همه چیز از اوست و ما برای او هستیم؛ و تنها یک خداوند است، یعنی عیسی مسیح، که همه چیز به واسطۀ او پدید آمده و ما به واسطۀ او هستیم. ۷امّا همه را این معرفت نیست. زیرا بعضی تا کنون چنان به بتها خو‌ کرده‌اند که هنوز هم اگر چنین خوراکهایی بخورند، می‌پندارند آن خوراک به‌واقع تقدیم بتها شده است؛ و از آنجا که وجدانشان ضعیف است، مُلَوّث می‌شود.

متی ۱۵.۲۹-۳۱ (انجیل)

۲۹عیسی از آنجا عزیمت کرد و کنارۀ دریاچۀ جلیل را پیموده، به کوهسار رسید و در آنجا بنشست. ۳۰جماعتی بزرگ نزد او آمدند و با خود لنگان و کوران و مفلوجان و گنگان و بیماران دیگر را آورده، پیش پای عیسی گذاشتند و او ایشان را شفا بخشید. ۳۱مردم چون دیدند که گنگان سخن می‌گویند، مفلوجان تندرست می‌شوند، لنگان راه می‌روند و کوران بینا می‌گردند، در شگفت شده، خدای اسرائیل را تمجید کردند.

مقدس سلطنتی شهیدان روسیه: تزار نیکلاس دوم, تزارینا الکساندرا, تاج شاهزاده آلکسئی, و بزرگ دوشس‌ها اولگا, تاتیانا, ماریا, و آناستاسیا, و کسانی که به شهادت رسیده با آنها (۱۹۱۸)

“Tsar Nicholas II was the son of Alexander III, who had reposed in the arms of St John of Kronstadt. Having been raised in piety, Tsar Nicholas ever sought to rule in a spirit consonant with the precepts of Orthodoxy and the best traditions of his nation. Tsaritsa Alexandra, a grand-daughter of Queen Victoria of England, and a convert from Lutheranism, was noted for her piety and compassion for the poor and suffering. Their five children were beloved of all for their kindness, modesty, and guilelessness.

“Amidst the political turmoil of 1917, Tsar Nicholas selflessly abdicated the throne for what he believed was the good of his country. Although he had abdicated willingly, the revolutionaries put him and his family under house arrest, then sent them under guard to Tobolsk and finally Ekaterinburg. A letter written from Tobolsk by Grand Duchess Olga, the eldest of the children, shows their nobility of soul. She writes, ‘My father asks that I convey to all those who have remained devoted to him… that they should not take vengeance on his account, because he has forgiven everyone and prays for them all. Nor should they avenge themselves. Rather, they should bear in mind that this evil which is now present in the world will become yet stronger, but that evil will not conquer evil, but only love shall do so.’

“After enduring sixteen months of imprisonment, deprivation, and humiliation with a Christian patience which moved even their captors, they and those who were with them gained their crowns of martyrdom when they were shot and stabbed to death in the cellar of the Ipatiev house in Ekaterinburg in 1918.

“Together with them are also commemorated those who faithfully served them, and were either slain with them, or on their account…” (Great Horologion)

قدیس آندریاس کریتی

He was born in Damascus to Christian parents. He was mute until the age of seven, when he was given the power of speech upon receiving Holy Communion. Tonsured a monk at the monastery of St Sabbas in the Holy Land, he served the Patriarch of Jerusalem, then became deacon in the Great Church in Constantinople, and finally was made Archbishop of Crete. He was present at the Sixth Ecumenical Council. Accounts of the date of his repose vary from 712 to 740.

He is best known as the composer of the Great Canon, sung during the first and fifth weeks of the Great Fast.

قدیس مارتا, مادر قدیس شمعون عجیب کوه (۵۵۱)

She was a model of the Christian married life: she rose at midnight for prayer, she gave to the needy without reserve, and she bore and raised the holy Symeon of the Wonderful Mountain (May 24). Having foreseen the hour of her death, she reposed peacefully in 551, and was buried near the pillar of her son Simeon. After her death, she appeared many times to teach and to heal the sick. The Prologue tells the following story. After her funeral, the abbot of St Simeon’s monastic community kept a lamp burning at her grave, intending that it be kept burning perpetually. But after awhile, the monks grew forgetful and allowed the lamp to go out. The abbot became ill, and St Martha appeared to him and said ‘Why are you not lighting the lamp on my grave? Know that the light of your candles is not needful to me, because God has made me worthy of His eternal, heavenly light, but it is needful for you. When you burn a light on my grave, you urge me to pray to the Lord for you.’

قدیس آندریاس (روبلف), شمایل‌نگار (۱۴۳۰)

His “Holy Trinity” icon of the Hospitality of Abraham is sometimes called the most perfectly executed of all icons. See January 29.